MIQRA מקרא

Właściwości ciała chwalebnego

2012-02-05T07:50:00.001-08:00

Flp 3:21 bt "który przekształci nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować."

Właściwościami ciała chwalebnego (czyli takiego jakie będą posiadali zbawieni po zmartwychwstaniu) będą:

1. Brak podlegania cierpieniu , złu i zmęczeniu

2.Jasność

3.Lekkość, za sprawą której będą bez wysiłku i w jednej chwili przemieszczać się.

4Subtelność – zdolność przenikania przez inne ciała.

Przeznaczenie, a powszechna wola zbawcza

2011-10-30T13:17:00.001-07:00

Cytaty mówiące o przeznaczeniu:

Dz 13:48 bp "(48) Słysząc to poganie cieszyli się wysławiając słowo Pańskie, a uwierzyli ci, którzy zostali powołani do życia wiecznego,"

Rz 8:29-30 bp "(29) Bóg bowiem tych, których przed wiekami poznał, tych też wyznaczył, by byli ukształtowani na obraz Jego Syna - aby On był pierworodnym pośród wielu braci. (30) A których wyznaczył, tych także powołał. Których zaś powołał, tych też obdarzył sprawiedliwością. A których obdarzył sprawiedliwością, tych także opromienił chwałą."

Ef 1:4-5 bp "(4) W Nim wybrał nas przed stworzeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani w Jego obecności, w miłości. (5) Przeznaczył nas za przyczyną Jezusa Chrystusa - zgodnie z postanowieniem swojej woli - dla siebie, do synostwa Bożego,"

Ef 1:11 bp "(11) W Nim też jesteśmy powołani do udziału w dziedzictwie i zgodnie z zamysłem Jego woli przeznaczeni do tego,"

Cytaty dotyczące powszechnej woli zbawczej:

Rz 11:32 bp "(32) Bóg bowiem wszystkich uwięził w nieposłuszeństwie, by wszystkim okazać miłosierdzie."

Kol 1:28 bp "(28) Jego my zwiastujemy, nauczając każdego człowieka i napominając z całą mądrością, by go doprowadzić do doskonałości w Chrystusie."

1Tm 2:1-6 bp "(1) Polecam więc przede wszystkim zanosić błagania, modlić się, prosić i dzięki czynić za wszystkich ludzi. (2) za królów i wszystkich piastujących władzę, żebyśmy mogli żyć spokojnie i cicho w wielkiej pobożności i uczciwości. (3) Oto co jest dobre i miłe w oczach Zbawiciela naszego, Boga, (4) który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. (5) Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek - Chrystus Jezus. (6) Dał On siebie samego na okup za wszystkich. Oto świadectwo dla tych właśnie czasów;"

Tt 2:11 bp "(11) Bo objawiła się łaska Boga, która zbawia wszystkich ludzi"

2P 3:9 bp "(9) Nie odwleka Pan ogłoszonej obietnicy - choć niektórzy sądzą, że odwleka - lecz jest dla was wspaniałomyślny, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy doszli do nawrócenia."

Cytaty mówiące o wolnej woli człowieka :

Syr 15:11-20 bt "(11) Nie mów: «Pan sprawił, że zgrzeszyłem», czego On nienawidzi, tego On nie będzie czynił. (12) Nie mów: «On mnie w błąd wprowadził», albowiem On nie potrzebuje grzesznika. (13) Pan nienawidzi wszystkiego, co wstrętne, i nie pozwala, by ci, którzy się Go boją, mieli z tym styczność. (14) On na początku stworzył człowieka i zostawił go własnej mocy rozstrzygania. (15) Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania: a dochować wierności jest upodobaniem. (16) Położył przed tobą ogień i wodę, co zechcesz, po to wyciągniesz rękę. (17) Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się podoba, to będzie ci dane. (18) Ponieważ wielka jest mądrość Pana, potężny jest władzą i widzi wszystko. (19) Oczy Jego patrzą na bojących się Go - On sam poznaje każdy czyn człowieka. (20) Nikomu On nie przykazał być bezbożnym i nikomu nie zezwolił grzeszyć."

Jk 1:13-14 bp "(13) Niech nikt wśród pokus nie mówi: Jestem kuszony przez Boga. Bóg bowiem nie podlega pokusie do złego, ani też sam nikogo nie kusi. (14) Każdy bowiem doznaje pokusy od własnej pożądliwości, która go pociąga i nęci."

Pwt 11:26-28 bp "(26) Patrz! Oto przedstawiam wam dziś błogosławieństwo i przekleństwo. (27) Błogosławieństwo - jeżeli będziecie posłuszni przykazaniom waszego Boga, Jahwe, które dziś na was nakładam. (28) A przekleństwo - jeżeli nie będziecie słuchać przykazań swego Boga, Jahwe, i zboczycie z drogi, którą wam dziś wskazuję, a pójdziecie za obcymi bogami, których nie znacie."

Człowiek przeznaczony do życia wiecznego i obdarzony wolną wolą może odrzucić łaskę:

Łk 7:30 bp "(30) Faryzeusze zaś i biegli w Prawie, nie przyjmując od niego chrztu, odrzucili wezwanie Boże."

Bez której sam się nie zbawi:

Flp 2:13 bp "(13) Bóg bowiem jest sprawcą waszych pragnień i czynów wedle (swego) upodobania."

Wiara według św. Pawła

2011-10-16T10:19:00.001-07:00

Ga 2:19-21 bp "(19) Ja bowiem właśnie dzięki Prawu umarłem dla Prawa, abym żył dla Boga. Z Chrystusem jestem współukrzyżowany. (20) Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Żyję teraz na ziemi, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i ofiarował się za mnie. (21) Nie lekceważę łaski Boga. Jeśli bowiem usprawiedliwienie zyskuje się dzięki Prawu, to Chrystus umarł na próżno."

Wiara to egzystencjalne zjednoczenie z Jezusem.

Kol 3:1-4 bp "(1) Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie jest Chrystus siedzący po prawicy Boga. (2) Zdążajcie do tego, co w górze, a nie do tego, co na ziemi. (3) Albowiem umarliście i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. (4) A kiedy Chrystus - nasze życie ukaże się, wtedy i wy razem z Nim zajaśniejecie w chwale."

Wiara wyznacza kierunek życia. Wiara jest "nowym życiem, obecnie ukrytym.

2Kor 5:17 bp "Kto jest w łączności z Chrystusem, ten staje się nowym stworzeniem. Stare przeminęło, a powstało nowe."

Nowe życie powoduje wewnętrzne odnowienie człowieka.

Przemienienie na górze Tabor – rzeczywistość czy wizja?

2011-10-05T09:47:00.001-07:00

Mt 17:3 bp "(3) I ukazali (ωφθη) się im Eliasz i Mojżesz rozmawiający z Jezusem."
Mk 9:4 bp "(4) I zobaczyli (ωφθη) Eliasza i Mojżesza, którzy rozmawiali z Jezusem."
Mk 9:9 bp "(9) Kiedy schodzili z góry, nakazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co zobaczyli, (ειδον) aż Syn Człowieczy nie zmartwychwstanie."
Łk 9:31 bp "(31) Ukazawszy (οφθεντες) się w chwale, mówili o Jego odejściu, które miało nastąpić w Jeruzalem."
Łk 9:32 bp "(32) Piotra zaś i jego towarzyszy zmorzył sen. Kiedy się obudzili, ujrzeli (ειδον )Jego chwałę i tych dwóch mężów stojących przy Nim."
W tych zdaniach formom podstawową oznaczającą czynność widzenie postaci objawiających się podczas Przemienienia jest: οραω - zobaczyć

Mt 17:9 bp "(9) Kiedy schodzili z góry, Jezus nakazał im: - Nie mówcie nikomu o tym widzeniu (οραμα), zanim Syn Człowieczy nie zmartwychwstanie."
Tutaj formą podstawową jest οραμα – wizja

Wnioski : najczęściej pojawiającym się słowem w opisie Przemienienia jest "zobaczyć". Tylko raz użyte zostało słowo wizja (przez Mt), ale w kontekście zobaczenia.

przyjrzyjmy się relacji Łukasza:
Łk 9:28-37 bp "(28) Mniej więcej osiem dni po tych naukach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i wszedł na górę, aby się modlić. (29) W czasie modlitwy zmienił się wygląd Jego twarzy, a Jego odzienie stało się olśniewająco białe. (30) I rozmawiali z Nim dwaj mężowie, którymi byli Mojżesz i Eliasz. (31) Ukazawszy się w chwale, mówili o Jego odejściu, które miało nastąpić w Jeruzalem. (32) Piotra zaś i jego towarzyszy zmorzył sen. Kiedy się obudzili, ujrzeli Jego chwałę i tych dwóch mężów stojących przy Nim. (33) A w chwili, kiedy oni się z Nim rozstawali, Piotr, nie wiedząc, co mówi, rzekł do Jezusa: - Nauczycielu, dobrze nam tutaj! Rozbijemy trzy namioty: Dla Ciebie jeden, dla Mojżesza jeden i jeden dla Eliasza. (34) A kiedy to mówił, pojawił się obłok i zaczął ich zakrywać. Kiedy tamci weszli w obłok, strach ogarnął uczniów, (35) a z obłoku rozległ się głos mówiący: - To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie. (36) Kiedy ten głos się rozlegał, ujrzeli tylko samego Jezusa. A oni milczeli i wtedy nikomu nie powiedzieli o tym, co zobaczyli. (37) Następnego dnia schodzili z góry. A wielki tłum wyszedł Mu naprzeciw."

wnioski
1. Eliasz i Mojżesz ukazali się w chwale
2.apostołowie zobaczyli ich gdy się zbudzili - a więc widzieli ich na jawie a nie w swojej wyobraźni
3. apostołowie zachowali milczenie o tym co zobaczyli

Niebieska ojczyzna, niebieskie Jeruzalem

2011-10-02T09:55:00.001-07:00

Flp 3:20 bt "(20) Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa,"

Hbr 11:15-16 bp "(15) A jeśliby myśleli o tej, z której wyszli, mieli przecież czas powrócić. (16) Zdążają zatem do lepszej, mianowicie do niebieskiej. Dlatego Bóg pozwala się nazywać ich Bogiem, bo przecież przygotował im miasto."

1P 1:4 bp "(4) do niezniszczalnego, nieskalanego, wiecznego dziedzictwa, zachowanego dla was w niebie."

Ga 4:26 bp "(26) Jeruzalem zaś górne cieszy się wolnością. Ono to właśnie jest naszą matką."

Hbr 12:22 bp "(22) Wy jednak przystąpiliście do góry Syjonu i do miasta Boga żywego, do niebieskiej Jerozolimy i do wielkiej liczby aniołów, do uroczystego zebrania"

Hbr 13:14 bp "(14) Nie mamy przecież tutaj trwałego miasta, ale dążymy do tego, które nas czeka w przyszłości."

Ap 21:2 bp "(2) I Miasto Święte - Nowe Jeruzalem ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża."

Niebo to wspólnota z Bogiem , w dniu ostatecznym zbawienie nabierze materialnego wymiaru, dlatego w ostatnim cytacie mowa jest o tym , że niebieskie Jeruzalem zstępuje na "nową ziemię".

Biblia a protestancka koncepcja zbawienia.

2011-09-07T11:13:00.001-07:00

(cytaty pochodzą ze strony reformacja.pl)
Wierzymy, że zbawienie grzesznika, to jest wybawienie go od zguby, wiecznego potępienia, i obdarzenie życiem wiecznym, jest możliwe tylko dzięki łasce Boga i tylko na podstawie ofiary Jezusa Chrystusa. Nikt, w żaden sposób i przez żaden uczynek nie może na zbawienie zasłużyć ani zapracować, ani nie może dać Bogu powodu do okazania mu łaski.

Dz10:3-5 bp "(3) Około godziny dziewiątej miał widzenie. Ujrzał wtedy anioła Bożego, który wchodząc do niego powiedział: 'Korneliuszu!' (4) Ten zaś wpatrując się w niego, ze strachem zapytał: 'O co chodzi, panie?'. 'Modlitwy twoje dotarły przed oblicze Boga, a jałmużny przypomniały Mu o tobie - odpowiedział anioł. - (5) Poślij teraz ludzi do Joppy, niech przyprowadzą Szymona Piotra."

Jak pokazuje cytat z Dziejów Apostolskich modlitwy i jałmużny (dobre uczynki) Korneliusza miały wartość przed Bogiem , mino że dokonane były przed otrzymaniem chrztu.
Może je jedynie otrzymać w darze i przyjąć przez wiarę, całkowicie zdając się na Boga. Zbawiając człowieka Bóg w swojej suwerenności powołuje go według upodobania swojej woli przez swoje Słowo i Ducha, odradza jego serce, przywodzi do upamiętania i pokuty, przypisuje sprawiedliwość Chrystusa, usynawia i włącza do społeczności Kościoła, Ciała Chrystusa.

Ga 6:15 bp "Ani bowiem obrzezanie nic nie znaczy, ani brak jego. Liczy się jedynie nowe stworzenie."

2Kor 5:17 bp "Kto jest w łączności z Chrystusem, ten staje się nowym stworzeniem. Stare przeminęło, a powstało nowe."

Łaska nie przypisuje sprawiedliwość, ale czyni nowym stworzeniem.
Ludzie, którym te błogosławieństwa zostały udzielone, nie mogą ani całkowicie, ani ostatecznie odpaść od stanu łaski, lecz z pewnością wytrwają w łasce do końca i będą zbawieni na wieki, ponieważ Bóg nigdy nie cofnie swojego powołania i swoich darów. Wytrwanie to nie zależy od woli i wysiłków człowieka, lecz od niezmienności Bożej decyzji o wybraniu. Nasze zbawienie nie jest owocem naszych czynów i pragnień, ale jest darem Bożej łaski. Zbawienie otwiera przez człowiekiem wszystko, co potrzebne do życia w pobożności, rodzi w nim dobre uczynki, do których Bóg go przeznaczył, i kształtuje świętość jego życia.

Ga 6:1 bp"(1) Bracia, a jeśli ktoś niebacznie popełni jakieś wykroczenie, wówczas wy, obdarzeni łaską Ducha, sprowadźcie takiego na prawą drogę w duchu łagodności. Uważaj jednak sam, byś nie uległ pokusie."

Flp 2:12 bp "Umiłowani moi, ponieważ zawsze byliście posłuszni, nie tylko wtedy, kiedy byłem z wami, ale jeszcze bardziej teraz pod moją nieobecność, zabiegajcie usilnie z lękiem i drżeniem o własne zbawienie."

Rz 11:20-22 bp "(20) Słusznie. Wycięto je z powodu ich niewierności, ty natomiast stoisz dzięki wierze. Nie unoś się pychą, lecz lękaj się. (21) Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził naturalnych gałęzi, nie oszczędzi również ciebie. (22) Zważaj więc na dobroć i surowość Boga: wobec upadłych Bóg kieruje się surowością, wobec ciebie zaś dobrocią. Jeśli nie wytrwasz w dobroci, wówczas i ty będziesz wycięty."

1Kor 10:12 bp "(12) Niech zatem ten, komu wydaje się, że stoi, uważa, aby nie upadł."

Hbr 10:26-29 bp "(26) Jeśli bowiem grzeszylibyśmy dobrowolnie, kiedy już otrzymaliśmy jasne poznanie prawdy, to nie ma dla nas nawet ofiary za grzechy, (27) lecz jakieś przerażające oczekiwanie sądu i żar ognia, który ma pożreć przeciwników. (28) Jeśli ktoś przekroczył Prawo Mojżeszowe 'w oparciu o zeznanie dwóch lub trzech świadków, ponosi śmierć' bez miłosierdzia. (29) Jak myślicie? O ileż większej kary wart jest ten, kto zdeptał Syna Bożego i poczytał za rzecz bezwartościową krew Przymierza, przez którą został uświęcony, i odniósł się ze wzgardą do Ducha miłości?"

1Tt 5:20 bp "(20) Tych, którzy grzeszą, upominaj wobec wszystkich, żeby inni również przejmowali się bojaźnią."

1J 5:16 bp "(16) Jeśli ktoś widzi brata popełniającego grzech, który nie sprowadza śmierci, to niech prosi, a (Bóg) takiemu - i wszystkim nie popełniającym grzechu, który sprowadza śmierć - da życie. Istnieje grzech sprowadzający śmierć; i nie mówię, żebyś się za tego (kto go popełnia) modlił."

Jam 5:16-20 bp "(16) Wyznawajcie więc jedni drugim grzechy i módlcie się wzajemnie za siebie, abyście zostali uzdrowieni! Wielką ma moc wytrwała modlitwa sprawiedliwego! (17) Eliasz był człowiekiem podobnie jak my podległym cierpieniu, a usilnie się modlił o to, by nie padał deszcz, i nie spadł deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy. (18) A kiedy znów się pomodlił, niebo zesłało deszcz i ziemia wydała swój plon. (19) Bracia moi! Jeśliby ktoś z was zboczył z (drogi) prawdy, a ktoś inny nawróciłby go, (20) niech wie, że ten, kto nawrócił grzesznika z błędnej drogi, wybawi duszę jego od śmierci i przyczyni się do odpuszczenia wielu grzechów."

1P 4:8 bp "(8) Przede wszystkim zaś kochajcie się wzajemnie z całego serca, bo 'miłość przyczynia się do odpuszczenia wielu grzechów'."

Jud 1:23 bp "drugich ratujcie, wyrywając (ich) z ognia, innym okazujcie litość, zachowując ostrożność z lękiem i (nawet unikając zetknięcia) ze skalaną przez ciało szatą."

Eze 33:13-16 bp "(13) Gdy powiem sprawiedliwemu: "Na pewno będziesz żył", on zaś, polegając na swej sprawiedliwości, popełni grzech, nie będzie mu poczytana cała jego sprawiedliwość. Umrze z powodu grzechu, który popełnił. (14) Gdy powiem grzesznikowi: "Na pewno umrzesz", on zaś odwróci się od swego grzechu i będzie pełnił prawo i sprawiedliwość, (15) zwróci zastaw, odda łup, będzie postępował według praw życia, nie czyniąc nieprawości, na pewno będzie żył, nie umrze. (16) Wszystkie grzechy, których się dopuścił, nie będą mu poczytane. Pełnił prawo i sprawiedliwość. Na pewno będzie żył."

Pismo Święte przestrzega przed realną możliwością upadku dla sprawiedliwych.

„Raj” jako określenie „trzeciego” Nieba w Nowym Testamencie

2011-08-28T10:14:00.001-07:00

Łk 23:43 bt "(43) Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju»."

Ap 2:7 bt "(7) Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga."

2 Kor 12:2-4 bt "(2) Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty - czy w ciele - nie wiem, czy poza ciałem - też nie wiem, Bóg to wie - został porwany aż do trzeciego nieba. (3) I wiem, że ten człowiek - czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, , Bóg to wie - (4) został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi człowiekowi powtarzać."

Raj jest utożsamiany w Nowym Testamencie z trzecim Niebem

„Elohim” jako określenie zmarłych.

2011-08-28T09:48:00.001-07:00

W Starym Testamencie słowo "elohim" jest dwukrotnie użyte jako określenie ducha zmarłego. Oba przypadki dotyczą nekromancji:

Pierwszy cytat pochodzi z opowiadania o wywołaniu ducha Samuela przez wróżkę z Endor na życzenie króla Saula:

1Sa 28:13 bg "(13) I rzekł jej król: Nie bój się; cóżeś widziała? I rzekła niewiasta do Saula: Widziałam bogi występujące z ziemi."

Księga Izajasza podaje "odpowiedź" zwolenników kontaktów ze zmarłymi, na zarzut proroka:

Iz 8:19 bt "(19) Gdy zaś wam powiedzą: «Radźcie się wywoływaczy duchów i wróżbitów, którzy szepcą i mruczą [zaklęcia]. Czyż lud nie powinien radzić się swoich bogów? Czy nie powinien pytać umarłych o los żywych?» -"

2011-08-04T11:17:00.000-07:00

Biblia – jak wskazuje sama nazwa – jest zbiorem ksiąg, jest „małą biblioteczką”, powstałą w ciągu tysiąca lat.

Benedykt XVI

Czcić Ojca i Syna

2011-02-28T09:25:00.001-08:00

J 5:22-23 Bp "Ojciec nie sądzi nikogo, ale cały sąd oddał Synowi,(23) aby wszyscy tak czcili [τιμωσιν] Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który Go posłał."

τιμαω – czcić, szanować

Odpłata za uczynki według św. Pawła

2011-02-28T09:18:00.001-08:00

1Kor 9:24-27 Bp "Czy nie wiecie, że chociaż na stadionie biegną wszyscy zawodnicy, to jednak tylko jeden otrzymuje nagrodę. Dlatego tak biegnijcie, abyście ją osiągnęli!(25) Każdy, kto bierze udział w zawodach sportowych, odmawia sobie wszystkiego. Oni walczą, aby otrzymać w nagrodę wieniec, który przemija, a my walczymy o nagrodę nie przemijającą.(26) Ja więc nie biegnę na oślep, a kiedy uderzam, nie trafiam w próżnię, lecz poskramiam i ujarzmiam moje ciało, abym nauczając innych sam nie odpadł (w zawodach)."

Flp 3:12-13 Bp „Nie dlatego, żebym już to zdobył i osiągnął doskonałość, lecz staram się ze wszystkich sił pochwycić Chrystusa Jezusa, tak jak ja (przez Niego) zostałem pochwycony.⁽¹³⁾ Bracia, ja nie myślę, że już to osiągnąłem. Ale jedno czynię: zapominając o tym, co poza mną, usilnie podążam ku temu, co przede mną,”

2Kor 5:10 Bp "Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę, na jaką zasłużył za życia w ciele, dobrą lub złą."

Rz 2:6 Bp "Bóg właśnie odpłaci każdemu zgodnie z jego uczynkami."

Rz 14:10 Bp "Ty natomiast dlaczego osądzasz twego brata? A ty dlaczego potępiasz twego brata? Wszyscy przecież staniemy przed trybunałem Boga,"

1Kor 3:11-15 Bp "Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu, oprócz tego, który już został położony, a jest nim Jezus Chrystus.(12) Czy ktoś buduje na tym fundamencie złotem, srebrem czy drogimi kamieniami, czy też drzewem, sianem lub słomą,(13) okaże się w dzień sądu, który ujawni dzieło każdego. Objawi się on w ogniu, a ogień ten wypróbuje, jakie jest dzieło każdego.(14) Jeżeli czyjeś dzieło ostoi się, to budowniczy otrzyma nagrodę.(15) Jeżeli zaś spłonie, to utraci on nagrodę, choć sam ocaleje, lecz będzie podobny do tego, kto przeszedł przez ogień."

2Kor 9:8 Bp "Bóg może was obdarzyć obfitymi łaskami, abyście mając zawsze wszystkiego tyle, ile wam potrzeba, spełniali jak najczęściej wszelkie dobre uczynki,"

Oręż duchowy.

2011-02-28T09:11:00.001-08:00

2Kor 10:4-5 Bp "Oręż, którym posługujemy się w walce, nie jest bowiem czysto ludzki, lecz zawiera moce Boże, które burzą nawet warowne twierdze. Burzymy rozumowania(5) i wszelką wyniosłość, która podnosi się przeciw poznaniu Boga, a każdy umysł skłaniamy do posłuszeństwa Chrystusowi."

Jaka jest natura owego "Bożego oręża" mającego moc doprowadzić do posłuszeństwa Jezusowi?

Przyjrzyjmy się zwycięstwu samego Jezusa: J 16:33 Bp "Świat będzie was uciskał, lecz ufajcie, Jam zwyciężył świat." Zwycięstwo dokonało się przez Krzyż i cierpienia towarzyszące Zbawicielowi przez całe ziemskie życie: Mt 26:38 Bp "I mówi do nich: - Wielki smutek ogarnął moją duszę. Zostańcie tutaj i czuwajcie ze Mną." Udział w zwycięstwie Jezusa dokonuje się przez zjednoczenie z Jego cierpieniem: Lk 9:23 Bp "A do wszystkich mówił: - Jeśli kto chce iść za Mną, niech wyrzeknie się siebie i codziennie bierze swój krzyż, i idzie ze Mną."

Jezus nie obiecuje nam w pielgrzymce do Nieba pociech i radości, ale cierpienia, prześladowania i smutek. Św. Paweł precyzuje: Dz 14:22 Bp "Umacniając przekonania uczniów, zachęcali ich do wytrwania w wierze tymi słowami: 'Trzeba pokonać wiele trudności, by wejść do królestwa Bożego'."

Słabość, a nie pociecha towarzyszyły Apostołowi podczas jego pracy misyjnej:

2Kor 11:23-30 Bp "Sługami Chrystusa są? Teraz zdobędę się na szaleństwo - ja jestem nim jeszcze bardziej, bo większe niż inni ponosiłem trudy, znosiłem cięższe więzienie i daleko większe chłosty. Często znajdowałem się w niebezpieczeństwie śmierci.(24) Pięć razy byłem skazany przez Żydów na chłostę i otrzymałem owych 'czterdzieści uderzeń bez jednego'.(25) Trzy razy bito mnie rózgami, raz kamienowano, trzy razy przeżyłem rozbicie okrętu i (jako rozbitek) całą dobę spędziłem na głębinie morskiej.(26) Często podróżowałem i groziły mi niebezpieczeństwa na rzekach i ze strony zbójców, własnego narodu i pogan. Niebezpieczeństwa w mieście, na pustyni i na morzu, ze strony fałszywych braci.(27) Spędziłem życie w trudzie i mozole, często wśród nie przespanych nocy, w głodzie i pragnieniu, w częstych postach, w zimnie i nagości.(28) Oprócz tego wszystkiego dręczy mnie codziennie troska o wszystkie Kościoły.(29) Kto jest słaby, a ja nie odczuwam tej słabości? Kto się gorszy, a ja z tego powodu nie płonę?(30) Jeżeli już trzeba się chlubić, to będę się chlubił z moich słabości."

2Kor 12:7-10 Bp "Abym zaś ogromem objawień nie pysznił się, w moje ciało został wbity kolec, jakby wysłannik szatana, który mnie policzkuje, abym nie unosił się pychą.(8) Dlatego trzy razy prosiłem Pana, aby odstąpił ode mnie,(9) ale Pan nie odpowiedział: 'Wystarcza ci moja łaska. Moc okazuje swoją skuteczność w słabości'. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.(10) Z tych względów upodobałem sobie słabości, poniewierki i niedostatki, prześladowania i uciski (znoszone) dla Chrystusa. Kiedy bowiem odczuwam słabość, wtedy właśnie jestem mocny."

Apostoł Narodów czerpał siłę z Krzyża:

Ga 2:20 Bp "Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Żyję teraz na ziemi, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i ofiarował się za mnie."

Ga 6:14 Bp "Ja natomiast chcę jedynie chlubić się krzyżem naszego Pana, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się dla mnie ukrzyżowany, a ja dla świata."

2010-12-05T08:43:00.001-08:00

"Mała Koronka" na cześć 12 przywilejów NMP

2010-07-31T22:08:00.000-07:00

Św. Bernard twierdzi; że 12 gwiazd w koronie niewiasty, jak mówi Apokalipsa, to 12 przywilejów w Najśw. Pannie: cztery przywileje nieba, cztery ciała, cztery serca, które spływają jak gwiazdy z nieba.
Przywilejami nieba były:
-przyjście Maryi na świat,
-zwiastowanie, anielskie,
-zstąpienie Ducha Świętego
-, niewymowne poczęcie Syna Bożego.
Przywilejami ciała były te: że
-była pierwszą w dziewictwie,
-płodną bez skażenia,
-ciężarną bez choroby,
-rodzicielką bez boleści.
Przywilejami serca były:
-poświęcenie pokory,
- łagodność wstydliwości,
-wielkoduszność wierności,
-męczeństwo serca,
-iż duszę jej przeniknął miecz.
Do przywilejów nieba można odnieść słowa: Pan z tobą;
do przywilejów ciała: Błogosławionaś ty między niewiastami;
do tych, które przynależą sercu: Łaski pełna.

źródło

JEZUS – PEŁNIĄ PRAWDY O BOGU

2010-06-25T07:27:00.001-07:00

PRAWDA HISTORYCZNA, A PRAWDA OSTATECZNA

"Objawienie, które ludzkość otrzymała, nie jest bynajmniej absolutne. Nie może nim być, gdyż zostało przekazane za pośrednictwem ludzkiej świadomości Chrystusa, który nie wyczerpuje całej tajemnicy Boga. Pełnia objawienia Boga w Chrystusie jest pełnia historyczną, możliwa dla asymilacji dla świadomości ludzkiej, ale nie jest pełnią ostateczna. Nie jesteśmy jeszcze u kresu pielgrzymowania ku Prawdzie Ostatecznej."( W. Hryniewicz "Kościół jest jeden" s.197)

Pełnia Prawdy.

Rozróżnienie naprawdę historyczna i ostateczną jest wynikiem niezrozumienia co stanowi "treść" Prawdy chrześcijańskiej. Jest nią objawienie Ojca przez Syna i Jego zamysłu życzliwości ofiarowane każdemu człowiekowi. Sprawiając, że "Słowo stało się Ciałem" Ojciec objawił nam WSZYSTKO:

"Od kiedy Bóg dał nam swego Syna, który jest Jego jedynym Słowem, nie ma innych słów do dania nam. Przez to jedno Słowo powiedział nam wszystko naraz i nie ma już nic więcej do powiedzenia (...) To bowiem, o czym częściowo mówił dawniej przez proroków, wypowiedział już całkowicie w Nim dając nam Go całego, to jest swojego Syna. Jeśli więc dzisiaj ktoś chciałby Go jeszcze o coś pytać lub prosić o jakąś wizję lub objawienie, nie tylko postępowałby nieroztropnie, lecz także obrażałby Boga, nie mając oczu utkwionych jedynie w Chrystusa bądź szukając poza Nim innej rzeczy albo nowości" (Św. Jan od Krzyża "Subida del monte Carmelo")

Mt 11:27 Bp "Ojciec dał mi wszystko, i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, i nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić."

J 1:18 Bp "Boga nikt nigdy nie widział: Jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, dał nam Go poznać."

J 14:9 Bp "Mówi mu Jezus: - Tak dawno już jestem z wami i jeszcze Mnie nie znasz, Filipie? Kto Mnie widzi, widzi też Ojca. Jak ty możesz mówić: Pokaż nam Ojca?"

Kol 1:15-20 Bp "On jest obrazem Boga niewidzialnego. Pierworodnym wszelkiego stworzenia [...], (19) bo spodobało się (Bogu), by w Nim zamieszkała wszelka Pełnia,(20) aby przez Niego, przez Jego Krew przelaną na krzyżu, przywrócić (dawny) pokój: temu, co na ziemi, i temu, co w niebie."

Kol 2:9-10 Bp "W Nim bowiem, w Jego ciele mieszka cała Pełnia Bóstwa.(10) A wy, dzięki łączności z Nim, uczestniczycie w tej Pełni. Jest On Głową wszelkiej zwierzchności i potęgi."

Ef 1:3 Bp "Uwielbiony (niech będzie) Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa. On z wyżyn niebieskich obsypał nas wszelkim błogosławieństwem duchowym w Chrystusie."

Flp 2:6-11 Bp "On to, istniejąc w naturze Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem,(7) lecz sam siebie poniżył, przyjąwszy naturę sługi. Stał się podobny do ludzi i w zewnętrznej postaci uznany za człowieka.(8) Uniżył samego siebie, stał się posłuszny aż do śmierci i to śmierci krzyżowej.(9) Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię, które jest ponad wszelkie imię,(10) aby na imię Jezusa zginało się każde kolano w niebie, na ziemi i pod ziemią,(11) i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca."

"Z mocą i chwałą"

Powtórne przyjście Jezusa nie będzie "uzupełnieniem" prawdy historycznej, ale ukazaniem jej z mocą i chwałą. Będzie to ukazanie Królestwa Chrystusa, obecnie ukrytego ,ale jak najbardziej realnego:

Ef 1:20-23 Bp "Jest to (ta sama) wszechwładna moc, którą okazał w Chrystusie, kiedy wskrzesił Go z martwych i w niebie po swojej prawicy posadził(21) ponad wszelką zwierzchnością, władzą, mocą, panowaniem i ponad każdą istotą, jaka może być wymieniona nie tylko teraz, ale i w przyszłości.(22) Wszystko też Mu położył pod stopy, a Jego samego (postawił) ponad wszelkim stworzeniem i ustanowił Głową Kościoła,(23) który jest Jego Ciałem, pełnią Tego, który napełnia wszystko we wszystkim."

Hbr 1:3 Bp "On, jako odbicie ukazujące Jego chwałę i jako obraz Jego istoty, podtrzymuje wszystko swoim potężnym słowem. On dokonał oczyszczenia z grzechów i zasiadł w niebie po prawicy (Bożego) Majestatu."

Mt 16:27 Bp "A Syn Człowieczy przyjdzie w chwale swego Ojca z aniołami swymi i wtedy odda każdemu według jego uczynków."

Mt 25:31 Bp "Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie w chwale, a z Nim wszyscy Jego aniołowie, wtedy zasiądzie na tronie w całej swojej chwale."

Ap 22:12-13 Bp "Oto przyjdę niebawem i mam ze sobą zapłatę: i oddam każdemu według jego pracy.(13) Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec."

"Poznam jak sam jestem poznany".

Na poparcie tezy o niedoskonałości objawienia w Chrystusie przywoływany jest cytat ze św. Pawła:

1Kor 13:9-12 Bp "Niedoskonała jest nasza wiedza, niedoskonałe nasze przemawianie z natchnienia Bożego.(10) Gdy przyjdzie życie doskonałe, niedoskonałe zniknie.(11) Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, rozumowałem jak dziecko. Gdy stałem się dojrzałym człowiekiem, pozbyłem się cech dziecinnych.(12) Teraz widzimy niejasno jak w zwierciadle, potem zobaczymy bezpośrednio - twarzą w twarz. Teraz poznaję częściowo, potem poznam (całkowicie), tak jak sam jestem poznany."

Zastanówmy się co w "języku Biblii" oznacza słowo "poznać"?

"Albowiem w języku Pisma św. "oglądać" znaczy tyle samo, co "posiadać". Tak na przykład wypowiedź: "obyś oglądał pomyślność Jeruzalem" oznacza "obyś posiadał". Kiedy zaś prorok mówi: "Niech zginie bezbożny, aby nie oglądał chwały Pana", przez słowo: "nie oglądał", rozumie: "nie miał udziału". Kto zatem widzi Boga, tym samym posiada wszelkie dobra: niekończące się życie, wieczną niezniszczalność, szczęście nieśmiertelne, trwałe królestwo, ustawiczną radość, prawdziwą światłość, słodkie wołanie Ducha, chwałę niedostępną, nieustanne wesele i w ogóle wszelkie dobro." (św. Grzegorz z Nyssy)

Tak więc św. Paweł w "Hymnie o Miłości" wyraża tęsknotę, aby "rozstać się z życiem i być z Chrystusem, co byłoby lepsze" (Flp 1:23).

1J 3:2 Bp "Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, staniemy się do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest."

BÓJ O PRAWDĘ

"Jest rzeczą znamienną, że Pismo Święte nie mówi w ogóle o "obronie" prawdy. [...] Wskutek wielu okoliczności historycznych obrona prawdy w Kościele wysunęła się na plan pierwszy. Czy nie jest to w pewnym stopniu wynikiem niedowierzania w moc Bożego Ducha? Czy uważamy , że prawda jest tak słaba, że trzeba jej ustawicznie bronić?"( W. Hryniewicz "Kościół jest jeden", s.238)

Apostoł Paweł był świadom zagrożenia jakim dla Kościoła będą "fałszywi prorocy":

Dz 20:28-30 Bp "Troszczcie się o siebie samych i całą owczarnię. Duch Święty postawił was w niej, abyście doglądali i dostarczali pokarmu wspólnocie Boga, który ją nabył na własność przez swoją śmierć.(29) Zdaję sobie sprawę, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, które nie oszczędzą owczarni.(30) Nawet wśród was znajdą się tacy, którzy będą głosili zgubne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów."

Dlatego poleca swoim uczniom wiernie strzec wiary i walczyć w jej obronie:

1Tm 1:3-5 Bp "Wybierając się do Macedonii, poleciłem ci pozostać w Efezie. Miałeś napomnieć niektórych, aby nie nauczali inaczej niż my[...] (5) Celem tego napominania jest miłość, płynąca z czystego serca, dobrego sumienia i wiary nieobłudnej."

1Tm 1:18-19 Bp "Oto napomnienie, jakie przekazuję ci, Tymoteuszu, dziecko moje, zgodnie z głoszonymi o tobie proroctwami. Wsparty nimi stawaj dzielnie w boju.(19) Zachowaj wiarę i czyste sumienie, bo niektórzy, nie dbając o nie, utracili też wiarę."

1Tm 6:12-14 Bp "Stawaj dzielnie w zawodach - w zawodach wiary. Zdobądź życie wieczne, do którego zostałeś powołany i wyznałeś uroczyście swą wiarę wobec wielu świadków.(13) Nakazuję ci wobec Boga, który wszystko ożywia, i wobec Chrystusa Jezusa, który uroczyście dał świadectwo o sobie pod Poncjuszem Piłatem:(14) zachowej te przepisy ściśle i dokładnie, aż do objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa."

2Tm 1:14 Bp "Strzeż tego cennego dobra z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka."

2Tm 2:25-26 Bp "Powinien łagodnie przekonywać przeciwników, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie i poznają prawdę,(26) wyrwą się z sideł diabła, który ujął ich żywcem i poddał swej woli."

2Tm 4:2-5 Bp "głoś naukę, nalegaj - w porę czy nie w porę - przekonuj, karć, napominaj z całą cierpliwością i umiejętnością.(3) Bo przyjdzie czas, kiedy ludzie nie zechcą przyjąć zdrowej nauki, ale według własnych upodobań dobiorą sobie nauczycieli, spragnieni tego, co miłe dla ucha,(4) nie będą słuchać prawdy, a zwrócą się do baśni.(5) A ty trzeźwo patrz na wszystko, znoś trudy, wykonuj zadanie głosiciela ewangelii, służbie swojej całkowicie się oddaj."

Z poleceniem "boju o wiarę" łączy się konieczność jej precyzyjnego określenia (dogmat) i wymierzenie sankcji tym którzy się wierze sprzeciwiają:

Ga 1:9 Bp "Jak poprzednio stwierdziliśmy, tak i teraz powtarzam: Gdyby wam ktoś głosił ewangelię inną od tej, którą otrzymaliście, niech będzie wyklęty!"

2Tes 3:6 Bp "Bracia! W imię Pana naszego Jezusa Chrystusa nakazujemy wam, unikajcie każdego brata, który narusza porządek i nie postępuje zgodnie z podaną wam przez nas nauką."

1Tm 6:3-4 Bp "Jeśli ktoś naucza inaczej i nie postępuje według zbawiennych słów Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z pobożnością,(4) to zaślepia go pycha. Niczego nie rozumie, cierpi na manię spierania się i walki o słowa. Z tego pochodzą zawiść, gniew, przekleństwa, złośliwe podejrzenia,"

2Tm 3:5 Bp "zachowają pozory pobożności, a wyprą się tego, co jest jej siłą. Od takich trzymaj się z dala!"

Tt 3:10-11 Bp "A człowieka, który rozbija jedność - po jednym lub drugim upomnieniu - unikaj(11) wiedząc, że jest przewrotny i grzeszny i sam na siebie wydaje wyrok."

Czy prawda wiary jest aż tak wątła, że potrzebuje "strażników jej integralności"?

Wiara jako "moc Boża" (por.: Rz 1,16; 1Kor 1,18) nie potrzebuje ludzkiej obrony.

Problemem jest ludzka natura skłonna do złego, a więc i do nagięcia prawdy do swoich potrzeb:

J 3:19-21 Bp "A przyczyna potępienia jest taka: Światłość przyszła na świat, ale ludzie bardziej umiłowali ciemności aniżeli światłość, bo ich uczynki były złe.(20) Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały potępione.(21) Kto zaś postępuje zgodnie z prawdą, podchodzi do światła, aby pokazać, że działa po Bożemu."

Obrona wiary to nie walka o słowa, ale ochrona ludzi przed skłonnością do tworzenia sobie fałszywych bożków:

Oz 11:2 BT "Im bardziej ich wzywałem, tym dalej odchodzili ode Mnie, a składali ofiary Baalom i bożkom palili kadzidła."
Dlatego zostaliśmy wezwani do:
Jud 1:3 Bp „Najdrożsi! Przejęty wielkim pragnieniem pisania do was o naszym wspólnym zbawieniu, odczuwałem potrzebę zachęcenia was tym listem, abyście walczyli o wiarę raz (na zawsze) przekazaną świętym!”

Czego nauczał Sobór Watykański II o jednym Kościele Chrystusowym?

2010-06-25T05:48:00.001-07:00

Konstytucja dogmatyczna o Kościele "LUMEN GENTIUM"

n.12 Albowiem dzięki owemu zmysłowi wiary, wzbudzaniu i podtrzymywanemu przez Ducha prawdy, LUD BOŻY POD PRZEWODEM ŚWIĘTEGO URZĘDU NAUCZYCIELSKIEGO - za którym idąc, już nie ludzkie, lecz prawdziwie Boże przyjmuje słowo (por. 1 Tes 2,13) - niezachwianie trwa "przy wierze raz podanej świętym" (por. Jd 3), wnika w nią głębiej z pomocą słusznego osądu i w sposób pełniejszy stosuje ją w życiu.

n.13 Do nowego Ludu Bożego powołani są wszyscy ludzie. Toteż Lud ten, pozostając ciągle jednym i jedynym, winien się rozszerzać na świat cały i przez wszystkie wieki, aby spełnił się zamiar woli Boga, który naturę ludzką stworzył na początku jedną i synów swoich, którzy byli rozproszeni, postanowił w końcu w jedno zgromadzić (por. J 11,52).[...]

To znamię powszechności, które zdobi Lud Boży, jest darem samego Pana, dzięki temu darowi Kościół katolicki skutecznie i ustawicznie dąży do zespolenia z powrotem całej ludzkości wraz ze wszystkimi jej dobrami z Chrystusem - Głową w jedności Ducha Jego.[...]

Stąd też we wspólnocie kościelnej prawomocnie istnieją partykularne Kościoły, korzystające z własnej tradycji, przy czym NIENARUSZONY POZOSTAJE PRYMAT STOLICY PIOTROWEJ, która całemu zgromadzeniu miłości przewodzi, nad prawowitymi odrębnościami sprawuje opiekę, a równocześnie pilnuje, aby odrębności nie szkodziły jedności, lecz raczej jej służyły.

n.14 Do społeczności Kościoła wcieleni są w pełni ci, co mając Ducha Chrystusowego w całości przyjmują przepisy Kościoła i wszystkie ustanowione w nim środki zbawienia i w jego widzialnym organizmie pozostają W ŁĄCZNOŚCI Z CHRYSTUSEM RZĄDZĄCYM KOŚCIOŁEM PRZEZ PAPIEŻA I BISKUPÓW, W ŁĄCZNOŚCI MIANOWICIE POLEGAJĄCEJ NA WIĘZACH WYZNANIA WIARY, SAKRAMENTÓW I ZWIERZCHNICTWA KOŚCIELNEGO ORAZ WSPÓLNOTY (communio).

n.18 Obecny Sobór święty, idąc w ślady pierwszego Soboru Watykańskiego, zgodnie z nim poucza i oświadcza, że Jezus Chrystus, Pasterz wiekuisty, założył Kościół, posławszy Apostołów, tak jak sam został posłany przez Ojca (por. J 20,21), chciał też, aby ich następcy, mianowicie biskupi, byli w Kościele Jego pasterzami aż do skończenia świata. Żeby zaś episkopat był jedyny i niepodzielny, postawił nad innymi Apostołami świętego Piotra i w nim ustanowił trwałą i widzialną zasadę i fundament jedności i wspólnoty (communio). TĘ NAUKĘ O USTANOWIENIU, WIECZNEJ TRWAŁOŚCI, ZNACZENIU I NATURZE ŚWIĘTEGO PRYMATU BISKUPA RZYMSKIEGO I O JEGO NIEOMYLNYM URZĘDZIE NAUCZYCIELSKIM SOBÓR ŚWIĘTY NA NOWO WSZYSTKIM WIERNYM DO WIERZENIA PODAJE, a kontynuując rozpoczęte dzieło, postanawia wszem wobec przedstawić i ogłosić NAUKĘ O BISKUPACH, NASTĘPCACH APOSTOŁÓW, KTÓRZY WRAZ Z NASTĘPCĄ PIOTRA, NAMIESTNIKIEM CHRYSTUSOWYM, I WIDZIALNĄ GŁOWĄ CAŁEGO KOŚCIOŁA, ZARZĄDZAJĄ DOMEM BOGA ŻYWEGO.

n. 22 Albowiem BISKUP RZYMSKI Z RACJI SWEGO URZĘDU, MIANOWICIE URZĘDU ZASTĘPCY CHRYSTUSA I PASTERZA CAŁEGO KOŚCIOŁA, MA PEŁNĄ, NAJWYŻSZĄ I POWSZECHNĄ WŁADZĘ NAD KOŚCIOŁEM I WŁADZĘ TĘ ZAWSZE MA PRAWO WYKONYWAĆ W SPOSÓB NIESKRĘPOWANY. Stan zaś biskupi, który jest następcą Kolegium Apostolskiego w nauczycielstwie i w rządzeniu pasterskim, co więcej, w którym trwa nieprzerwanie ciało apostolskie, stanowi również razem z głową swoją, Biskupem Rzymskim, a nigdy bez niego, podmiot najwyższej i pełnej władzy nad całym Kościołem, władza ta jednak może być wykonywana nie inaczej jak tylko za zgodą Biskupa Rzymskiego. Jednego tylko Piotra wyznaczył Pan na Opokę i Klucznika Kościoła (por. Mt 16,18-19) i jego tylko ustanowił Pasterzem całej swojej trzody (por. J 21,15 nn), wiadomo zaś, że ów dar związywania i rozwiązywania, dany Piotrowi (por. Mt 16,19) udzielony został także Kolegium apostołów pozostającemu w łączności z Głową swoją (Mt 18,18, 28,16-20). Kolegium to jako złożone z wielu jednostek wyraża rozmaitość i powszechność Ludu Bożego, jako ZAŚ ZGROMADZONE POD JEDNĄ GŁOWĄ WYRAŻA JEDNOŚĆ TRZODY CHRYSTUSOWEJ.

n. 23 Biskup Rzymski, jako następca Piotra, jest trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności zarówno biskupów, jak rzeszy wiernych. Poszczególni zaś biskupi są widzialnym źródłem i fundamentem jedności w swoich partykularnych Kościołach, uformowanych NA WZÓR KOŚCIOŁA POWSZECHNEGO, W KTÓRYM ISTNIEJE I Z KTÓRYCH SIĘ SKŁADA JEDEN I JEDYNY KOŚCIÓŁ KATOLICKI. Toteż poszczególni biskupi reprezentują każdy swój Kościół, WSZYSCY ZAŚ RAZEM Z PAPIEŻEM CAŁY KOŚCIÓŁ, złączeni więzią pokoju, miłości i jedności.

Dekret o kościołach wschodnich katolickich "ORIENTALIUM ECCLESIARUM"

n. 2 ŚWIĘTY I KATOLICKI KOŚCIÓŁ, KTÓRY JEST CIAŁEM MISTYCZNYM CHRYSTUSA, składa się z wiernych, organicznie zjednoczonych w Duchu Św. tą samą wiarą, tymi samymi sakramentami i tym samym zwierzchnictwem.

Dekret o ekumenizmie "UNITATIS REDINTEGRATIO"

n.2 Celem tedy utwierdzenia tego świętego Kościoła swego po całym świecie aż do skończenia wieków powierzył Kolegium Dwunastu władzę nauczania, rządzenia i uświęcania. Spośród nich wybrał Piotra, na którym po wyznaniu wiary postanowił zbudować Kościół swój, jemu przyobiecał klucze Królestwa niebieskiego, a po oświadczeniu miłości ku sobie zlecił mu umacnianie wszystkich owiec w wierze i pasienie ich w doskonałej jedności, z tym że sam Jezus Chrystus pozostaje na zawsze kamieniem węgielnym i pasterzem dusz naszych.

JEZUS CHRYSTUS CHCE, BY ZA SPRAWĄ DUCHA ŚW. LUD JEGO POMNAŻAŁ SIĘ PRZEZ TO, ŻE APOSTOŁOWIE ORAZ ICH NASTĘPCY, CZYLI BISKUPI Z NASTĘPCĄ PIOTRA NA CZELE, WIERNIE GŁOSZĄC EWANGELIĘ, I PRZEZ UDZIELANIE SAKRAMENTÓW ORAZ PEŁNE MIŁOŚCI RZĄDY. Sam też sprawia, że społeczność jego jednoczy się coraz doskonalej w wyznawaniu jednej wiary, we wspólnym spełnianiu kultu Bożego oraz w braterskiej zgodzie rodziny Bożej.

Tak to Kościół, jedyna trzoda Boża, jako znak podniesiony między narodami, podając Ewangelię pokoju całemu rodzajowi ludzkiemu, pielgrzymuje w nadziei aż do wyznaczonego w górnej ojczyźnie kresu.

n. 3 Pełnię bowiem zbawczych środków osiągnąć MOŻNA JEDYNIE W KATOLICKIM KOŚCIELE CHRYSTUSOWYM, który stanowi powszechną pomoc do zbawienia. WIERZYMY MIANOWICIE, ŻE JEDNEMU KOLEGIUM APOSTOLSKIEMU, KTÓREMU PRZEWODZI PIOTR, POWIERZYŁ PAN WSZYSTKIE DOBRA NOWEGO PRZYMIERZA CELEM UTWORZENIA JEDNEGO CIAŁA CHRYSTUSOWEGO NA ZIEMI, z którym powinni zjednoczyć się całkowicie wszyscy, już w jakiś sposób przynależący do Ludu Bożego.

n. 4 Gdy wierni Kościoła katolickiego czynią to wszystko rozsądnie i wytrwale pod okiem swych pasterzy, wnoszą swój wkład dla dobra sprawiedliwości i prawdy, zgodnej współpracy, ducha braterstwa i zjednoczenia, żeby tą drogą powoli, po przełamaniu przeszkód utrudniających doskonałą więź (communio) kościelną, wszyscy chrześcijanie skupili się w jednym sprawowaniu Eucharystii w jedność jednego i jedynego Kościoła, której Chrystus OD POCZĄTKU UŻYCZYŁ SWEMU KOŚCIOŁOWI,
wierzymy że ta JEDNOŚĆ TRWA NIEUTRACALNIE W KOŚCIELE KATOLICKIM i ufamy, że z dniem każdym wzrasta aż do skończenia wieków.

Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele "CHRISTUS DOMINUS"

n. 2 W TYM KOŚCIELE CHRYSTUSOWYM BISKUP RZYMSKI, jako następca Piotra, któremu Chrystus powierzył misję pasienia swych owiec i baranków, cieszy się z ustanowienia Bożego najwyższą, pełną bezpośrednią i powszechną władzą duszpasterską. On też wobec tego - jako pasterz wszystkich wiernych otrzymał posłannictwo, aby dbać o dobro wspólne całego Kościoła i o dobro poszczególnych Kościołów - zajmuje naczelne stanowisko w zwyczajnej władzy nad wszystkimi Kościołami.

Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym "DEI VERBUM"

n. 10 Zadanie zaś autentycznej interpretacji słowa Bożego, spisanego czy przekazanego przez Tradycję, powierzone zostało samemu tylko żywemu Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła, który autorytatywnie działa w imieniu Jezusa Chrystusa.

Deklaracja o wolności religijnej "DIGNITATIS HUMANAE"

n.14 Z woli bowiem Chrystusa Kościół katolicki jest nauczycielem prawdy i ciąży na nim obowiązek, aby głosił i autentycznie nauczał Prawdy, którą jest Chrystus, a zarazem powagą swoją wyjaśniał i potwierdzał zasady porządku moralnego, wynikające z samej natury ludzkiej.

Jak widać z powyższych cytatów ostatni Sobór jednoznacznie identyfikował Kościół Chrystusowy z Kościołem Katolickim. Ta stała prawda wiary zostało potwierdzona po zakończeniu Soboru przez papieża Pawła IV w jego "Credo":

"WIERZYMY, ŻE KOŚCIÓŁ, KTÓRY CHRYSTUS ZAŁOŻYŁ I ZA KTÓRY SIĘ MODLI, JEST NIEWZRUSZENIE JEDEN CO DO WIARY I KULTU ORAZ PRZEZ WSPÓLNY WĘZEŁ ŚWIĘTEJ HIERARCHII. Przebogata różnorodność obrzędów liturgicznych w łonie tegoż Kościoła czy też prawowite zróżnicowanie dziedzictwa teologicznego i duchowego oraz poszczególnych dyscyplin nie tylko nie przeszkadza jego jedności, ale nawet jaśniej ją okazuje. Uznając, iż poza ORGANIZMEM KOŚCIOŁA CHRYSTUSOWEGO znajduje się wiele elementów uświęcenia i prawdy, które jako dobra własne samego Kościoła nakłaniają do jedności katolickiej, a zarazem wierząc w działanie Ducha Świętego, który we wszystkich uczniach Chrystusa wznieca pragnienie owej jedności, mamy nadzieję, że chrześcijanie, którzy nie zażywają jeszcze pełnej wspólnoty jednego Kościoła, zjednoczą się wreszcie kiedyś w jedną owczarnię pod jednym pasterzem."

Różnica pomiędzy „subsistit in” a „est” i jej znaczenie doktrynalne.

2010-06-23T10:39:00.001-07:00

1.trochę "teorii"

Subsistere jest szczególnym przypadkiem esse, podczas gdy esse obejmuje cały obszar bytu, we wszystkich jego sposobach i formach, to subsistere oznacza tylko sposób istnienia właściwy konkretnie istniejącemu samodzielnemu podmiotowi. Jego odpowiednikiem jest grecki termin hypostasis.

Kościół Jezusa Chrystusa znajduje się w Kościele katolickim jako konkretny podmiot istniejący w świecie. Możliwa jest tylko jedna taka rzeczywistość [...]. Jest to Kościół istniejący w historycznej rzeczywistości jako konkretny podmiot.

Różnica pomiędzy subsistit, a est mieści w sobie dramat podziału Kościoła. Kościół jest jeden i rzeczywiście istnieje, a mimo to coś z tego Kościoła , jakaś rzeczywistość kościelna znajduje się także na zewnątrz tego jedynego Kościoła.

J. Ratzinger "Pielgrzymująca wspólnota wiary" s.133

Hypostasis może oznaczać rzecz lub czynność. Jako rzecz znaczy "to co znajduje się pod" (np. fundament, postawę), a zatem wszelka rzeczywistość "substancjonalną". Jako czynność oznacza "akt podtrzymywania", istnienie, trwanie.

B. Sesboue "Historia dogmatów" T1 ,s.260

2. "praktyka" w dokumentach Magisterium wydanych po Soborze Watykańskim Drugim

DEKLARACJA O KATOLICKIEJ DOKTRYNIE O KOŚCIELE PRZECIW NIEKTÓRYM WSPÓŁCZESNYM BŁĘDOM Mysterium Ecclesiae 1973

Jest jeden Kościół, "którego pasterzem po swoim Zmartwychwstaniu nasz Zbawiciel ustanowił Piotra (por. J 21, 17), powierzając mu i pozostałym Apostołom troskę o rozwój Kościoła i o kierowanie nim (por. Mt 18, 18n); ustanowił go także filarem i podporą prawdy (por. 1 Tm 3, 15)". Ten Kościół Chrystusa "ustanowiony i zorganizowany jako społeczność na świecie, istnieje w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz Biskupów w komunii z nim" Tę deklarację Soboru Watykańskiego II wyjaśniają inne jego słowa, w których stwierdza się, że "TYLKO... PRZEZ KATOLICKI KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA, KTÓRY JEST UNIWERSALNĄ POMOCĄ ZBAWIENIA, MOŻNA DOJŚĆ DO PEŁNEGO POSIADANIA ŚRODKÓW ZBAWIENIA" ORAZ ŻE KOŚCIÓŁ KATOLICKI "ZOSTAŁ UBOGACONY WSZELKĄ PRAWDĄ OBJAWIONĄ PRZEZ BOGA I WSZELKIMI ŚRODKAMI ŁASKI" których Chrystus zechciał udzielić swojej wspólnocie mesjańskiej.[...]

KATOLICY POWINNI JEDNAK RÓWNOCZEŚNIE WYZNAWAĆ, ŻE DZIĘKI DAROWI BOŻEGO MIŁOSIERDZIA NALEŻĄ DO KOŚCIOŁA ZAŁOŻONEGO PRZEZ CHRYSTUSA I KIEROWANEGO PRZEZ NASTĘPCÓW PIOTRA ORAZ POZOSTAŁYCH APOSTOŁÓW, W KTÓRYCH TRWA, NIENARUSZONA I ŻYWA, PIERWOTNA INSTYTUCJA WSPÓLNOTY APOSTOLSKIEJ ORAZ NAUCZANIE, STANOWIĄCE WIECZNE DZIEDZICTWO PRAWDY I ŚWIĘTOŚCI TEGOŻ KOŚCIOŁA. Nie wolno więc wiernym uważać, że Kościół Chrystusowy nie jest niczym innym, jak tylko jakimś zbiorem - wprawdzie podzielonym, lecz w pewnym sensie jeszcze jednym - Kościołów i Wspólnot Eklezjalnych. Nie wolno również uważać, jakoby prawdziwy Kościół Chrystusa dzisiaj już nigdzie nie istniał i należałoby uważać go jedynie za cel, którego powinny szukać wszystkie Kościoły i Wspólnoty.

Paweł IV ADHORTACJA APOSTOLSKA Evangelii Nuntiandi O EWANGELIZACJI W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM 1975

Kościół Katolicki odnosi się również z pilną troską do chrześcijan, którzy nie mają pełnej z nim łączności; razem z nimi przygotowuje jedność, jakiej chciał Chrystus, a czyni to dlatego, aby realizować jedność w prawdzie; JEST W PEŁNI ŚWIADOMY, ŻE POWAŻNIE ZANIEDBAŁBY SIĘ W SWOJEJ POWINNOŚCI, GDYBY WOBEC NICH NIE ŚWIADCZYŁ O TEJ PEŁNI OBJAWIENIA, KTÓREJ DEPOZYT PRZECHOWUJE.(n.54)

INFORMACJA O KSIĄŻCE O. LEONARDO BOFFA OFM CHIESA: CARISMA E POTERE. SAGGIO DI ECCLESIOLOGIA MILITANTE Il 12 febbraio 1985

Sobór natomiast wybrał słowo "subsistit" właśnie dlatego, BY WYJAŚNIĆ, ŻE JEST TYLKO JEDNO "ISTNIENIE" PRAWDZIWEGO KOŚCIOŁA, a poza widzialnym z nim związkiem istnieją tylko "elementa Ecclesiae", które - będąc elementami Kościoła - pobudzają i prowadzą do prawdziwego Kościoła.

KATECHIZM KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO 1992

816 "To jest ten jedyny Kościół Chrystusowy... który Zbawiciel nasz po zmartwychwstaniu swoim powierzył do pasienia Piotrowi, zlecając jemu i pozostałym Apostołom, aby go krzewili i nim kierowali... Kościół ten, ustanowiony i zorganizowany na tym świecie jako społeczność, trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie (communio)" .

Dekret o ekumenizmie Soboru Watykańskiego II wyjaśnia: "PEŁNIĘ BOWIEM ZBAWCZYCH ŚRODKÓW OSIĄGNĄĆ MOŻNA JEDYNIE W KATOLICKIM KOŚCIELE CHRYSTUSOWYM, KTÓRY STANOWI POWSZECHNĄ POMOC DO ZBAWIENIA. WIERZYMY MIANOWICIE, ŻE JEDNEMU KOLEGIUM APOSTOLSKIEMU, KTÓREMU PRZEWODZI PIOTR, POWIERZYŁ PAN WSZYSTKIE DOBRA NOWEGO PRZYMIERZA CELEM UTWORZENIA JEDNEGO CIAŁA CHRYSTUSOWEGO NA ZIEMI, Z KTÓRYM POWINNI ZJEDNOCZYĆ SIĘ CAŁKOWICIE WSZYSCY, JUŻ W JAKIŚ SPOSÓB PRZYNALEŻĄCY DO LUDU BOŻEGO"

820 "Chrystus od początku użyczył (jedności) swemu Kościołowi; WIERZYMY, ŻE TA JEDNOŚĆ TRWA NIEUTRACALNIE W KOŚCIELE KATOLICKIM i ufamy, że z dniem każdym wzrasta aż do skończenia wieków"

LIST DO BISKUPÓW KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO O NIEKTÓRYCH ASPEKTACH KOŚCIOŁA POJĘTEGO JAKO KOMUNIA Communionis notio 1993

"Biskup Rzymu, jako następca Piotra, jest trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności", tak Episkopatu jak i całego Kościoła. Ta jedność Episkopatu przedłuża się w ciągu wieków za pośrednictwem sukcesji apostolskiej oraz JEST PODSTAWĄ TOŻSAMOŚCI KOŚCIOŁA KAŻDEJ EPOKI Z KOŚCIOŁEM ZBUDOWANYM PRZEZ CHRYSTUSA NA PIOTRZE I NA POZOSTAŁYCH APOSTOŁACH.

DYREKTORIUM EKUMENICZNE 1993

17. Katolicy są mocno przekonani, że jedyny Kościół Chrystusa "trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie (communio)". WYZNAJĄ, ŻE CAŁOŚĆ PRAWDY OBJAWIONEJ, SAKRAMENTÓW I POSŁUGI, KTÓRE CHRYSTUS PRZEKAZAŁ DLA BUDOWANIA SWEGO KOŚCIOŁA I WYPEŁNIENIA JEGO MISJI, ZNAJDUJE SIĘ W KATOLICKIEJ KOMUNII KOŚCIOŁA. Oczywiście, katolicy wiedzą, że sami nie żyli i nie żyją w pełni tymi środkami łaski, w jakie Kościół został wyposażony. Mimo wszystko nie tracą nigdy zaufania do Kościoła. Ich wiara zapewnia ich o tym, że Kościół "pozostał godną oblubienicą swego Pana i pod działaniem Ducha Świętego nieustannie odnawia samego siebie, póki przez krzyż nie dotrze do światłości, która nie zna zmierzchu". Kiedy więc katolicy posługują się słowami: "Kościoły", "inne Kościoły", "inne Kościoły i Wspólnoty eklezjalne" itd. na oznaczenie tych, którzy nie są w pełnej komunii z Kościołem katolickim, trzeba zawsze uświadamiać sobie to ich mocne przeświadczenie i wyznanie wiary.

Jan Paweł II ENCYKLIKA UT UNUM SINT 1995

11. W ten sposób [odnośnie "subsistit in" ] Kościół katolicki STWIERDZA, ŻE W CIĄGU DWÓCH TYSIĘCY LAT SWOJEJ HISTORII ZOSTAŁ ZACHOWANY W JEDNOŚCI Z WSZYSTKIMI DOBRAMI, W KTÓRE BÓG PRAGNIE WYPOSAŻYĆ SWÓJ KOŚCIÓŁ, i to mimo poważnych nieraz kryzysów, jakie nim wstrząsały, mimo braku wierności niektórych jego sług oraz mimo błędów, z jakimi stykają się każdego dnia jego członkowie. Kościół katolicki wie, że dzięki wsparciu, jakiego udziela mu Duch, słabości, niedoskonałości, grzechy, a czasem nawet zdrady niektórych jego synów NIE MOGĄ ZNISZCZYĆ TEGO, CZYM NAPEŁNIŁ GO BÓG ZGODNIE ZE SWYM ZAMYSŁEM ŁASKI. Nawet "bramy piekielne go nie przemogą" (Mt 16, 18). Kościół katolicki nie zapomina jednak, że z winy wielu jego członków zamysł Boży staje się mniej wyrazisty. Mówiąc o podziale chrześcijan, Dekret o ekumenizmie dostrzega "winy ludzi z jednej i z drugiej strony"13, przyznając, że winy nie można przypisać wyłącznie "innym". DZIĘKI ŁASCE BOŻEJ NIE ZOSTAŁO JEDNAK ZNISZCZONE TO, CO NALEŻY DO STRUKTURY KOŚCIOŁA CHRYSTUSOWEGO, ANI TEŻ KOMUNIA ŁĄCZĄCA GO NADAL Z INNYMI KOŚCIOŁAMI I WSPÓLNOTAMI KOŚCIELNYMI.

Istotnie, elementy uświęcenia i prawdy, obecne w różnym stopniu w innych Wspólnotach chrześcijańskich, stanowią obiektywną podstawę komunii, choć niedoskonałej, istniejącej między nimi a Kościołem katolickim.

W takiej mierze, w jakiej elementy te znajdują się w innych Wspólnotach chrześcijańskich, jest w nich czynnie obecny jedyny Kościół Chrystusowy. Dlatego Sobór Watykański II mówi o pewnej — choć niedoskonałej — komunii. Konstytucja Lumen gentium podkreśla, że Kościół katolicki "wie, że jest związany z licznych powodów" z tymi Wspólnotami jakąś prawdziwą więzią w Duchu Świętym.

13. [...]Poza granicami wspólnoty katolickiej nie rozciąga się próżnia eklezjalna. Liczne elementy wielkiej wartości (eximia), KTÓRE W KOŚCIELE KATOLICKIM SĄ INTEGRALNIE WŁĄCZONE W PEŁNIĘ ŚRODKÓW ZBAWIENIA I DARÓW ŁASKI TWORZĄCYCH KOŚCIÓŁ, znajdują się także w innych Wspólnotach chrześcijańskich.

14. [...]Nie chodzi o to, by zsumować ze sobą wszystkie bogactwa rozsiane w chrześcijańskich Wspólnotach i stworzyć Kościół, jakiego Bóg mógłby oczekiwać w przyszłości.[...] Kościół już został dany i dlatego żyjemy już teraz w czasach ostatecznych. ELEMENTY TEGO KOŚCIOŁA JUŻ NAM DANEGO ISTNIEJĄ "ŁĄCZNIE I W CAŁEJ PEŁNI" W KOŚCIELE KATOLICKIM oraz "bez takiej pełni" w innych Wspólnotach, w których pewne aspekty chrześcijańskiej tajemnicy są czasem ukazane bardziej wyraziście. Ekumenizm stara się właśnie sprawić, aby częściowa komunia istniejąca między chrześcijanami wzrastała ku pełnej komunii w prawdzie i miłości.

NOTA O OKREŚLENIU "KOŚCIOŁY SIOSTRZANE" 2000

10. Istotnie, we właściwym znaczeniu "KOŚCIOŁAMI SIOSTRZANYMI" SĄ WYŁĄCZNIE KOŚCIOŁY PARTYKULARNE (czy zgrupowania Kościołów partykularnych, na przykład, patriarchatów lub prowincji metropolitalnych) pomiędzy sobą . Kiedy stosuje się wyrażenie "Kościoły siostrzane" w tym właściwym znaczeniu, winno być zawsze jasne, że JEDEN, ŚWIĘTY, KATOLICKI I APOSTOLSKI KOŚCIÓŁ POWSZECHNY NIE JEST SIOSTRĄ, LECZ "MATKĄ" WSZYSTKICH KOŚCIOŁÓW PARTYKULARNYCH.

11. O "Kościołach siostrzanych" w sensie właściwym można także mówić w odniesieniu do Kościołów partykularnych katolickich i niekatolickich; w ten sposób Kościół partykularny Rzymu może być także nazwany "siostrą" wszystkich innych Kościołów partykularnych. Jak jednak przypomniano wyżej, NIE MOŻNA W SPOSÓB WŁAŚCIWY TWIERDZIĆ, ŻE KOŚCIÓŁ KATOLICKI JEST "SIOSTRĄ" JAKIEGOŚ KOŚCIOŁA PARTYKULARNEGO CZY GRUPY KOŚCIOŁÓW. Nie jest to po prostu kwestia terminologiczna, lecz przede wszystkim zagadnienie poszanowania podstawowej prawdy wiary katolickiej: PRAWDY O JEDYNOŚCI KOŚCIOŁA JEZUSA CHRYSTUSA. W istocie jest tylko jedyny Kościół i dlatego termin "Kościoły" w liczbie mnogiej może odnosić się jedynie do Kościołów partykularnych. Zatem, należy unikać, jako źródła nieporozumienia i zamieszania teologicznego, stosowania takich sformułowań jak "oba nasze Kościoły", które, jeżeli są odniesione do Kościoła katolickiego i do całości Kościołów prawosławnych (lub jednego Kościoła prawosławnego), zakładają wielość nie tylko w płaszczyźnie Kościołów partykularnych, lecz także w płaszczyźnie jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła wyznawanego w Credo, którego rzeczywiste istnienie zostaje w ten sposób przesłonięte.

DEKLARACJA DOMINUS IESUS 2000

16 [...]Dlatego w powiązaniu z jedynością i powszechnością zbawczego pośrednictwa Jezusa Chrystusa należy stanowczo WYZNAWAĆ JAKO PRAWDĘ WIARY KATOLICKIEJ JEDYNOŚĆ ZAŁOŻONEGO PRZEZEŃ KOŚCIOŁA. Tak jak jest jeden Chrystus, istnieje tylko jedno Jego Ciało, jedna Jego Oblubienica: «jeden Kościół katolicki i apostolski» . Ponadto obietnice Pana, że nigdy nie opuści swojego Kościoła (por. Mt 16, 18; 28, 20) i będzie nim kierował przez swego Ducha, oznaczają też, iż WEDŁUG WIARY KATOLICKIEJ JEDYNOŚĆ I JEDNOŚĆ KOŚCIOŁA, A TAKŻE WSZYSTKO TO, CO STANOWI O JEGO INTEGRALNOŚCI, NIGDY NIE PRZEMINIE.

WIERNI ZOBOWIĄZANI SĄ WYZNAWAĆ, ŻE ISTNIEJE HISTORYCZNA CIĄGŁOŚĆ — ZAKORZENIONA W SUKCESJI APOSTOLSKIEJ — POMIĘDZY KOŚCIOŁEM ZAŁOŻONYM PRZEZ CHRYSTUSA I KOŚCIOŁEM KATOLICKIM: [...]W wyrażeniu «subsistit in» Sobór Watykański II chciał ująć łącznie dwa stwierdzenia doktrynalne: po pierwsze, że Kościół Chrystusowy, pomimo podziału chrześcijan, NADAL ISTNIEJE W PEŁNI JEDYNIE W KOŚCIELE KATOLICKIM; po drugie, że «liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy znajdują się poza jego organizmem», to znaczy w Kościołach i kościelnych Wspólnotach, które nie są jeszcze w pełnej wspólnocie z Kościołem katolickim. JEDNAK W ODNIESIENIU DO TYCH OSTATNICH NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE ICH «MOC POCHODZI Z SAMEJ PEŁNI ŁASKI I PRAWDY, POWIERZONEJ KOŚCIOŁOWI KATOLICKIEMU» .

KONGREGACJA NAUKI WIARY: ODPOWIEDZI NA PYTANIA DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH ASPEKTÓW NAUKI O KOŚCIELE 2007

2. W Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium, n. 8, trwanie (subsistentia) to NIEZMIENNA HISTORYCZNA CIĄGŁOŚĆ I OBECNOŚĆ WSZYSTKICH ELEMENTÓW USTANOWIONYCH PRZEZ CHRYSTUSA W KOŚCIELE KATOLICKIM, W KTÓRYM RZECZYWIŚCIE TRWA KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA NA TEJ ZIEMI.

Według doktryny katolickiej, można w prawdzie powiedzieć, że Kościół Chrystusowy jest obecny i działa w Kościołach i Wspólnotach kościelnych nie będących w pełnej komunii z Kościołem katolickim – dzięki elementom uświęcenia i prawdy, które są w nich obecne; tym niemniej POJĘCIE "TRWA (SUBSISTIT)" MOŻE BYĆ PRZYPISANE WYŁĄCZNIE KOŚCIOŁOWI KATOLICKIEMU, PONIEWAŻ DOTYCZY JEGO CHARAKTERU JEDYNOŚCI, wyznawanego w Symbolu wiary (Wierzę w… "jeden" Kościół); i ten "jeden" Kościół trwa w Kościele katolickim

3. Użycie tego wyrażenia ["trwa w (subsistit in)", a nie "jest"], które OZNACZA PEŁNĄ IDENTYCZNOŚĆ KOŚCIOŁA CHRYSTUSOWEGO Z KOŚCIOŁEM KATOLICKIM, NIE ZMIENIA DOKTRYNY O KOŚCIELE, a swoją prawdziwą motywację znajduje w tym, że jaśniej wyraża fakt, iż poza jego organizmem znajdują się "liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy", "które jako właściwe dary Kościoła Chrystusowego nakłaniają do jedności katolickiej"

WNIOSKI:

"Przejście od "est" do "subsistit in" nie przedstawia jakiegoś szczególnego znaczenia teologicznego, które miałoby oznaczać jakoby brak ciągłości z poprzednią doktryną katolicką.

W rzeczywistości, jako że Kościół, który ustanowił Chrystus, faktycznie trwa w (subsistit in) Kościele katolickim, to taka trwała kontynuacja pociąga za sobą RZECZYWISTĄ IDENTYCZNOŚĆ KOŚCIOŁA CHRYSTUSOWEGO Z KOŚCIOŁEM KATOLICKIM. Sobór miał na celu nauczanie, że Kościół Jezusa Chrystusa jako konkretny podmiot w tym świecie jest wcielony w Kościele katolickim. TAKI STAN MOŻE BYĆ DANY JEDEN TYLKO RAZ, a więc wszelkie koncepcje, według których pojęcie "subsistit" miałoby oznaczać mnogość Kościołów, nie uchwyciły prawdziwej intencji Soboru w tej kwestii. Przez pojęcie "subsistit" Sobór chciał wyrazić jedyność, a nie mnogość Kościoła Chrystusowego: Kościół istnieje jako jedyny podmiot w rzeczywistości historycznej.

Zatem zastąpienie "est" przez "subsistit in" – w przeciwieństwie do wielu bezpodstawnych interpretacji – NIE OZNACZA, ŻE KOŚCIÓŁ KATOLICKI WYZBYŁ SIĘ PRZEKONANIA, ŻE JEST JEDYNYM PRAWDZIWYM KOŚCIOŁEM CHRYSTUSOWYM, ale oznacza jedynie większą otwartość na szczególne wyzwanie ekumenizmu, by docenić realny wymiar eklezjalny Wspólnot chrześcijańskich, które nie są w pełnej komunii z Kościołem katolickim, ale posiadają "plura elementa sanctificationis et veritatis". W konsekwencji, choć Kościół jest tylko jeden i "trwa" w jedynym podmiocie historycznym, także poza tym widzialnym podmiotem istnieją prawdziwe rzeczywistości eklezjalne."(z komentarza Kongregacji Nauki Wiary)

Chrzest za zmarłych (?)

2010-06-23T01:01:00.001-07:00

Czy w pierwotnym Kościele istniała praktyka chrztu za zmarłych?

1Kor 15:29 Bp "W przeciwnym razie cóż osiągną ci, którzy przyjmują chrzest za zmarłych? Jeżeli zmarli nie zmartwychwstają, to po co przyjmować za nich chrzest?"

Czy tekst ten wskazuje na istnienie jakiejś "praktyki" przyjmowania chrztu w zastępstwie zmarłego? W całym Nowym Testamencie i pismach wczesnochrześcijańskich nie znajdujemy informacji o istnieniu takiego zwyczaju.

Jedynie św. Jan Chryzostom przy końcu czwartego wieku mówił o praktykowaniu tego zwyczaju wśród marcjonitów. "Gdy ich katechumen umierał, kładli wierzącego pod łóżko, na którym leżał zmarły. Zbliżając się do zmarłego, rozmawiali z nim, pytając, czy chce być ochrzczony. Wtedy ten spod łóżka mówił, że chce być ochrzczony". Obecnie chrzest za zmarłych funkcjonuje jedynie u Mormonów.

Zaproponuje tutaj inne wyjaśnienie zakładając, że 1Kor 15,29 jest metaforą .

Prześledźmy dalszą część wypowiedzi św. Pawła 1Kor 15:30-32 Bp :

"(30) DLACZEGO TAKŻE I MY WYSTAWIAMY SIĘ NIEMAL W KAŻDEJ GODZINIE NA NIEBEZPIECZEŃSTWO?

(31) Bracia! Przysięgam wam, którzy przynosicie mi chlubę w Chrystusie Jezusie Panu naszym, że codziennie narażam się na śmierć.

(32) Jeżeli z czysto ludzkich pobudek WALCZYŁEM W EFEZIE Z DZIKIMI ZWIERZĘTAMI, to jaką mam z tego korzyść? SKORO UMARLI NIE ZMARTWYCHWSTAJĄ, to: 'Jedzmy i pijmy, ponieważ jutro pomrzemy'."

"Dlaczego także i my..."?

Czyżby św. Paweł sam siebie zaliczał do tych którzy "przyjmują chrzest". Nie ! Apostoł pisze o ryzyku poniesienia męczeństwa za głoszenie Ewangelii niewierzącym.

Jednak czy chrzest i męczeństwo nie mają nic ze sobą wspólnego?

Mk 10:38 Bp "A Jezus im powiedział: - Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie wypić kielich, który Ja piję? ALBO PRZYJĄĆ CHRZEST, KTÓRY JA PRZYJMUJĘ?"

Jezus jednoznacznie utożsamia męczeństwo za wiarę z chrztem !

Zastanówmy się też czy w Nowym Testamencie pojęcie "zmarłego" odnosi się jedynie do zwłok?

Mt 8:22 Bp "Mówi mu Jezus: - Chodź za Mną, a grzebanie umarłych ZOSTAW UMARŁYM."

Ef 5:14 Bp "Wszystko też, co zostaje ujawnione, staje się światłem. Dlatego (hymn) mówi: Zbudź się z uśpienia I POWSTAŃ Z MARTWYCH, a Chrystus cię oświeci."

Umarły w sensie metaforycznym to ten któremu brak życia łaski !

Wobec tego metaforyczny sens 1 Kor 15,29 byłby taki:

"W PRZECIWNYM RAZIE CÓŻ OSIĄGNĄ CI, KTÓRZY [do nich zalicza się też św. Paweł (w 1Kor 15,30a)] PRZYJMUJĄ CHRZEST [narażają się na ryzyko męczeństwa (w 1Kor 15,30b.32)

ZA ZMARŁYCH? [czyli tych którzy jeszcze nie przyjęli wiary (por. Mt 8,22; Ef 5,14)]"

Ryba

2010-06-21T00:38:00.000-07:00

Lk 24:42-43 Bp „Podali Mu kawałek pieczonej ryby. I wziąwszy go zjadł na ich oczach.”

I (I, Iota) : ΙΗΣΟΥΣ (Iêsoûs) « Jezus » ;
Χ (KH, Khi) : ΧΡΙΣΤΟΣ (Khristòs) « Chrystus » ;
Θ (TH, Thêta) : ΘΕΟΥ (Theoû) « Boga » ;
Υ (U, Upsilon) : ΥΙΟΣ (Huiòs) « Syn » ;
Σ (S, Sigma) : ΣΩΤΗΡ (Sôtếr) « Zbawiciel »

CZY APOSTOŁOWIE MIELI ŚWIADOMOŚĆ, ŻE ICH POSŁUGA MA CHARAKTER KAPŁAŃSKI?

2010-06-19T12:58:00.001-07:00

Jedynym Kapłanem Nowego Testamentu jest Jezus, podobnie jak Ofiara Krzyżowa jest jedyną ofiarą.

Skoro jednak ofiara krzyżowa spełniona RAZ – NA – ZAWSZE na krzyżu ma uobecniać się w Eucharystii, więc sprawujący ja ludzie uobecniają Jedynego Kapłana.

Jezus powołując apostołów (posłanych) uczynił ich uczestnikami swojego własnego posłannictwa (apostolstwa) powierzonego mu przez Ojca:

Hbr 3:1 Bp "Przeto, święci bracia, uczestnicy niebieskiego powołania, rozważcie, że Jezus, apostoł i arcykapłan naszego wyznania,"

J 20:21 Bp "Powiedział im znowu: - Pokój wam! Jak Mnie posłał Ojciec, tak i ja was posyłam."

Lk 10:16 Bp "Kto was słucha, Mnie słucha. Kto wami gardzi, Mną gardzi; a kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał."

Posłannictwo to ma trojaki charakter:

1.Uswiecanie:

1Kor 11:24-25 bp (24) i odmówiwszy dziękczynną modlitwę połamał go i rzekł: 'To jest Ciało moje, za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę'. (25) Podobnie po wieczerzy (wziął) kielich i powiedział: 'Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Ile razy będziecie z niego pić, czyńcie to na moją pamiątkę',

J 20:23 bp Komu grzechy odpuścicie, temu są odpuszczone, a komu zatrzymacie, temu są zatrzymane.

2Kor 5:18 bp (18) Wszystko to pochodzi od Boga, który pojednał nas ze sobą za pośrednictwem Chrystusa, a nam zlecił posługę pojednywania.

Mt 28:19 bp (19) Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody. Chrzcijcie je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Dz 19:5-6 bp (5) Po tych słowach przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. (6) Potem Paweł położył na nich ręce i zstąpił na nich Duch Święty, mówili (różnymi) językami i prorokowali.

2Tm 1:6 bp (6) Dlatego właśnie przypominam ci, żebyś na nowo rozpalił dar Boży, który otrzymałeś przez włożenie moich rąk.

Jk 5:14 bp (14) Choruje ktoś wśród was? Niech wzywa prezbiterów Kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana!

2.Nauczanie:

Mt 28:19 bp Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody.

2Tm 4:2 bp głoś naukę, nalegaj - w porę czy nie w porę - przekonuj, karć, napominaj z całą cierpliwością i umiejętnością.

3.Rządzenia:

Mt 16,19 bp (19) I tobie dam klucze królestwa niebieskiego i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

Mt 18,18 bp (18) Zaprawdę powiadam wam, że cokolwiek zwiążecie na ziemi będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

J 21:15-16 bp (15) Kiedy więc zjedli, Jezus mówi do Szymona Piotra: - Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej niż ci? Mówi Mu (Piotr): - Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Mówi mu: - Paś moje baranki. (16) Mówi mu znowu: - Szymonie, synu Jana, miłujesz Mnie? - Tak Panie, ty wiesz, że cię kocham - odpowiada (Piotr). Mówi mu: - Paś moje owce.

CZY APOSTOŁOWIE MIELI ŚWIADOMOŚĆ, ŻE ICH POSŁUGA MA CHARAKTER KAPŁAŃSKI?

Rz 15,16 bp (16) abym był sługą Jezusa Chrystusa wobec pogan, głosząc ewangelię Bożą, i aby ofiara pogan stała się miła Bogu i uświęcona przez Ducha Świętego.

Rz 15,16 ignt (16) εις το ειναι με λειτουργον ιησου χριστου εις τα εθνη ιερουργουντα το ευαγγελιον του θεου ινα γενηται η προσφορα των εθνων ευπροσδεκτος ηγιασμενη εν πνευματι αγιω

λειτουργον – oznacza posługę kapłańską (por.: Hbr 8,2 bp (2) On spełnia służbę w świątyni, to jest w namiocie prawdziwym, jaki zbudował Pan, a nie człowiek.)

ιερουργουντα – ιερος (święty, poświęcony) + εργν (czyn, dzieło, praca), słowo pokrewne ιερατευω – sprawować kapłańskie czynności: Łk 1,8 bp (8) Kiedy na jego zmianę przyszła kolej pełnienia służby kapłańskiej przed Bogiem,

Flp 2,17 bp (17) A jeśli nawet i krew moja ma być dolana do ofiary i świętej posługi około waszej wiary, jestem szczęśliwy i cieszę się razem z wami wszystkimi.

Flp 2,17 ignt (17) αλλ ει και σπενδομαι επι τη θυσια και λειτουργια της πιστεως υμων χαιρω και συγχαιρω πασιν υμιν

Flp 2,30 bp (30) Bo dla sprawy Chrystusa był bliski śmierci i naraził swoje życie, aby zastąpić was w ofiarnej posłudze, której sami nie mogliście wypełnić.

Flp 2,30 ignt (30) οτι δια το εργον του χριστου μεχρι θανατου ηγγισεν παραβουλευσαμενος τη ψυχη ινα αναπληρωση το υμων υστερημα της προς με λειτουργιας

λειτουργια – służba kapłańska por.: Łk 1,23 bp (23) Kiedy czas jego służby w świątyni dobiegł końca, powrócił do domu. ; Hbr 8,6 bp (6) Obecnie zaś otrzymał zaszczytniejsze posługiwanie, bo też jest poręczycielem lepszego Przymierza, które uprawomocnione zostało mocniejszymi obietnicami. ;

1Kor 9,13-14 bp (13) Czy nie wiecie, że ci, którzy sprawują święte obrzędy, żywią się na koszt świątyni, a ci, którzy służą ołtarzowi, mają udział w ofiarach składanych na ołtarzu? (14) Tak samo i Pan postanowił, aby ci, którzy głoszą dobrą nowinę, żyli z głoszenia dobrej nowiny.

1Kor 4,1 bp (1) Niechaj każdy człowiek uważa nas zatem za poddanych Chrystusa i szafarzy tajemnic Bożych.

1Kor 4,1 ignt (1) ουτως ημας λογιζεσθω ανθρωπος ως υπηρετας χριστου και οικονομους μυστηριων θεου

οικονομος – zarządca, włodarz, szafarz ; por.: Tt 1,7 bp (7) Bo biskup - włodarz Boży - ma być bez zarzutu, nie samowolny, nie skory do gniewu, nie pijak, nie awanturnik, nie chciwy brudnego zysku, ;

1P 4,10 bp (10) służcie sobie wzajemnie otrzymanymi darami, jak dobrzy szafarze różnorodnej łaski Bożej.

Apostoł Paweł opisuje swoją posługę w języku liturgicznym. Uważa ją za "urząd kultowy" analogiczny do funkcji żydowskich kapłanów w Świątyni

Sobór Trydencki o Eucharystii

2010-06-18T12:11:00.001-07:00

ŹRÓDŁO:

"Breviarium fidei" - Księgarnia św. Wojciecha, Poznań 1988, wydanie II.

XIX SOBÓR POWSZECHNY, TRYDENCKI

SESJA XIII

Dekret o Najświętszym Sakramencie

(1551)

[Wstęp] — Święty, ekumeniczny i powszechny Sobór Trydencki, prawnie zgromadzony w Duchu Świętym pod przewodnictwem tych samych legatów i nuncjuszy Stolicy Apostolskiej, chociaż nie bez szczególnego natchnienia i kierownictwa Ducha Świętego zebrał się w tym celu, aby wyłożyć prawdziwą i dawną naukę o wierze i sakramentach i by zaradzić wszystkim herezjom i bolesnym udręczeniom, które w obecnej chwili niepokoją i rozdzierają Kościół na różne części; już od samego początku zamierzał przede wszystkim wyrwać z korzeniami kąkol bezecnych herezji i schizm, które w naszych czasach "nieprzyjazny człowiek zasiał" [Mt 13, 25 lin] w nauce dotyczącej wiary, korzystania i czci Najświętszej Eucharystii, którą zresztą Zbawiciel nasz pozostawił w Kościele jako symbol jego jedności i miłości, pragnąc, aby łączyła pną razem i jednoczyła wszystkich chrześcijan. Dlatego ten święty Sobór, podając zdrową i autentyczną naukę o czcigodnym i Boskim Sakramencie Eucharystii, którą zawsze zachowywał Kościół katolicki, pouczony przez samego Jezusa Pana naszego i Jego Apostołów oraz przez Ducha Świętego, który mu z każdym dniem przypomina wszelką prawdę [por. J 14, 26 nn], zabrania wszystkim wiernym Chrystusa, żeby nie odważali się o Najświętszym Sakramencie Eucharystii odtąd inaczej wierzyć, nauczać lub w kazaniach głosić, niż zostało to określone i wyjaśnione w obecnym dekrecie.

Rozdział I. Rzeczywista obecność Pana naszego Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie Eucharystii. — Najpierw święty Sobór naucza oraz otwarcie i jasno wyznaje, że w Boskim Sakramencie św. Eucharystii po konsekracji chleba i wina Pan nasz-Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, znajduje się prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie [kan. 1] pod postaciami owych widzialnych rzeczy. Albowiem nie jest to sprzeczne, aby Zbawiciel nasz zasiadał zawsze w niebiosach po prawicy Ojca naturalnym sposobem obecności, a mimo to był obecny w swojej substancji na wielu innych miejscach sposobem istnienia wprawdzie ledwo słowami wyrażalnym, który jednak jako dla Boga możliwy możemy pomyśleć i mocno mamy wierzyć.

Tak bowiem jasno wyznawali wszyscy nasi Ojcowie, jacy tylko należeli do prawdziwego Kościoła Chrystusowego, którzy o tym Najświętszym Sakramencie nauczali: Podczas Ostatniej Wieczerzy Zbawiciel nasz ustanowił ten przedziwny sakrament, gdy pobłogosławiwszy chleb i wino, wyraźnymi i jasnymi słowami oświadczył, że daje im [Apostołom] swoje własne ciało i swoją krew. Słowa te, upamiętnione przez Ewangelistów [Mt 26, 26 nn; Mk 14, 22 nn; Łk 22, 19 nn] i powtórzone później przez św. Pawła [1 Kor 11. 23 nn], ponieważ w myśl Ojców mają takie właściwe i wyraźne znaczenie, [dlatego] jest niesłychanie wielkim występkiem, kiedy niektórzy uparci i przewrotni ludzie czynią z nich fałszywe i zmyślone metafory, przeczące prawdzie ciała i krwi Chrystusa; czynią to wbrew powszechnemu przekonaniu Kościoła, który będąc "kolumną i podporą prawdy' [1 Tm 3, 15], odrzucił z obrzydzeniem wymysły bezbożnych ludzi jako szatańskie, przyjmując z wdzięczną pamięcią ten najwznioślejszy i najwspanialszy dar Chrystusa.

290 Rozdział II. Okoliczności ustanowienia Najświętszego Sakramentu. — Tak więc Zbawiciel nasz, mając odejść z tego świata do Ojca, ustanowił Sakrament, w którym niejako wylał skarby swojej boskiej miłości ku ludziom, "czyniąc pamiątkę cudów swoich" [Ps 110, 4]; nakazał nam przez jego pożywanie czcić "Jego pamięć" [1 Kor 11, 24] i "opowiadać Jego śmierć, póki nie przyjdzie sądzić świat" [ib. 26]. Chciał zaś, by ten Sakrament był przyjmowany jako duchowy pokarm dusz [Mt 26, 26], które by się nim karmiły i umacniały, żyjąc życiem Tego, który powiedział: "Kto mnie pożywa, żyć będzie dla mnie" [J 6, 58], i jako środek zaradczy uwalniający nas od powszednich grzechów i chroniący przed ciężkimi. Chciał "nadto, żeby ten sakrament był zadatkiem naszej przyszłej" chwały i wiecznej szczęśliwości, a Więc i symbolem tego jednego ciała, którego On sam jest Głową [1 Kor 11, 3; Ef 5, 23] i z którym chciał nas złączyć tak ścisłą więzią wiary, nadziei i miłość^, żebyśmy "wszyscy byli jednomyślni' i nie było wśród nas rozłamów" [1 Kor 1, 10].

291 Rozdział III. Wyższość Najświętszego Sakramentu nad innymi sakramentami. — Wprawdzie Najświętsza Eucharystia ma to wspólne z innymi sakramentami, że "jest. znakiem rzeczy świętej
i widzialnym wyrazem niewidzialnej łaski" (Decr. Grat, De consecr. c. Sacrificium 32], to jednak jest w niej wzniosłe i osobliwe, że inne sakramenty dopiero wtedy wykazują moc uświęcającą, kiedy ktoś z nich korzysta; tymczasem w Eucharystii przed jej przyjęciem jest obecny sam Sprawca uświęcenia [kan. 4]. Jeszcze bowiem Apostołowie nie otrzymali Eucharystii z ręki Pana [Mt 26, 26; Mk 14, 22], gdy im prawdziwie sam oznajmił, że ciałem Jego jest to, co im dawał... W Kościele Bożym stale wierzono, że zaraz po konsekracji przebywa prawdziwe ciało Pana naszego i prawdziwa Jego krew pod postaciami chleba i wina, razem z Jego duszą i Bóstwem. Ciało jest pod postacią chleba i krew pod postacią wina, mocą słów, ale ciało jest też pod postacią wina, a krew pod postacią chleba oraz dusza pod obiema postaciami na skutek tego naturalnego złączenia i współistnienia, jakie mają względem siebie [wszystkie] części Chrystusa Pana, który "powstawszy z martwych, więcej już nie umiera" [Rz 6, .9]. Bóstwo zaś jest z powodu przedziwnego hipostatycznego Jego zjednoczenia z ciałem i duszą [kan. 1 i 3]. Jest to więc zupełną prawdą, że tak jedna jak druga postać zawiera tyle samo, co obie postacie razem. Cały bowiem i całkowity Chrystus jest pod postacią chleba i pod każdą cząstką tej postaci, i cały pod postacią wina i pod jej cząstkami [kan. 3].

292 Rozdział IV. Transsubstancjacja [czyli przeistoczenie].

Ponieważ zaś Chrystus, nasz Odkupiciel, powiedział, że to, f_6ico podawał pod postacią chleba, jest prawdziwie Jego ciałem, [przeto] zawsze było w Kościele Bożym to przekonanie, które dziś na nowo ten święty Sobór wyraża, że przez konsekrację chleba i wina dokonywa się przemiana całej substancji chleba w substancję ciała Chrystusa, Pana naszego, i całej substancji wina w substancję Jego krwi. Tę przemianę trafnie i właściwie nazwał święty katolicki Kościół przeistoczeniem [kan. 2].

293 Rozdział V. Kult i cześć tego Najświętszego Sakramentu. — Nie ma więc żadnej możliwości wątpienia, że wszyscy wierni Chrystusowi według zwyczaju stale przyjętego w Kościele katolickim mają temu Najświętszemu Sakramentowi oddawać najwyższy kult adoracji (latria), który należy się prawdziwemu Bogu [kan. 6]. Nie zmniejsza obowiązku uwielbiania to, że Chrystus ustanowił ten Sakrament dla spożywania. Wierzymy bowiem, że w nim jest- obecny ten sam Bóg, o którym wprowadzając go na okrąg ziemi, Ojciec przedwieczny mówi: "Niech Mu pokłon oddają wszyscy Aniołowie Boży" [Hbr 1, 6; wg Ps 96, 7], któremu upadłszy pokłonili się Mędrcy [Mt 2, 11], któremu i sami Apostołowie w Galilei oddali pokłon, jak świadczy Pismo św. [Mt 28, 17].

1644 Oświadcza też święty Sobór, że nabożnie i w duchu głęboko religijnym wprowadzono do Kościoła zwyczaj, ażeby corocznie jakimś dniem świątecznym czczono szczególnie uroczyście ten nader wzniosły i godny uwielbienia Sakrament i żeby obnoszono Go w procesjach z czcią i chwałą po ulicach i placach publicznych. Jest to bowiem ze wszech miar słuszne, że ustanowiono pewne dni, kiedy to wszyscy chrześcijanie w sposób szczególny i poniekąd wyjątkowy wyrażają wdzięczną pamięć Panu i Odkupicielowi za tak niewymowne i prawdziwie Boskie dobrodziejstwo, przedstawiające nam zwycięstwo i triumf Jego śmierci...

294 Rozdział VI. Przechowywanie Najświętszego Sakramentu Eucharystii i noszenie go do chorych. — Zwyczaj przechowywania świętej Eucharystii w świętym miejscu jest tak dawny, że znano go już w okresie Nicejskiego Soboru [por. wyżej nr 277].

Noszenie zaś świętej Eucharystii do chorych i w tym celu staranne przechowywanie Jej w kościołach nie tylko jest bardzo słuszne i rozumne, ale bywało nakazywane na wielu Soborach i należy do najstarszych zwyczajów Kościoła katolickiego. Dlatego też święty Sobór postanowił, żeby zachować ten zbawienny i potrzebny zwyczaj [kan. 7].

295 Rozdział VII. Przygotowanie potrzebne do godnego przyjmowania świętej Eucharystii. — Jeśli nie wypada, by do jakichkolwiek świętych czynności przystępowano inaczej niż
święcie, to im bardziej znana jest chrześcijaninowi świętość
i Boskość tego niebiańskiego Sakramentu, tym bardziej musi się strzec, żeby do jego przyjęcia nie przystępować bez wielkiego uszanowania i świętości, zwłaszcza że czytamy u Apostoła te groźne słowa: "Kto pożywa i pije niegodnie, sąd sobie spożywa i pije, gdy nie zważa na ciało Pańskie" [1 Kor 11, 29]. Temu więc, kto chce komunikować, trzeba przypominać słowa tegoż Apostoła: "Niech każdy zbada samego siebie" [ib. 28].

Zwyczaj zaś kościelny orzeka, że owo "badanie" dlatego jest potrzebne, żeby nikt, będąc świadomym popełnienia ciężkiego grzechu, nawet gdyby zdawało mu się, że za niego żałuje, nie przystępował do świętej Eucharystii bez poprzedniej sakramentalnej spowiedzi. Ten święty Sobór postanawia, że powinni zawsze przestrzegać tego wszyscy chrześcijanie, a także kapłani mający z urzędu odprawiać Mszę św., chyba że braknie spowiednika. Jeśliby kapłan przynaglony potrzebą odprawił Mszę św. bez poprzedniej, spowiedzi — niech się potem jak najprędzej wyspowiada.

Rozdział VIII. Sposób korzystania z tego przedziwnego Sakramentu

— Co zaś dotyczy korzystania z tego świętego Sakramentu, Ojcowie nasi słusznie i mądrze rozróżnili trzy sposoby jego przyjmowania. Nauczali bowiem, że niektórzy, jak grzesznicy, przyjmują go tylko sakramentalnie; inni — tylko duchowo, mianowicie ci, którzy przez pragnienie — "żywą wiarą, która działa przez miłość" [Gal 5, 6] —pożywając ten przedłożony sobie niebieski chleb, odczuwają jego owoc i pożytek. Inni jeszcze przyjmują i sakramentalnie, i duchowo, a są to ci, którzy tak się poprzednio badają i przysposabiają, że do tego Bożego Stołu przystępują "odziani szatą godową" [Mt 22, 11 nn]. W sakramentalnym zaś pożywaniu zawsze był ten zwyczaj w Kościele Bożym, że świeccy otrzymywali komunię od kapłanów, a kapłani, odprawiając Mszę św., sami sobie jej udzielali, który to zwyczaj pochodzący z Tradycji Apostolskiej jak najsłuszniej powinien być zachowany.

297 Na koniec święty Sobór ojcowskim sercem upomina, zachęca, prosi i błaga "przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego" [Łk 1, 78], żeby wszyscy razem i każdy z osobna, noszący imię chrześcijan, połączyli się i zjednoczyli nareszcie w tym "znaku jedności", w tej "związce miłości" [por. św. Augustyn, In Jo. tract., 26, 13 — PL 35, 1613], w tym symbolu zgody, mając w pamięci tak wielki majestat i tak ogromną miłość Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który umiłowaną duszę swoją oddał jako zapłatę za nasze zbawienie i ciało swoje dał nam na pokarm [J 6, 48 nn]. Te więc tajemnice ciała i krwi Jego niech przyjmują z taką stałością i mocą wiary, niech w nie wierzą i cześć im oddają z taką pobożnością duszy i uwielbieniem, żeby ten "chleb nadprzyrodzony" [Mt 6, 11] mogli często przyjmować. Powinien on być dla nich prawdziwie życiem duszy i stałym zdrowiem umysłu, aby "siłą jego wzmocnieni" [1 Krl 19, 8] po przebyciu drogi tego biednego pielgrzymowania zdołali dojść do niebieskiej ojczyzny, gdzie ten sam "Chleb Anielski" [Ps 77, 25], który teraz pożywają pod świętymi zasłonami, pożywać będą bez żadnych już zasłon.

882 Ale ponieważ nie wystarczy powiedzieć prawdy, nie odkrywając i nie zabijając błędów, przeto święty Sobór uznał za stosowne dodać następujące kanony, by wszyscy — poznawszy już katolicką prawdę — zrozumieli też, jakich błędów mają się wystrzegać i unikać.

Kanony

298 Kan. 1. Jeśli ktoś przeczy temu, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii zawarte są prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie ciało i krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus, i twierdzi, że tam jest tylko jako w znaku, obrazie lub poprzez swoją moc — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.

299 Kan. 2. Jeśli ktoś twierdzi, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii pozostaje substancja chleba i wina razem z ciałem i krwią Pana naszego Jezusa Chrystusa, a [więc] przeczy tej przedziwnej i osobliwej przemianie całej substancji chleba w ciało i całej substancji wina w krew, przy zachowaniu jedynie postaci chleba i wina, którą to przemianę katolicki Kościół najwłaściwiej nazywa przeistoczeniem — n.b.w.

300 Kan. 3. Jeśli ktoś przeczy temu, że w czcigodnym Sakramencie Eucharystii pod każdą postacią i w każdej jej \ odłączonej cząstce zawiera się cały Chrystus — n.b.w.

301 Kan. 4. Jeśli ktoś twierdzi, że po dokonaniu konsekracji
w przedziwnym Sakramencie Eucharystii nie ma ciała i krwi
Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale tylko w chwili jego spożywania, a nie przedtem i potem, i że w hostiach lub cząstkach konsekrowanych, które po Komunii przechowuje się lub które pozostały, nie ma prawdziwego ciała Pańskiego — n.b.w.

302 Kan. 5. Jeśli ktoś twierdzi, że głównym owocem Najświętszej Eucharystii jest odpuszczenie grzechów albo że ona nie sprawia innych skutków — n.b.w.

303 Kan. 6. Jeśli ktoś twierdzi, że w Świętym Sakramencie Eucharystii nie należy najwyższym kultem adoracji (latria) także zewnętrznie wielbić Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, że nie należy dlatego Go czcić w sposób szczególnie uroczysty, że nie należy Go uroczyście obnosić w procesjach według chwalebnego i powszechnego obrzędu i zwyczaju świętego Kościoła, że nie należy Go wystawiać publicznie dla odbierania czci od ludu oraz że Jego czciciele są bałwochwalcami — n.b.w.

Kan. 7. Jeśli ktoś twierdzi, że nie wolno Świętej Eucharystii przechowywać w świętym miejscu, ale zaraz po konsekracji należy ją koniecznie rozdać obecnym, i że nie wolno jej uroczyście nosić do chorych — n.b.w.
Kan. 8. Jeśli ktoś twierdzi, że Chrystusa podawanego w Eucharystii pożywa się tylko duchowo, a nie sakramentalnie także i rzeczywiście — n.b.w
Kan.9.Jeśli ktoś przeczy temu, że każdy poszczególny
wierny Chrystusa obojga płci, po dojściu do używania rozumu, obowiązany jest przynajmniej raz w roku na Wielkanoc komunikować według nakazu świętej Matki Kościoła — n.b.w.
Kan. 10. Jeśli ktoś twierdzi, że kapłanowi, gdy Mszę św. odprawia, nie wolno samego siebie komunikować — n.b.w.
Kan. 11. Jeśli ktoś twierdzi, że dostatecznym przygotowaniem do przyjęcia Najświętszego Sakramentu Eucharystii
jest sama wiara — n.b.w.
I aby tak wielkiego Sakramentu nie przyjmować niegodnie — a więc ku śmierci i potępieniu — ten sam święty Sobór postanawia i oświadcza, że ci, którzy świadomi są ciężkiego grzechu, jakkolwiek sądziliby, że za niego żałują, o ile mogą mieć spowiednika, powinni najpierw odbyć sakramentalną spowiedź. Jeśliby zaś ktoś odważył się inaczej uczyć, głosić albo uparcie twierdzić, lub też bronić w publicznej dyskusji, tym samym — n.b.w.

SESJA XXI (1562)

Nauka o Komunii pod dwiema postaciami i Komunii małych dzieci

309 [Wstęp] — Święty, ekumeniczny i powszechny Sobór Trydencki, prawnie zebrany w Duchu Świętym pod przewodnictwem tych samych legatów Stolicy Apostolskiej, widząc, że o budzącym lęk i cześć Najświętszym Sakramencie Eucharystii, dzięki przemyślności niegodziwego szatana, krążą w rozmaitych miejscach różne i potworne błędy, skutkiem czego w niektórych stronach wielu — jak się zdaje — odstąpiło od katolickiej wiary i posłuszeństwa, uznał za wskazane wyłożyć na tym miejscu to, co dotyczy Komunii pod dwiema postaciami i Komunii dzieci. Dlatego zabrania wszystkim wierzącym w Chrystusa, żeby nie odważali się o tych sprawach odtąd inaczej nauczać, wierzyć lub głosić kazań, niż jest to wyjaśnione i określone w tych dekretach.

310 Rozdział I. Świeccy i duchowni, którzy nie celebrują, nie są zobowiązani prawem Bożym do Komunii pod dwiema postaciami. — Przeto ten święty Sobór, pouczony przez Ducha Świętego, który jest Duchem "mądrości i rozumu, Duchem rady i mocy" [por. Iz 11, 2], oraz idąc za sądem i zwyczajami samego Kościoła, oświadcza i naucza, że świeccy i duchowni, jeśli nie celebrują, żadnym prawem Bożym nie są obowiązani do przyjmowania Sakramentu Eucharystii pod dwiema postaciami, i że bez obrazy wiary wątpić nie można, iż komunia pod jedną postacią wystarcza im do zbawienia.

Choć Chrystus Pan podczas Ostatniej Wieczerzy ustanowił czcigodny ten Sakrament pod postacią chleba i wina i podał Apostołom [por. Mt 26, 26 n; Mk 14, 22 n; Łk 22, 19 n; 1Kor 11, 24 n], jednak taki sposób ustanowienia i podania nie zmierza do tego, by z ustanowienia Pańskiego wszyscy wierni byli obowiązani do przyjmowania obu postaci [kan. 1 i 2]. Również i z mowy podanej w rozdziale VI św. Jana nie można słusznie wnioskować, że nakazana jest przez Pana Komunia pod dwiema postaciami (kan. 3), jakkolwiek by ją rozumiano według różnych interpretacji świętych Ojców i Doktorów. Bo ten sam, który powiedział: "Jeślibyście nie pożywali ciała Syna człowieczego i nie pili krwi Jego, nie będziecie mieć życia w sobie" [J 6, 53], powiedział też: "Kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki" [J 6, 51]. I Ten, co powiedział: "Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, posiada życie wieczne" [J 6, 5.4], powiedział także: "Chleb, który ja dam, jest ciało moje za życie świata" [J 6, 51]. Wreszcie Ten, który powiedział: "Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, przebywa we mnie a ja w nim" [J 6, 56], powiedział również: "Kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki" [J 6, 58].

311 Rozdział II. Władza Kościoła nad udzielaniem Sakramentu
Eucharystii. — Nadto Sobór oświadcza, że Kościół od wieków posiadał tę władzę, żeby w udzielaniu sakramentów, z zachowaniem ich istoty, mógł zawsze wprowadzać lub zmieniać to, co według różnorodności rzeczy, czasów i miejsc uzna za odpowiedniejsze czy to dla pożytku przyjmujących, czy też dla uczczenia samych sakramentów. To już dość jasno, jak się zdaje, zaznaczył Apostoł, mówiąc: "Niech o nas każdy człowiek myśli jak o sługach Chrystusa i szafarzach tajemnic Bożych" [1 Kor 4, 1]. Że zaś tej władzy rzeczywiście używał, to wiadomo nam nie tylko co do wielu innych rzeczy, a szczególnie co do tego Sakramentu, gdyż po wydaniu niektórych przepisów dotyczących jego używania mówi na końcu: "Inne rzeczy zarządzę, gdy przyjdę" [1 Kor 11, 34]. Stąd też święta Matka nasza Kościół, uznając tę swoją władzę w sprawie udzielania sakramentów, chociaż w początkach chrześcijaństwa dość często komunikowano pod obiema postaciami, jednak gdy z biegiem czasu zwyczaj ten w wielu miejscach uległ zmianie, pochwala zwyczaj komunikowania pod jedną postacią i nadaje mu charakter prawa, którego nie wolno ganić ani bez powagi Kościoła dowolnie zmieniać.

312 Rozdział III. Pod każdą postacią przyjmuje się w pełni całego Chrystusa oraz prawdziwy sakrament. — Nadto Sobór oświadcza, że chociaż, jak powiedzieliśmy wyżej, nasz Zbawiciel przy Ostatniej Wieczerzy ustanowił i podał Apostołom ten Sakrament pod dwiema postaciami, niemniej jednak trzeba uznać, że i pod jedną postacią przyjmuje się w pełni całego Chrystusa i prawdziwy sakrament. Dlatego, jeśli chodzi o owoc, przyjmujący tylko jedną postać nie są pozbawieni żadnej łaski koniecznej im do zbawienia [kan. 3].

313 Rozdział IV. Małe dzieci nie są obowiązane do Komunii \ sakramentalnej. — Na koniec ten sam święty Sobór naucza, że małe dzieci nie mające jeszcze pełnego używania rozumu, z żadnego względu nie są obowiązane do przyjmowania Komunii [kan. 4], gdyż odrodzone w kąpieli chrztu [Tyt 3, 5] i do Ciała Chrystusowego włączone, nie mogą w tym wieku utracić łaski synów Bożych. Nie należy jednak potępiać starożytności [chrześcijańskiej], jeśli ten zwyczaj czasem zachowywano w niektórych miejscach. Jak bowiem owi święci Ojcowie ze względu na swoje czasy mieli do tego chwalebny powód, tak też trzeba bezspornie wierzyć, że z pewnością nie uważali tego za konieczne do zbawienia.

Kanony

O Komunii pod dwiema postaciami i o Komunii dzieci

314 Kan. 1. Jeśli, ktoś twierdzi, że wszyscy i poszczególni wierni Chrystusa są obowiązani przykazaniem Bożym lub koniecznością [osiągnięcia] zbawienia do przyjmowania Najświętszego Sakramentu Eucharystii pod dwiema postaciami — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.

315 Kan. 2. Jeśli ktoś twierdzi, że święty Kościół katolicki bez słusznych przyczyn i racji postanowił, żeby i świeccy, i duchowni, którzy nie celebrują, pod jedną tylko postacią przyjmowali Komunię św., albo że pobłądził wydając taki przepis — n.b.w.

316 Kan. 3. Jeśli ktoś przeczy temu, że całego i integralnego Chrystusa, źródło i sprawcę wszelkich łask, przyjmuje się pod jedną postacią, ponieważ — jak niektórzy mylnie twierdzą — nie jest zgodne z ustanowieniem samego Chrystusa przyjmowanie Go pod obiema postaciami — n.b.w.

317 Kan. 4. Jeśli ktoś twierdzi, że dzieciom, zanim dojdą do używania rozumu, konieczna jest Komunia święta — n.b.w.

SESJA XXII (1562)

Nauka o najświętszej ofierze Mszy świętej

[Wstęp]. — Dla utrzymania w świętym katolickim Kościele dawnej, nienagannej i ze wszech miar doskonałej wiary i nauki o wielkiej tajemnicy Eucharystii i — po odrzuceniu błędów i herezji — dla zachowania ich w swej czystości, święty, ekumeniczny i powszechny Sobór ' Trydencki, w Duchu Świętym prawomocnie zwołany, pod przewodnictwem tych samych legatów Stolicy Apostolskiej, pouczony światłem Ducha Świętego, naucza, oświadcza i nakazuje głosić wiernemu ludowi o Eucharystii, jako o prawdziwej i szczególnej ofierze, co następuje:

Rozdział I. [Ustanowienie najświętszej ofiary Mszy]. —

Ponieważ w pierwszym Testamencie [oświadcza Apostoł Paweł] z powodu niemocy kapłaństwa lewickiego nie było pełnej doskonałości, dlatego [zrządzeniem Boga, Ojca miłosierdzia] musiał powstać nowy kapłan "na wzór Melchizedecha" [Rdz 14, 18; Ps 109, 4; Hbr 7, 11], Pan nasz Jezus Chrystus, który by mógł dopełnić [Hbr 10, 14] i udoskonalić wszystkich potrzebujących uświęcenia. Ten przeto Bóg i Pan nasz — mimo że dla dokonania ich wiekuistego odkupienia miał się tylko raz złożyć w ofierze Bogu Ojcu przez śmierć na ołtarzu krzyża, jednak ze śmiercią nie miało ustać Jego kapłaństwo [Hbr 7, 24.27] — dlatego podczas Ostatniej Wieczerzy, "tej nocy, której został wydany" [1 Kor 11, 23], pragnął pozostawić Kościołowi, swej umiłowanej Oblubienicy, ofiarę widzialną [zgodnie z wymaganiami ludzkiej natury], ażeby uobecniała krwawą ofiarę mającą się raz dokonać na krzyżu, aż do końca świata była jej trwałą pamiątką i przydzielała nam jej zbawczą moc odpuszczania grzechów codziennie przez nas popełnianych. Ogłaszając się zatem ustanowionym "kapłanem na wieki na wzór Melchizedecha" [Ps 109, 4], ofiarował Bogu Ojcu ciało i krew swoją pod postaciami chleba i wina i pod symbolami tych rzeczy Apostołom — których wtedy ustanowił kapłanami Nowego Przymierza — dał je do spożycia oraz im i ich następcom w kapłaństwie polecił składać ofiarę słowami: "To czyńcie na moją pamiątkę" [Łk 22, 9; 1 Kor 11, 24], jak to Kościół zawsze rozumiał i nauczał [kan. 2].

Albowiem po odprawieniu Starej Paschy, którą rzesza synów Izraela ofiarowywała na pamiątkę wyjścia z Egiptu [Wj 12, 21 nn], ustanowił Nową Paschę, by Go Kościół poprzez posługę kapłanów pod widzialnymi znakami składał w ofierze na pamiątkę mającego nastąpić przejścia z tego świata do Ojca, kiedy to odkupił nas przelaniem swej krwi, "uwolnił nas spod panowania ciemności i przeniósł do królestwa swego" (Koi 1, 13).

I ta jest zaiste ową czystą ofiarą, której nie może splamić żadna niegodność i nieprawość ofiarujących, a którą Pan zapowiedział przez Malachiasza, że Jego imieniu, które będzie wielkie wśród narodów, "na każdym miejscu będzie składana ofiara czysta" (Mai 1, 11). I na tę ofiarę wskazuje dość jasno Apostoł Paweł, kiedy pisząc do Koryntian mówi, że ci, którzy splamili się "uczestniczeniem w stole szatanów, nie mogą uczestniczyć w stole Pańskim" [1 Kor 10, 21], w obu wypadkach przez stół rozumiejąc ołtarz. To jest w końcu owa ofiara, którą za czasów prawa natury i Prawa starotestamentowego [Rdz 4, 4; 8, 20; 12, 8; 22; Wj passim] wyobrażały podobieństwa ofiar, ponieważ obejmuje ona wszystkie oznaczane przez nie dobra jako ich dopełnienie i udoskonalenie.

Rozdział II. [Ofiara widzialna jest przebłagalna za żywych 321 i umarłych]. — A ponieważ w Boskiej ofierze, dokonującej się we Mszy św., jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany ten sam Chrystus, który na ołtarzu krzyża "ofiarował samego siebie" [Hbr 9, 27] w sposób krwawy, przeto naucza św. Sobór, że ofiara ta jest prawdziwie przebłagalna [kan. 3]. Przez nią bowiem, kiedy przystępujemy do Boga ze szczerym sercem i prawdziwą wiarą, z bo jaźnią i ze czcią, skruszeni i pokutujący, "otrzymujemy miłosierdzie i znajdujemy., łaskę w stosownej chwili" [Hbr 4, 16]. Tą ofiarą Pan przebłagany, udzielając łaski i daru pokuty, odpuszcza przestępstwa i grzechy, nawet bardzo wielkie. Jedna przecież i ta sama jest Hostia, jeden i ten sam poprzez posługę kapłanów Składający ofiarę, który wówczas ofiarował samego siebie na krzyżu, tylko sposób ofiarowania jest inny. Tej to krwawej ofiary otrzymujemy przeobfite owoce przez tę nie-krwawą, która daleko jest od tego, by w jakikolwiek sposób uwłaczała pierwszej [kan. 4]. Dlatego też słusznie bywa ofiarowana nie tylko za grzechy, kary, zadośćuczynienia i inne potrzeby wiernych żyjących, ale według tradycji Apostolskiej także za zmarłych w Chrystusie, którzy jeszcze nie zostali całkowicie oczyszczeni [kan. 3].

Rozdział III. [Msze św. ku czci Świętych]. — Chociaż Kościół zwykł niekiedy odprawiać niektóre Msze ku czci i dla wspomnienia świętych, jednakowoż naucza, że nie im składa się ofiarę, ale jedynie Bogu, który ich uwieńczył chwałą [kan. 5]. Stąd też "kapłan nie zwykł mówić: składam ci ofiarę Piotrze i Pawle" [św. Augustyn, C. Faustum, 20,21 — PL 42,384], ale Bogu, składając Mu dzięki za ich zwycięstwa, prosi o ich wstawiennictwo, "aby ci raczyli za nami orędować w niebie, których pamięć obchodzimy na ziemi (Mszał rzymski).

Rozdział IV. [Kanon Mszy św.]. — A ponieważ wypada, by rzeczy święte sprawować święcie, a ze wszystkich ta ofiara jest najświętsza, [dlatego] w celu godnego jej składania i uczestniczenia w niej, Kościół katolicki przed wielu wiekami ustanowił św. kanon, tak wolny od wszelkiego błędu, że niczego w nim nie ma, co by jak najbardziej nie tchnęło świętością i pobożnością i nie wznosiło ku Bogu umysłów tych, którzy składają ofiarę. Na kanon bowiem składają się tak słowa samego Pana, jak tradycje apostolskie i nabożne modlitwy wprowadzone przez świętych papieży.

Rozdział V. [Uroczyste obrzędy Mszy świętej]; — Ponieważ taka jest natura ludzka, że bez zewnętrznych pomocy niełatwo wznosi się do rozważania rzeczy Bożych, przeto święta Matka Kościół ustanowił pewne przepisy w odprawianiu: np. aby przy Mszy św. pewne zdania mówione były po cichu [kan. 9], a inne głośniej. Zastosował też różne obrzędy, jak święte błogosławieństwa, światła, okadzania, używanie szat i inne liczne tego rodzaju rzeczy, oparte na zarządzeniach i tradycjach apostolskich. Dzięki temu ma być podkreślony majestat tak wielkiej ofiary, a dusze wiernych przez te widzialne znaki religii i pobożności pobudzone do kontemplacji wzniosłych rzeczywistości zawartych w tej ofierze.

Rozdział VI. [Msza św., w której komunikuje sam tylko kapłan]. ^;— Życzyłby wprawdzie sobie święty Sobór, by podczas każdej Mszy św. obecni wierni komunikowali nie tylko duchowym uczuciem, lecz także sakramentalnym przyjęciem Eucharystii, ażeby dostąpić obfitszych owoców tej Najświętszej Ofiary. Niemniej jeśli to nie zawsze może mieć miejsce. nie potępia jako prywatnych i niedozwolonych [kan. 8] takich Mszy, w których sam tylko kapłan komunikuje sakra-mentalnie, lecz je zatwierdza a nawet zaleca; albowiem i te Msze należy uważać za prawdziwie publiczne, częściowo dlatego, że lud uczestniczy w nich duchowo, częściowo zaś dlatego, że publiczny sługa Kościoła odprawia je nie tylko za siebie, ale za wszystkich wiernych należących do Chrystusowego Ciała.

Rozdział VII. [Dolewanie wody do kielicha przy ofiarowaniu]. — Upomina dalej święty Sobór, że Kościół przepisał kapłanom, by dolewali wody do kielicha, który mają ofiarować [kan. 9], bądź dlatego, że, jak wierzymy, Chrystus Pan tak postąpił, bądź z tej racji, że z Jego boku razem z krwią wypłynęła i woda [J 19, 34]. Tę tajemnicę przypomina owo zmieszanie. A ponieważ w Objawieniu św. Jana woda oznacza ludy [Ap 17,1 i 15], to zmieszanie przedstawia złączenie ludu wiernego z Głową — Chrystusem.

Rozdział.VIII. [Nie należy z własnej inicjatywy odprawiać Mszy św. w narodowym języku, ale jej tajemnice trzeba ludowi wyjaśniać]. — Choć Msza św. zawiera w sobie bogatą naukę dla wiernych, nie wydało się stosowne Ojcom, by była wszędzie odprawiana w języku narodowym. Dlatego więc zachowując wszędzie w każdym Kościele dawny obrządek, zatwierdzony przez Kościół rzymski, który jest matką i mistrzynią wszystkich kościołów, oraz aby owce Chrystusa nie cierpiały głodu i żeby nie było tak, by "dzieci proszące o chleb nie miały tego, kto by im go udzielił" [por. Lm 4, 4], poleca święty Sobór pasterzom i wszystkim sprawującym pieczę nad duszami, by często w czasie odprawiania Mszy św. — czy to sami, czy przez kogoś innego — wyjaśniali niektóre teksty czytane podczas sprawowania Mszy i między innymi żeby wyjaśniali jakąś tajemnicę tej Najświętszej Ofiary, szczególnie w niedziele i święta.

Rozdział IX. [Wstęp do kanonów]. — Ponieważ przeciw tej dawnej wierze, opartej na świętej Ewangelii, na tradycjach Apostołów i nauce świętych Ojców, rozsiewa się obecnie wielu błędów i wielu naucza wiele rzeczy różnych, i dyskutuje, [przeto] święty Sobór, po wielu i bardzo poważnych nad tymi rzeczami naradach, postanowił za jednogłośną zgodą wszystkich Ojców w następujących kanonach potępić i usunąć ze świętego Kościoła wszystko, co się sprzeciwia tej najczystszej wierze i świętej nauce.

Kanony

o najświętszej ofierze Mszy świętej

Kan. 1. Jeśli ktoś twierdzi, że we Mszy św. nie składa się Bogu prawdziwej i właściwej ofiary albo że składanie ofiary nie jest niczym innym, jak podawaniem nam Chrystusa do spożycia — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.

Kan. 2. Jeśli ktoś twierdzi, że tymi słowy: "To czyńcie na moją pamiątkę" [Łk 22, 19; 1 Kor 11, 24] Chrystus nie ustanowił Apostołów kapłanami albo nie nakazał, by oni i inni kapłani ofiarowywali Jego ciało i krew — n.b.w.

Kan. 3. Jeśli ktoś twierdzi, że ofiara Mszy św. jest tylko ofiarą pochwalną i dziękczynną albo jedynie prostym wspomnieniem ofiary dokonanej na krzyżu, ale nie ofiarą przebłagalną, albo że przynosi korzyść samemu tylko przyjmującemu i że nie powinna być ofiarowana za żywych i umarłych, za grzechy, kary, zadośćuczynienia i inne potrzeby — n.b.w.

Kan. 4. Jeśli ktoś twierdzi, że ofiara Mszy św. jest bluźnierstwem przeciw najświętszej ofierze Chrystusa dokonanej na krzyżu albo że jej uwłacza — n.b.w.

Kan. 5. Jeśli ktoś twierdzi, że oszustwem jest odprawiać Msze św. na cześć świętych i dla uzyskania ich wstawiennictwa u Boga, jak to zamierza Kościół — n.b.w.

Kan. 6. Jeśli ktoś twierdzi, że Kanon Mszy zawiera błędy i że dlatego winien być zniesiony — n.b.w.

Kan. 7. Jeśli ktoś twierdzi, że obrzędy, szaty i zewnę- trzne znaki, jakich używa Kościół katolicki przy odprawianiu Mszy św., są raczej podnietą do bezbożności niż objawem pobożności — n.b.w.

Kan. 8. Jeśli ktoś twierdzi, że Msze św., przy których sam
tylko kapłan sakramentalnie komunikuje, są niedozwolone i dlatego powinny być zniesione — n.b.w.

Kan. 9. Jeśli ktoś twierdzi, że liturgiczne zarządzenie Kościoła rzymskiego, według którego część kanonu i słowa konsekracji odmawia się po cichu, jest godne potępienia albo że należy Mszę św. odprawiać tylko w języku narodowym, albo że nie należy dodawać wody do wina przy ofiarowaniu kielicha, jakby to było przeciwne ustanowieniu Chrystusa — n.b.w.

Aktualność Przysięgi antymodernistycznej św. Piusa X w Katechizmie Kościoła Katolickiego.

2010-06-16T09:19:00.001-07:00

Przysięga antymodernistyczna

Ja N. przyjmuję niezachwianie, tak w ogólności, jak w każdym szczególe, to wszystko, co określił, orzekł i oświadczył nieomylny Urząd Nauczycielski Kościoła.

NAJPIERW WYZNAJĘ, ŻE BOGA, POCZĄTEK I KONIEC WSZECHRZECZY, MOŻNA POZNAĆ W SPOSÓB PEWNY, A ZATEM I DOWIEŚĆ JEGO ISTNIENIA, NATURALNYM ŚWIATŁEM ROZUMU W OPARCIU O ŚWIAT STWORZONY, TO JEST Z WIDZIALNYCH DZIEŁ STWORZENIA, JAKO PRZYCZYNĘ PRZEZ SKUTKI.

KKK36 "Święta Matka Kościół utrzymuje i naucza, że naturalnym światłem rozumu ludzkiego można z rzeczy stworzonych w sposób pewny poznać Boga, początek i cel wszystkich rzeczy" . Bez tej zdolności człowiek nie mógłby przyjąć Objawienia Bożego. Człowiek posiada tę zdolność, ponieważ jest stworzony "na obraz Boży".

PO DRUGIE: ZEWNĘTRZNE DOWODY OBJAWIENIA, TO JEST FAKTY BOŻE, PRZEDE WSZYSTKIM ZAŚ CUDA I PROROCTWA, PRZYJMUJĘ I UZNAJĘ ZA CAŁKIEM PEWNE OZNAKI BOSKIEGO POCHODZENIA RELIGII CHRZEŚCIJAŃSKIEJ I UWAŻAM JE ZA NAJZUPEŁNIEJ ODPOWIEDNIE DLA UMYSŁOWOŚCI WSZYSTKICH CZASÓW I LUDZI, NIE WYŁĄCZAJĄC LUDZI WSPÓŁCZESNYCH.

KKK156 Racją wiary nie jest fakt, że prawdy objawione okazują się prawdziwe i zrozumiałe w świetle naszego rozumu naturalnego. Wierzymy z powodu "autorytetu samego objawiającego się Boga, który nie może ani sam się mylić, ani nas mylić". "Aby jednak posłuszeństwo naszej wiary było zgodne z rozumem, Bóg zechciał, by z wewnętrznymi pomocami Ducha Świętego były połączone także argumenty zewnętrzne Jego Objawienia". Tak więc cuda Chrystusa i świętych, proroctwa, rozwój i świętość Kościoła, jego płodność i trwałość "są pewnymi znakami Objawienia, dostosowanymi do umysłowości wszystkich", są "racjami wiarygodności", które pokazują, że "przyzwolenie wiary żadną miarą nie jest ślepym dążeniem ducha".

PO TRZECIE: MOCNO TEŻ WIERZĘ ŻE KOŚCIÓŁ, STRÓŻ I NAUCZYCIEL SŁOWA OBJAWIONEGO, ZOSTAŁ WPROST I BEZPOŚREDNIO ZAŁOŻONY PRZEZ SAMEGO PRAWDZIWEGO I HISTORYCZNEGO CHRYSTUSA, KIEDY POŚRÓD NAS PRZEBYWAŁ, I ŻE TENŻE KOŚCIÓŁ ZBUDOWANY JEST NA PIOTRZE, GŁOWIE HIERARCHII APOSTOLSKIEJ, I NA JEGO NASTĘPCACH PO WSZYSTKIE CZASY.

KKK763 Urzeczywistnienie w pełni czasów zbawczego planu Ojca jest zadaniem Syna; taki jest motyw Jego "posłania". "pan Jezus bowiem zapoczątkował Kościół swój, głosząc radosną nowinę, a mianowicie nadejście Królestwa Bożego obiecanego od wieków w Piśmie". Aby wypełnić wolę Ojca, Chrystus zapoczątkował Królestwo niebieskie na ziemi. Kościół jest "Królestwem Chrystusa obecnym już w tajemnicy" .

KKK765 Pan Jezus nadał swojej wspólnocie strukturę, która będzie trwała aż do całkowitego wypełnienia Królestwa.
Przede wszystkim dokonał tego przez wybór Dwunastu z Piotrem jako ich głową. Reprezentując dwanaście pokoleń Izraela, są oni fundamentami nowego Jeruzalem. Dwunastu oraz inni uczniowie uczestniczą w posłaniu Chrystusa, w Jego władzy, a także w Jego losie. Przez wszystkie te działania Chrystus przygotowuje i buduje swój Kościół.

PO CZWARTE: SZCZERZE PRZYJMUJĘ NAUKĘ WIARY PRZEKAZANĄ NAM OD APOSTOŁÓW PRZEZ PRAWOWIERNYCH OJCÓW, W TYM SAMYM ZAWSZE ROZUMIENIU I POJĘCIU. PRZETO CAŁKOWICIE ODRZUCAM JAKO HEREZJĘ ZMYŚLONĄ TEORIĘ EWOLUCJI DOGMATÓW, KTÓRE Z JEDNEGO ZNACZENIA PRZECHODZIŁYBY W DRUGIE, RÓŻNE OD TEGO, JAKIEGO KOŚCIÓŁ TRZYMAŁ SIĘ POPRZEDNIO. POTĘPIAM RÓWNIEŻ WSZELKI BŁĄD, KTÓRY W MIEJSCE BOSKIEGO DEPOZYTU WIARY, JAKI CHRYSTUS POWIERZYŁ SWEJ OBLUBIENICY DO WIERNEGO PRZECHOWYWANIA, PODSTAWIA... TWORY ŚWIADOMOŚCI LUDZKIEJ, KTÓRE ZRODZONE Z BIEGIEM CZASU PRZEZ WYSIŁEK LUDZI – NADAL W NIEOKREŚLONYM POSTĘPIE MAJĄ SIĘ DOSKONALIĆ.

KKK88 Urząd Nauczycielski Kościoła w pełni angażuje władzę otrzymaną od Chrystusa, gdy definiuje dogmaty, to znaczy, gdy w formie zobowiązującej lud chrześcijański do nieodwołalnego przylgnięcia przez wiarę przedkłada prawdy zawarte w Objawieniu Bożym lub kiedy proponuje w sposób definitywny prawdy, mające z nim konieczny związek

KKK93 "Dzięki owemu zmysłowi wiary, wzbudzonemu i podtrzymywanemu przez Ducha Prawdy, Lud Boży pod przewodem świętego Urzędu Nauczycielskiego... niezachwianie trwa przy wierze raz podanej świętym; wnika w nią głębiej z pomocą słusznego osądu i w sposób pewniejszy stosuje ją w życiu".

PO PIĄTE: Z WSZELKĄ PEWNOŚCIĄ UTRZYMUJĘ I SZCZERZE WYZNAJĘ, ŻE WIARA NIE JEST ŚLEPYM UCZUCIEM RELIGIJNYM, WYŁANIAJĄCYM SIĘ Z GŁĘBIN PODŚWIADOMOŚCI POD WPŁYWEM SERCA I POD DZIAŁANIEM DOBRZE USPOSOBIONEJ WOLI, LECZ PRAWDZIWYM ROZUMOWYM UZNANIEM PRAWDY PRZYJĘTEJ Z ZEWNĄTRZ ZE SŁUCHANIA, MOCĄ KTÓREGO WSZYSTKO TO, CO POWIEDZIAŁ, ZAŚWIADCZYŁ I OBJAWIŁ BÓG OSOBOWY, STWÓRCA I PAN NASZ, UZNAJEMY ZA PRAWDĘ DLA POWAGI BOGA NAJBARDZIEJ PRAWDOMÓWNEGO.

Poddaję się też z należytym uszanowaniem i całym sercem wyrokom potępienia, orzeczeniom i wszystkim przepisom zawartym w encyklice Pascendi i dekrecie Lamentabili, zwłaszcza co się tyczy tzw. historii dogmatów.

KKK154 Wiara jest możliwa tylko dzięki łasce Bożej i wewnętrznej pomocy Ducha Świętego. Niemniej jednak jest prawdą, że wiara jest aktem autentycznie ludzkim. Okazanie zaufania Bogu i przylgnięcie do prawd objawionych przez Niego nie jest przeciwne ani wolności, ani rozumowi ludzkiemu. Już w relacjach międzyludzkich nie jest przeciwna naszej godności wiara w to, co inne osoby mówią nam o sobie i swoich zamierzeniach, oraz zaufanie ich obietnicom (na przykład, gdy mężczyzna i kobieta zawierają małżeństwo), aby wejść w ten sposób we wzajemną komunię. Jeszcze mniej sprzeczne z naszą godnością jest więc "okazanie przez wiarę pełnego poddania naszego rozumu i naszej woli objawiającemu się Bogu" i wejście w ten sposób w wewnętrzną komunię z Nim.

KKK155 W wierze rozum i wola człowieka współdziałają z łaską Bożą: Credere est actus intellectus assentientis veritati divinae ex imperio voluntatis a Deo motae per gratiam - "Wiara jest aktem rozumu, przekonanego o prawdzie Bożej z nakazu woli, poruszonej łaską przez Boga".

KKK157 Wiara jest pewna, pewniejsza niż wszelkie ludzkie poznanie, ponieważ opiera się na samym słowie Boga, który nie może kłamać. Oczywiście, prawdy objawione mogą wydawać się niejasne dla rozumu i doświadczenia ludzkiego, ale "pewność, jaką daje światło Boże, jest większa niż światło rozumu naturalnego"

RÓWNIEŻ ODRZUCAM BŁĄD TYCH, KTÓRZY TWIERDZĄ, ŻE WIARA PODANA PRZEZ KOŚCIÓŁ KATOLICKI MOŻE SIĘ SPRZECIWIAĆ HISTORII I ŻE KATOLICKICH DOGMATÓW, TAK JAK JE OBECNIE ROZUMIEMY, NIE MOŻNA POGODZIĆ Z DOKŁADNIEJSZĄ ZNAJOMOŚCIĄ POCZĄTKÓW RELIGII CHRZEŚCIJAŃSKIEJ.

Potępiam również i odrzucam zdanie tych, którzy mówią, że wykształcony chrześcijanin występuje w podwójnej roli: jednej człowieka wierzącego, a drugiej historyka, jak gdyby wolno było historykowi trzymać się tego, co się sprzeciwia przekonaniom wierzącego, albo stawiać przesłanki, z których wynikałoby, że dogmaty są albo błędne, albo wątpliwe – byleby tylko wprost im się nie przeczyło.

KKK84 "Święty depozyt 48 wiary (depositum fidei), zawarty w świętej Tradycji i Piśmie świętym, został powierzony przez Apostołów wspólnocie Kościoła. "Na nim polegając, cały lud święty zjednoczony ze swymi pasterzami trwa stale w nauce Apostołów, we wspólnocie braterskiej, w łamaniu chleba i w modlitwach, tak iż szczególna zaznacza się jednomyślność przełożonych i wiernych w zachowywaniu przekazanej wiary, w praktykowaniu jej i wyznawaniu .

KKK98 "Kościół w swojej nauce, w swoim życiu i kulcie uwiecznia i przekazuje wszystkim pokoleniom to wszystko, czym on jest, i to wszystko, w co wierzy".

POTĘPIAM RÓWNIEŻ TEN SPOSÓB ROZUMIENIA I WYKŁADU PISMA ŚW., KTÓRY POMIJAJĄC TRADYCJĘ KOŚCIOŁA, ANALOGIĘ WIARY I NORMY PODANE PRZEZ STOLICĘ APOSTOLSKĄ, PRZYJMUJE WYMYSŁY RACJONALISTÓW W SPOSÓB ZARÓWNO NIEDOZWOLONY, JAK I LEKKOMYŚLNY, A KRYTYKĘ TEKSTU UZNAJE ZA JEDYNĄ I NAJWYŻSZĄ REGUŁĘ.

Odrzucam również zdanie tych, którzy twierdzą, że ten, co wykłada historię teologii lub o tym przedmiocie pisze, powinien najpierw odłożyć na bok wszelkie uprzednie opinie, tak co do nadprzyrodzonego początku katolickiej Tradycji jak co do obiecanej przez Boga pomocy w dziele wiecznego przechowywania wszelkiej objawionej prawdy; nadto że pisma poszczególnych Ojców należy wykładać według samych tylko zasad naukowych z pominięciem wszelkiej powagi nadprzyrodzonej i z taką swobodą sądu, z jaką zwykło się badać jakiekolwiek dokumenty świeckie.

KKK95 "Jasne więc jest, że święta Tradycja, Pismo święte i Urząd Nauczycielski Kościoła, wedle najmądrzejszego postanowienia Bożego, tak ściśle ze sobą się łączą i zespalają, że jedno bez pozostałych nie może istnieć, a wszystkie te czynniki razem, każdy na swój sposób, pod natchnieniem jednego Ducha Świętego przyczyniają się skutecznie do zbawienia dusz"

KKK113 Czytać Pismo święte w "żywej Tradycji całego Kościoła". Według powiedzenia Ojców Kościoła, Sacra Scriptura principalius est in corde Ecclesiae et quam in materialibus instrumentis scripta - "Pismo święte jest bardziej wypisane na sercu Kościoła niż na pergaminie". Istotnie, Kościół nosi w swojej Tradycji żywą pamięć słowa Bożego, a Duch Święty przekazuje mu duchową interpretację Pisma świętego (secundum spiritualem sensum quem Spiritus donat Ecclesiae "według sensu duchowego, który Duch daje Kościołowi" ).

KKK114 Uwzględniać "analogię wiary". Przez "analogię wiary" rozumiemy spójność prawd wiary między sobą i w całości planu Objawienia.

W KOŃCU WRESZCIE OGÓLNIE OŚWIADCZAM, ŻE JESTEM NAJZUPEŁNIEJ PRZECIWNY BŁĘDOWI MODERNISTÓW TWIERDZĄCYCH, ŻE W ŚWIĘTEJ TRADYCJI NIE MA NIC BOŻEGO, ALBO – CO DALEKO GORSZE – POJMUJĄCYCH PIERWIASTEK BOŻY W ZNACZENIU PANTEISTYCZNYM, TAK IŻ NIC NIE POZOSTAJE Z TRADYCJI KATOLICKIEJ POZA TYM SUCHYM I PROSTYM FAKTEM, PODLEGŁYM NA RÓWNI Z INNYMI DOCIEKANIOM HISTORYCZNYM, ŻE BYLI LUDZIE, KTÓRZY SZKOŁĘ ZAŁOŻONĄ PRZEZ CHRYSTUSA I JEGO APOSTOŁÓW ROZWIJALI W NASTĘPNYCH WIEKACH SWĄ GORLIWĄ DZIAŁALNOŚCIĄ, ZRĘCZNOŚCIĄ I ZDOLNOŚCIAMI.

KKK81 "Pismo święte jest mową Bożą, utrwaloną pod natchnieniem Ducha Świętego na piśmie. Święta Tradycja słowo Boże przez Chrystusa Pana i Ducha Świętego powierzone Apostołom przekazuje w całości ich następcom, by oświeceni Duchem Prawdy, wiernie je w swym nauczaniu zachowywali, wyjaśniali i rozpowszechniali".

KKK82 Wynika z tego, że Kościół, któremu zostało powierzone przekazywanie i interpretowanie Objawienia, "osiąga pewność swoją co do wszystkich spraw objawionych nie przez samo Pismo święte. Toteż obydwoje należy z równym uczuciem czci i poważania przyjmować i mieć w poszanowaniu.

PRZETO USILNIE SIĘ TRZYMAM I DO OSTATNIEGO TCHU TRZYMAĆ SIĘ BĘDĘ WIARY OJCÓW W NIEZAWODNY CHARYZMAT PRAWDY, KTÓRY JEST, BYŁ I ZAWSZE POZOSTANIE W "SUKCESJI BISKUPSTWA OD APOSTOŁÓW" [ŚW. IRENEUSZ, ADV. HAER. IV, 26 – PG 7, 1053 C]; A TO NIE W TYM CELU, BY TRZYMAĆ SIĘ TEGO, CO MOŻE SIĘ WYDAWAĆ LEPSZE I BARDZIEJ ODPOWIEDNIE DLA STOPY KULTURY DANEGO WIEKU, LECZ ABY NIGDY INACZEJ NIE ROZUMIEĆ ABSOLUTNEJ I NIEZMIENNEJ PRAWDY GŁOSZONEJ OD POCZĄTKU PRZEZ APOSTOŁÓW.

KKK77 "Aby Ewangelia była zawsze w swej całości i żywotności w Kościele zachowywana, zostawili apostołowie biskupów jako następców swoich «przekazując im swoje stanowisko nauczycielskie». Rzeczywiście, "nauczanie apostolskie, które w szczególny sposób wyrażone jest w księgach natchnionych, miało być zachowane w ciągłym następstwie aż do czasów ostatecznych .

Ślubuję, iż to wszystko wiernie, nieskażenie i szczerze zachowam i nienaruszenie tego przestrzegać będę i że nigdy od tego nie odstąpię, czy to w nauczaniu. czy w jakikolwiek inny sposób mową lub pismem. Tak ślubuję, tak przysięgam, tak niech mi dopomoże Bóg i ta święta Boża Ewangelia.

Jedność czy "bycie razem"?

2010-06-16T08:01:00.000-07:00

eKAI
"Dziś 60 lat obchodzi ewangelicki biskup diecezji cieszyńskiej i przewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej bp Paweł Anweiler.[...] Po egzaminie "pro venia concionadi" został ordynowany na księdza ewangelickiego przez bp. Andrzeja Wantułę w dniu 24 lutego 1974 r.[...] Od roku 1985 jest członkiem Synodu Kościoła. 24 listopada 1991 r. zostaje wybrany przez Synod Diecezji Cieszyńskiej biskupem diecezjalnym tej diecezji. Jego konsekracja na urząd Biskupa [!!!] oraz wprowadzenie w urzędowanie odbyła się w kościele Zbawiciela w Bielsku - Białej 9 lutego 1992 r. Głównym konsekratorem [!!!]był Zwierzchnik Kościoła bp Jan Szarek.[...]"

Wspólnotom powstałym w wyniku Reformacji "brak sakramentu kapłaństwa" (Dekret o ekumenizmie n.22), a przeto "nie zachowały prawomocnego Episkopatu" (Deklaracja Dominus Iesus n.17)

Jan Paweł II encyklika "Un unum sint" (n.18):
"Jedność, jakiej pragnie Bóg, może się urzeczywistnić tylko dzięki powszechnej wierności wobec całej treści wiary objawionej. Kompromis w sprawach wiary sprzeciwia się Bogu, który jest Prawdą. W Ciele Chrystusa, który jest drogą, prawdą i życiem (por. J 14, 6), któż mógłby uważać, że dopuszczalne jest pojednanie osiągnięte kosztem prawdy? Soborowa Deklaracja o wolności religijnej Dignitatis humanae uznaje za przejaw ludzkiej godności poszukiwanie prawdy, „zwłaszcza w sprawach dotyczących Boga i Jego Kościoła”³³, oraz wierne spełnianie jej wymogów. Tak więc „bycie razem”, które zdradzałoby prawdę, byłoby sprzeczne z naturą Boga, który obdarza swoją komunią oraz z potrzebą prawdy, zakorzenioną w głębi każdego ludzkiego serca."

2010-06-05T22:53:00.000-07:00

OREMUS:
Prosimy Cię, wszechmogący Boże,

abyśmy obchodząc urodziny dla nieba błogosławionego Jerzego, Twego Męczennika,

za jego przyczyną utwierdzili się w miłości Twojego imienia.
Przez Pana naszego...
Amen

Jaki będzie stan ciała po zmartwychwstaniu?

2010-06-04T13:19:00.001-07:00

Jaki będzie stan ciała po zmartwychwstaniu? Czy będzie to ciało przemienione ale materialne i tożsame z obecnym? Czy tez jakaś forma czysto niematerialnej egzystencji?

1. STAN CZŁOWIECZEŃSTWA CHRYSTUSA ZMARTWYCHWSTAŁEGO:

1J 3:2 Bp "Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, STANIEMY SIĘ DO NIEGO PODOBNI, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest."

Lk 24:39 Bp "Oglądajcie moje ręce i moje nogi, bo to Ja jestem! DOTYKAJCIE MNIE I PRZEKONAJCIE SIĘ, PRZECIEŻ DUCH NIE MA CIAŁA ANI KOŚCI, A JA MAM - JAK WIDZICIE!"

J 20:27 Bp "Potem mówi Tomaszowi: - Włóż tutaj palec i oglądaj moje ręce, włóż także rękę do mojego boku i nie bądź niedowiarkiem, ale wierzącym."

Lk 24:30 Bp "Kiedy znalazł się z nimi przy stole i wziął chleb, odmówił modlitwę uwielbienia i POŁAMAWSZY CHLEB, PODAWAŁ IM."

J 21:13 Bp "Jezus zaś zbliża się, bierze chleb i podaje im. Tak samo i rybę."

Lk 24:41-43 Bp "A kiedy z radości jeszcze nie wierzyli i zdumiewali się, rzekł im: - Czy macie tu coś do zjedzenia?(42) Podali Mu kawałek pieczonej ryby.(43) I WZIĄWSZY GO ZJADŁ NA ICH OCZACH."

Zmartwychwstałe ciało, w którym Jezus ukazuje, jest tym samym ciałem, które zostało umęczone i ukrzyżowane, ponieważ nosi On jeszcze ślady swojej męki. To autentyczne i rzeczywiste ciało posiada jednak równocześnie nowe właściwości ciała uwielbionego.

W swoim zmartwychwstałym ciele Jezus przechodzi ze stanu śmierci do innego życia poza czasem i przestrzenią. Ciało Jezusa zostaje w Zmartwychwstaniu napełnione mocą Ducha Świętego; uczestniczy On w Boskim życiu w stanie chwały, tak że św. Paweł może powiedzieć o Chrystusie, że jest "człowiekiem niebieskim" (por.: KKK 645.646).

2. CIAŁO "ZMYSŁOWE", A CIAŁO "DUCHOWE"

1Kor 15:42-49 Bp "Tak samo przedstawia się sprawa ze zmartwychwstaniem umarłych. Sieje się ciało podległe zniszczeniu - powstaje ciało niezniszczalne,(43) sieje się pozbawione zaszczytów - powstaje okryte chwałą, sieje się słabe - powstaje mocne,(44) sieje się ciało podległe zmysłom [ψυχικον]- powstaje ciało podległe duchowi [πνευματικον]. Jeżeli istnieje ciało podległe zmysłom, to musi również istnieć ciało podległe duchowi.(45) Tak zresztą zostało napisane: 'Pierwszy człowiek Adam stał się żywą istotą', a ostatni Adam tym, który daje nowe życie duchowe.(46) Życie podległe duchowi nie występuje pierwsze, lecz pojawia się dopiero po życiu podległym zmysłom.(47) Pierwszy człowiek pochodzi z ziemi, więc jest ziemski, a ten Drugi pochodzi z nieba.(48) Jaki był ten ziemski, tacy są ludzie żyjący na ziemi, a jaki jest Ten z nieba, takimi będą ludzie żyjący w niebie.(49) Podobnie jak w tym życiu byliśmy obrazem człowieka ziemskiego, tak samo w przyszłym życiu będziemy obrazem Człowieka z nieba."

Mamy tu zestawienie czterech cech :

zniszczalne	nie zniszczalne
pozbawione zaszczytów	okryte chwałą
słabe	mocne
podległe zmysłom	podległe duchowi

Rozważmy ostatnią parę cech:

ψυχικος – oznacza to co należy do życia doczesnego, w przeciwieństwie do życia nadprzyrodzonego:

1Kor 2:14 Bp "Człowiek kierujący się tylko zasadami naturalnymi nie pojmuje spraw Ducha Bożego. Uważa je za głupotę i nie jest w stanie tych spraw zrozumieć, ponieważ należy je rozstrzygać w sposób duchowy."

Jk 3:15 Bp "To nie jest mądrość przychodząca z góry, lecz przyziemna, zmysłowa, szatańska."

Jud 1:19 Bp "Oni to wywołują rozłamy, ulegają zmysłom, Ducha (Bożego) nie mają."

πνευματικος – użyty jako przymiotnik znaczy: pochodzący od Ducha, należący do Ducha, związany z Duchem:

1Kor 2:15 Bp "Człowiek zaś kierujący się Duchem rozstrzyga wszystko, natomiast jego nikt nie osądza."

1Kor 10:3-4 Bp "Wszyscy również spożywali ten sam pokarm(4) i pili ten sam napój o duchowym znaczeniu. Pili zaś napój wytryskujący ze skały o duchowym znaczeniu, która szła za nimi, a skała ta była symbolem Chrystusa."

Ef 5:18-19 Bp "Nie upijajcie się winem, bo to prowadzi do rozwiązłości, lecz napełnieni Duchem (Świętym)(19) odmawiajcie wspólnie psamly, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca pieśń pochwalną."

1P 2:5 Bp "sami również jak żywe kamienie budujcie swój dom duchowy, święte kapłaństwo, aby przez Jezusa Chrystusa składać ofiary duchowe, miłe Bogu!"

WYRAŻENIE πνευματικος NIE OZNACZA "NIEMATERIALNEJ" EGZYSTENCJI, ALE CIAŁO PRZEMIENIONE MOCĄ DUCHA ŚW.

W doczesnym życiu ciała usprawiedliwionych są "członkami" Chrystusa i "świątynią" Ducha Świętego:

1Kor 6:14-20 Bp "Bóg zaś swoją mocą wskrzesi nasze ciała do życia, tak jak wskrzesił Pana.(15) Czy nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Czy wezmę członki Chrystusa i uczynię je członkami nierządnicy? Przenigdy!(16) Albo czy nie wiecie, że ten, kto łączy się z nierządnicą, tworzy z nią jedno ciało? Pismo Święte powiada bowiem: 'Będą dwoje w jednym ciele'.(17) Kto natomiast łączy się z Panem, staje się z Nim jednym duchem.(18) Unikajcie rozpusty! Każdy inny grzech, jakiego dopuszcza się człowiek, nie dotyczy ciała, ale w wypadku rozpusty człowiek grzeszy przeciw własnemu ciału.(19) Czyż nie wiecie, że CIAŁA WASZE SĄ ŚWIĄTYNIĄ ŚWIĘTEGO DUCHA, który w was przebywa? Otrzymaliście Go od Boga i nie należycie do siebie.(20) Bóg nabył was na własność za wielką cenę. Niech więc ciała wasze chwalą Boga."

Zjednoczenie z Chrystusem jest rękojmiom przyszłego powstania z martwych:

Flp 3:10-11 Bp "Dzięki niej poznam zarówno Jego, jak i moc Jego zmartwychwstania, będę miał udział w Jego cierpieniach (w nadziei), że upodobniając się do Niego w śmierci,(11) dojdę do chwalebnego powstania z martwych."

Zamieszkujący Duch Św. jest zasadą przyszłej ożywienia ciała:

Rz 8:11 Bp "A jeśli mieszka w was Duch Tego, który dokonał zmartwychwstania Jezusa, to Ten sam, który dokonał zmartwychwstania Chrystusa, ożywi również wasze śmiertelne ciała dzięki swemu Duchowi, który zamieszkuje w was."

3. Przemiana

Metafora siania ziarna i dojrzałej rośliny w 1 Kor 15,36-38 opisuje ciągłość istnienia ciała i jego radykalną przemianę:

1Kor 15:50-54 Bp "Zapewniam was bracia, że śmiertelne ciało ludzkie nie jest w stanie osiągnąć królestwa Bożego, a to, co podlega zniszczeniu, nie może osiągnąć niezniszczalności.(51) Oto oznajmiam wam tajemnicę - nie wszyscy umrzemy, ale WSZYSCY BĘDZIEMY PRZEMIENIENI [αλλαγησομεθα] .(52) W jednym momencie, w okamgnieniu, kiedy zabrzmi trąba zwiastująca koniec, umarli powstaną w niezniszczalnej postaci, a my BĘDZIEMY W TĘ POSTAĆ PRZEMIENIENI.(53) Trzeba bowiem, aby to, co podlega zniszczeniu, przybrało postać niezniszczalną, a to, co śmiertelne - nieśmiertelną.(54) Kiedy to, co podlega zniszczeniu, przybierze postać niezniszczalną, a to, co śmiertelne, przybierze postać nieśmiertelną, wówczas spełni się to, co napisano. Zwycięstwo pochłonęło śmierć."

Słowo αλλαγησομεθα (forma podstawowa αλλασσω – zmienić coś na coś) jest tutaj kluczowe, użyte zostało również w Liście do Hebrajczyków:

Hbr 1:10-12 Bp "Ponadto: 'Ty, Panie, na początku umocniłeś ziemię i dziełem Twoich rąk są niebiosa,(11) one przeminą, ale Ty przetrwasz, wszystkie zestarzeją się jak szata,(12) jak zwierzchnie okrycie je zwiniesz jak płaszcz - zostaną zmienione [αλλαγησονται] . Ty sam natomiast trwasz i Twoje lata nie ustaną'."

Hbr 1,12 nawiązuje do Nowej Ziemi i Nieba:

2P 3:13 Bp "Lecz my oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość, zgodnie z Jego obietnicą!"

PRZEMIANA TO WYZWOLENIE Z NIEWOLI ŚMIERCI I ZEPSUCIA:

Rz 6:9 Bp "Wiemy, że zmartwychwstały Chrystus nie umiera już więcej i śmierć nie ma już nad Nim żadnej władzy."

Rz 8:19-21 Bp "Całe bowiem stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga.(20) Bo całe stworzenie podlega marności - nie z własnej woli, lecz z woli tego, który to sprawił. Ma ono jednak nadzieję,(21) że doczeka się uwolnienia z niewoli powodującej zagładę i otrzyma wolność, która darzy chwałą, jaką cieszą się dzieci Boga."

2010-06-02T23:45:00.000-07:00

Rozpoznajcie w tym chlebie Ciało, które wisiało na krzyżu, a w tym kielichu wina Krew, która z boku spłynęła. Przyjmijcie więc i spożywajcie Ciało Chrystusowe, przyjmijcie i pijcie Krew Jego.
Aby się nie rozdzielić, jedzcie Ciało, które was jednoczy; aby nie zwątpić o swej wartości, pijcie Krew, która jest ceną waszego zbawienia. Bo już sami staliście się członkami Chrystusa.

Kobieta na szkarłatnej bestii.

2010-06-02T23:38:00.001-07:00

Ap 17:3-6 Bp "I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięć rogów.(4) A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwego i plugawego nierządu.(5) Na jej czole wypisane tajemnicze imię: 'Wielki Babilon, Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi'.(6) I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa, a widząc ją bardzo się zdumiałem."

Owa kobieta "Babilon" na bestii to oczywiście Rzym. Niektóre protestanckie ruchy upatrują w tej wizji aluzji do Kościoła Katolickiego, czy słusznie ? Kobieta-"Babilon" opisana jest bardzo ogólnikowo, aby odpowiedzieć na pytanie o jaki Rzym chodzi spróbujmy zidentyfikować bestię, o której św. Jan pozostawił nam więcej szczegółowych informacji.

Ap 17:8-11 Bp "Bestia, którą widziałeś, była, a nie ma jej, i ma wyjść z Przepaści, i idzie na zatracenie. Zdumieją się mieszkańcy ziemi, - ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata - spoglądając na Bestię, iż była, i już jej nie ma, ale ma przyjść.(9) Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość. Siedem głów to jest siedem gór, na których siedzi Niewiasta.(10) Królów jest siedmiu: pięciu upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać.(11) A Bestia, która była, a której już nie ma - ona jest ósmym (królem) i należy do tych siedmiu, i idzie na zatracenie."

Według większości wczesnochrześcijańskich pisarzy (Ireneusz z Lyonu, Klemens z Aleksandrii, Orygenes, Wiktoryn, Euzebiusz z Cezarii, Hieronim) Apokalipsa powstawał pod koniec panowania Domicjana z dynastii Flawiuszów.

"Ośmiu królów"

Dynastia julijsko-klaudyjska

Oktawian August (27 p.n.e-14 n.e.)

Tyberiusz (14-37)

Kaligula (37-41)

Klaudiusz (41-54)

Neron (54-68)

Po upadku Nerona Cesarstwo pogrążyło się w wojnie domowej i kryzysie politycznym. W okresie roku panowało kolejno w Rzymie trzech cezarów :Galba (czerwiec 68 - styczeń 69 n.e.), Oton (styczeń 69 - kwiecień 69) i Witeliusz (kwiecień 69 - grudzień 69). 1 lipca legiony w Egipcie postanowiły wybrać własnego cesarza. Ich wybór padł na Wespazjana. W grudniu zwolennicy Wespazjana opanowali Rzym i obalili Witeliusza.

Dynastia Flawiuszów

Wespazjan (69 – 79) oraz jego synowie

Tytus (79 – 81)

Domicjan (81-96)

Rządy Domicjana charakteryzowały się despotyzmem i terrorem. "Sam władca powodowany logika wprowadzanego systemu podkreślał aspekty absolutystyczne i sakralne swojego urzędu. Rozpowszechnił deifikacje ojca i brata, wznosząc im świątynię , przyjął zachowania hieratyczne (tj. kapłańskie) doprowadzając do tego, jak się wydaje, by nazywano go <dominus et deus>" (Historia powszechna t.5 s:356-357). Został zamordowany przez spiskowców.

Ap 17:10-11 Bp "Królów jest siedmiu: pięciu upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać. A Bestia, która była, a której już nie ma - ona jest ósmym (królem) i należy do tych siedmiu, i idzie na zatracenie."

"pięciu upadło" – pięciu cezarów z dynastii julijsko-klaudyjska

"jeden jest" – Wespazjan – założyciel dynastii Flawiuszów panującej w czasie powstania Ap

"ma na krótko panować" – Tytus- władał Cesarstwem dwa lata

"Bestia" – Domicjan

Ap13,1"bluźniercze imiona" : tytuł <dominus et deus>

Ap13,11-12 : obraz wprowadzania kultu cezara

Ap13,14-15 : "obraz bestii" świątynie wznoszone ku czci cezara (bez wątpienia były w nich umieszczane wizerunki władcy)

Ap 13,16 "znamię na czoło i rękę" –aluzja do Wj 13,1-9 gdzie znak "miedzy oczami i na ręce" stanowi pamiątkę należenia do Boga (podejrzanych o chrześcijaństwo zmuszano do złożenia ofiary, jeżeli wypełnili nakaz byli puszczani wolno)

Ap 13:18 "666" – aluzja do uzurpacji przez cezara tytułu należnego Jezusowi "Pan i Bóg" (J 20:28). Atyrbutem Baranka jest siedem siódemek: Ap 5:6 Bp "I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego Baranka jakby zabitego. A miał SIEDEM rogów i SIEDEM oczu, to jest SIEDEM Duchów Boga wysłanych na całą ziemię."

Ap 17 dotyczy więc Rzymu czasów cezarów, a konkretnie Domicjana, ogłosił się bogiem i prześladował chrześcijan.

W Święto Królowej Maryi w dniu 31 maja - ponawiamy poświęcenie się ludzkości Niepokalanemu Sercu Matki Bożej

2010-05-31T10:56:00.001-07:00

"Po długiej tedy i dojrzałej rozwadze, mając to mocne przeświadczenie, że wielkie korzyści wynikną dla Kościoła, gdy ta niezbicie dowiedziona prawda zajaśnieje wszystkim, widocznie, niby pochodnia promienna, zatknięta na świeczniku - mocą Apostolskiej Naszej władzy ustanawiamy ś w i ę t o K r ó l o w e j M a r y i, które ma być obchodzone w całym świecie w dniu 31 maja. Nakazujemy również, aby tegoż dnia ponawiano poświęcenie się rodzaju ludzkiego nieskalanemu Sercu Panny Maryi. W nim bowiem leży nadzieja nadejścia lepszego wieku, tryumfu wiary i chrześcijańskiego pokoju.

Niech tedy wszyscy z większą jeszcze niż dotąd ufnością garną się do tronu miłosierdzia i łaski Królowej i Matki naszej, błagając o pomoc w nieszczęściach, o światło w ciemnościach, o pociechę w cierpieniach i smutkach; a nade wszystko niech się wyrwą z niewoli grzechów i służą z wdziękiem dziecięcej pobożności pod berłem tak wielkiej Matki! Niech tłumy wiernych cisną się do Jej świątyń, niech obchodzą Jej święta; niech Jej błagalna koronka będzie we wszystkich dłoniach i niech przeniknie do kościołów i chat, do szpitali i więzień, na drobne zebrania i masowe manifestacje wiernych, celem głoszenia Jej chwały! Niech Imię Maryi słodsze nad nektar i droższe od pereł będzie w najwyższym poszanowaniu; niechaj nikt na to Imię, okryte takim majestatem i zdobne macierzyńskim wdziękiem, nie miota jakichkolwiek przeklętych wyrazów, świadczących o wstrętnej duszy; i niech się nie waży mówić niczego, co by uwłaczało należnej Mu czci!

Niech każdy stara się według swego stanu wcielać usilnie i czujnie podniosłe cnoty najmilszej Matki Naszej, Królowej Niebieskiej w swe myśli i czyny! Albowiem, wtedy dopiero wszyscy prawdziwi chrześcijanie czcząc i naśladując taką Królową i Matkę poczują się niechybnie braćmi i zrażeni zawiścią, i żądza; zbytku postąpią w miłości społecznej, uznają prawa słabszych, pokochają pokój. Niech się więc nikt nie ma za dziecko Maryi godne Jej skorej i przemożnej opieki, kto nie okaże się za Jej wzorem sprawiedliwy, łagodny i czysty, dowodząc istotnie miłości bratniej nie w sporach i szkodach, ale w pomocy i pocieszę." Pius XII ENCYKLIKA "AD CAELI REGINAM"

AKT POŚWIĘCENIA CAŁEJ LUDZKOŚCI NIEPOKALANEMU SERCU MARYI,

PIUS XII, WATYKAN, 13 PAŹDZIERNIKA 1942

Królowo Różańca świętego, Wspomożycielko Wiernych, Ucieczko rodzaju ludzkiego, kornie upadamy przed Twoim tronem, pewni, że uprosimy miłosierdzie, otrzymamy łaskę oraz potrzebną pomoc i obronę w naszych nieszczęściach; otrzymamy nie dla naszych zasług, na które nie liczymy, ale dla niezmiernej dobroci Twego macierzyńskiego Serca. Tobie, Maryjo, Twemu Niepokalanemu Sercu oddajemy i poświęcamy w łączności z całym Kościołem świętym siebie i cały świat. O Matko miłosierdzia, wyproś nam u Boga pokój oraz łaski, które mogą nawrócić serca ludzkie, przygotować i utrwalić pokój, oparty na prawdzie, sprawiedliwości i miłości Chrystusowej. A jak Kościół i cały rodzaj ludzki został poświęcony Sercu Twojego Syna, tak i my poświęcamy się na zawsze Tobie i Twemu Sercu Niepokalanemu, Matko nasza i Królowo świata, aby miłość Twoja i opieka zapewniła zwycięstwo królestwa Bożego oraz by wszystkie narody, pojednane ze sobą i z Bogiem, Ciebie błogosławiły i wysławiały, wraz z Tobą śpiewały hymn miłości i wdzięczności Sercu Jezusowemu, w którym mogą znaleźć prawdę, życie i pokój. Amen.

144 tysiące.

2010-05-29T23:09:00.001-07:00

Ap 7:3-4 Bp "'Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, aż popieczętujemy na czołach sługi Boga żywego'.(4) I USŁYSZAŁEM LICZBĘ PIECZĘTOWANYCH: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela:"

Ap 14:1-5 Bp "Potem ujrzałem: A oto Baranek stoi na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące, MAJĄ IMIĘ JEGO I IMIĘ JEGO OJCA WYPISANE NA CZOŁACH.(2) I usłyszałem głos z nieba jakby szum wielkich wód i jakby huk potężnego gromu. A głos, który usłyszałem, (brzmiał) jak dźwięk harfiarzy grający na harfach.(3) I śpiewają jakby nową pieśń przed tronem i przed czterema Zwierzętami i przed Starcami; a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy wykupionych z ziemi.(4) TO CI, KTÓRZY Z KOBIETAMI SIĘ NIE SPLAMILI, bo są dziewicami; to oni właśnie towarzyszą Barankowi, dokądkolwiek idzie. Oni zostali WYKUPIENI SPOŚRÓD LUDZI NA PIERWOCINY dla Boga i dla Baranka,(5) a usta ich nigdy nie splamiły się kłamstwem: są nienaganni."

1.Torsamość 144tysiecy

Cechę charakterystyczną tej grupy poza pieczęcią na czole jest: czystość i fakt bycia pierwocinami.

Cudzołóstwo w Starym Testamencie to symbol bałwochwalstwa, więc tutaj "nie splamieni" to ci którzy nie uczestniczą w kulcie bestii (Ap 13).Stanowi to nawiązanie do Księgi Ezechiela :

Ez 9:4 BT "Pan rzekł do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy i nakreśl ten znak TAW na czołach mężów, którzy wzdychają i biadają nad wszystkimi obrzydliwościami w niej popełnianymi.." (Taw ma w alfabecie staro hebrajskim kształt :T lub + ).

Opieczętowani pochodzą z dwunastu plemion Izraela i stanowią "pierwociny":

Jr 2:3 BT "Izrael jest świętością Pana, pierwszym plonem Jego zbiorów. Ci wszyscy, którzy go spożywają, stają się winni, spotka ich nieszczęście - wyrocznia Pana."

Skoro Apokalipsa jest pismem chrześcijańskim to musi tu chodzić o Nowy Izrael – Nowy Lud Boży:

1P 2:9 Bp "Wy natomiast jesteście 'plemieniem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem odkupionym'. 'abyście głosili chwalebne dzieła' Tego, który powołał was z ciemności do swojego przedziwnego światła."

Liczba 144000 to 12 ×12×1000. Dwanaście w Ap to symbol Ludu Bożego :12 patriarchów, 12 apostołów (razem 24 starców), 12 gwiazd w koronie Niewiasty, 12 bram i fundamentów Jerozolimy. Pomnożone przez tysiąc oznacza pełną liczbę wybranych i zarazem wielka ich liczbę, oraz "Resztę" ludzkości( która nie ma na czole znamienia bestii):

Ap 6:11 Bp "I dano każdemu z nich białą szatę, i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczęli, AŻ DOPEŁNI SIĘ LICZBA ICH WSPÓŁSŁUG ORAZ BRACI, którzy, jak i oni, mają być zabici."

Ap 7:9 Bp "Potem ujrzałem: A oto wielki tłum, którego nikt nie mógł zliczyć, (ludzie) ze wszystkich narodów, pokoleń i ludów różnojęzycznych, stojący przed tronem i przed Barankiem, odziani w białe szaty, a palmy w ich ręku."

Ap 14:9-11 Bp "A inny, trzeci anioł, przyszedł za nimi, mówiąc donośnym głosem: 'Jeśli kto wielbi Bestię i obraz jej, i bierze sobie jej znamię na czoło lub rękę,(10) ten również będzie pił wino zapalczywości Boga, przygotowane, nie rozcieńczone w kielichu Jego gniewu, i będzie katowany ogniem i siarką wobec świętych aniołów i wobec Baranka.(11) A dym ich katuszy na wieki wieków unosi się w górę. I nie mają wytchnienia we dnie i w nocy czciciele Bestii i jej obrazu, i każdy, kto bierze znamię jej imienia'."

2.Pieczęc na czole

Porównując wersety Ap 7,4 i 14,1 (oraz Ap 3,12; 22,4) wskazuje że owa pieczęć to Imię Boga i Baranka. Św. Paweł utożsamia pieczęć z Duchem Świętym:

Ef 1:13 Bp "Dzięki Niemu i wy, usłyszawszy naukę o prawdzie, radosną nowinę o waszym zbawieniu, przyjęliście wiarę i zostaliście NAZNACZENI PIECZĘCIĄ DUCHA ŚWIĘTEGO - Obietnicy."

List do Rzymian natomiast wskazuje ,że pieczęć jest znakiem usprawiedliwienia :

Rz 4:11 Bp "Obrzezanie otrzymał potem jako znak - PIECZĘĆ STWIERDZAJĄCĄ USPRAWIEDLIWIENIE dzięki wierze, którą wyznawał jeszcze przed obrzezaniem. I tak stał się ojcem wszystkich wierzących - nie obrzezanych, by w ten sposób doznali usprawiedliwienia,"

Noszona na czole staje się znakiem zbawienia i przeznaczenia do kultu bożego:

Wj 13:16 BT "Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i OZDOBĄ MIĘDZY OCZAMI przypominając, że Pan potężną ręką wywiódł nas z Egiptu."

Wj 28:36-38 BT "I zrobisz też diadem ze szczerego złota i wyryjesz na nim, jak się ryje na pieczęci: Poświęcony dla Pana.(37) I zwiążesz go sznurem z fioletowej purpury, tak żeby był na tiarze i żeby na przedniej stronie tiary był umieszczony.(38) I będzie on na czole Aarona, ponieważ Aaron poniesie uchybienia popełnione przy ofiarach, które będą składać Izraelici, i przy wszystkich świętych darach. A będzie na jego czole ciągle dla zjednania mu łaski w oczach Pana."

Zestawiając powyższe wiadomości dotyczące pieczęci tj.: kształt T, wypisane Imię, oraz znak usprawiedliwienia można wnioskować ,że pieczęć to chrzest:

Rz 6:4 Bp "Pogrzebano nas z Nim razem dzięki zanurzeniu w śmierci, dlatego abyśmy - wzorem Chrystusa zmartwychwstałego dzięki chwale Ojca - i my postępowali według zasad nowego życia."

Kol 2:12 Bp "Z Nim jesteście pogrzebani przez chrzest. Z Nim też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który wskrzesił Go z martwych."

Mt 28:19 Bp "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody. Chrzcijcie je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego."

3. Czy tylko 144tys będzie w Niebie?

Ap 21:2-3 Bp "I Miasto Święte - Nowe Jeruzalem ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża.(3) I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: 'Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie BOGIEM Z NIMI."

Ap 21:22-27 Bp "A świątyni w nim dojrzałem, bo Pan, Bóg wszechrzeczy, jest jego świątynią i Baranek.(23) Miastu nie trzeba słońca ani księżyca, by mu świeciły, bo jasność Boża je oświetliła, a lampą jego - Baranek.(24) W jego świetle będą chodziły narody, a królowie ziemi wniosą do niego swój przepych.(25) Za dnia bramy jego nie będą zamknięte, bo już nie będzie tam nocy.(26) I przyniosą do niego przepych i skarby narodów.(27) A nic nieczystego do niego nie wejdzie, ani ten, co czyni ohydne rzeczy i popełnia kłamstwo, lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka."

Ap 22:3-5 Bp "Nic godnego klątwy już odtąd nie będzie, a będzie w nim tron Boga i Baranka, słudzy zaś Jego będą cześć Mu oddawali.(4) Oglądać będą Jego oblicze, a imię Jego - na ich czołach.(5) I (odtąd) już nocy nie będzie. A nie potrzeba im światła lampy ani światła słońca, bo Pan Bóg będzie świecił nad nimi i będą królowali na wieki wieków."

Mt 25:34 Bp "Wtedy król powie tym po prawej stronie: Chodźcie, błogosławieni mojego Ojca, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane dla was od stworzenia świata."

J 14:2-3 Bp "W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było powiedziałbym wam o tym, bo idę przygotować wam miejsce.(3) A kiedy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i zabiorę was do siebie, abyście i wy tam byli, gdzie Ja jestem."

Ga 4:26 Bp "Jeruzalem zaś górne cieszy się wolnością. Ono to właśnie jest naszą matką."

1Tes 4:16-17 Bp "że na dany znak, na głos archanioła i dźwięk trąby Bożej, sam Pan zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.(17) Następnie my, pozostawieni wśród żyjących, razem z nimi zostaniemy uniesieni w przestworza, na obłoki naprzeciwko Pana, i tak już na zawsze z Panem pozostaniemy."

Hbr 12:22 Bp "Wy jednak przystąpiliście do góry Syjonu i do miasta Boga żywego, do niebieskiej Jerozolimy i do wielkiej liczby aniołów, do uroczystego zebrania"

Hbr 13:14 Bp "Nie mamy przecież tutaj trwałego miasta, ale dążymy do tego, które nas czeka w przyszłości."

2P 3:11-14 Bp "Skoro to wszystko w ten sposób ma ulec zagładzie, to jak święcie i pobożnie powinniście żyć,(12) oczekując i przyspieszając przyjście dnia Pana, (dnia), w którym spłoną niebiosa rozżarzone ogniem i spalą się fundamenty świata!(13) Lecz my oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość, zgodnie z Jego obietnicą!(14) Toteż, umiłowani, oczekując tego, starajcie się gorliwie, aby On zastał was nieskalanych i bez zmazy w pokoju!"

W Niebie, przy Tronie w Nowej Jerozolimie będą wszyscy zbawieni, liczba 144tys oznacza "nieprzeliczony tłum".

Apokalipsa – analiza struktury objawienia

2010-05-27T10:31:00.001-07:00

Ostatnia księga Nowego testamentu składa się z dwóch części: siedmiu listów (rozd.:1-3) i serii wizji (rozdz.: 4-22). Wizje zawarte w drugiej części księgi można zebrać w pięć serii: trzy dotyczące historii zbawienie i dwie mówiące o plagach spadających na grzeszny świat.

Wizje dotyczące plag to "siedem trąb" (8,2 – 11,19) i "siedem czasz" (15,5 – 19,10), są paralelne, jak można się o tym przekonać porównując ich treść:

TRĄBA

CZASZA

Prolog:

Anioł z kadzielnicą, która jest modlitwami świętych

8,2-6

Siedmiu aniołów otrzymuje siedem czasz gniewu w świątyni

15,5-16,1

1.:

Ognisty grad na 1/3 ziemi

8,,7

"na ziemię" – bolesne wrzody

16,2

2.:

Ognista góra na 1/3 morza

8,8-9

"na morze" – woda zmienia się w krew

16,3

3.:

Gwiazda na 1/3 rzek

8,10-11

"na rzeki" – woda w krew

16,4-7

4.:

Porażenie 1/3 ciał niebieskich

8,12

"na słońce" – wielki upał

16,8-9

5.:

Dym i szarańcza z czeluści sprawiająca cierpienia ludziom

9,1-12

"na tron bestii" – ciemność i ból na ludzi

16,10-11

6.:

Uwolnienie armii nad Eufratem zabijającej 1/3 ludzi

9,13-21

"na Eufrat" – otwarcie drogi dla armii

16,12-16

7.:

"Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca",

poprzedzone kosmiczną katastrofą

11,15-19

"w powietrze" – sąd nad światem (kara na Babilon), kosmiczna katastrofa

16,17-19,10

Podobnie ma się sprawa wizji dotyczących historii, które są refleksjami nad trzema zasadniczymi tematami:

1.Pierwsze zwycięstwo Jezusa odniesione dzięki jego Wcieleniu i Passze.

2.Współistnienie królestwa Baranka i królestwa bestii, oraz prześladowanie wiernych.

3.Ostateczny Triumf w Paruzji.

W Apokalipsie wyróżnić można czy serie wizji dotyczących historii zbawienia :

I. Siedem pieczęci 4,1-8,1

ad.1 :

-Baranek – zwycięski lew z pokolenia Judy 5,9-14

ad.2 :5, 10

-"i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi", por.:6,11-14

-dusze męczenników pod ołtarzem :6,9-11

-144tys. opieczętowanych 7,1-8

ad.3:

-triumf wybranych 7,13-17

II. Niewiasta i smok (Baranek i bestia) 12,1-15,4

ad.1:

-Niewiasta rodząca Mesjasza i porażka smoka 12,1-18

ad.2:

-bestia z morze i bestia z ziemi 13,1-18

-Baranek i orszak 144tys 14,1-5

ad.3:

-Syn człowieczy z sierpem 14,14-20

-hymn zbawionych 15,1-4

III. Królestwo Słowa 19,11-22,5

ad.1:

- pierwsze zwycięstwo Słowa 19,11-20,3

ad.2:

-"tysiącletnie królestwo" 20,4-6

-armia Goga i Magoga 20,7-10

ad.3:

-Sąd 20,11-14

-Nowe Jeruzalem 21,1-22,5

Identyczna strukturę mają wizje zawarte w Księdze Daniela stanowiące refleksje nad historią Izraela od niewoli babilońskiej do królestwa Mesjasza. Również tutaj mamy do czynienia z trzema seriami wizji:

Cztery bestie: Dn 7,1-14 (wyjaśnienie wizji w 7,15,28)

Baran i kozioł: 8,3-12 (wyjaśnienie: 8,13-27)
Siedemdziesiąt tygodni :9,25-27 (wyjaśnienie w rozdziale 11)

Rozpatrzmy układ wizji czterech bestii:

-Skrzydlaty lew : królestwo Babilońskie

-Niedźwiedź : królestwo Medyjskie

-Pantera :Presja

-Bestia z dziesięcioma rogami: królestwa hellenistyczne

-Mały róg: Antioch IV Epifanes

Następnie pojawia się wizja Dworu Niebieskiego i nastanie królestwa Syna Człowieczego:

Dn 7,9-10:

Patrzałem,

aż postawiono trony,

a Przedwieczny* zajął miejsce.

Szata Jego była biała jak śnieg,

a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny.

Tron Jego był z ognistych płomieni,

jego koła - płonący ogień.

Strumień ognia się rozlewał

i wypływał od Niego.

Tysiąc tysięcy służyło Mu,

a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy

stało przed Nim.

Sąd zasiadł

i otwarto księgi*.

Ap 4,2-3:

Doznałem natychmiast zachwycenia:

A oto w niebie stał tron

i na tronie [ktoś] zasiadał*.

A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika,

a tęcza* dokoła tronu - podobna z wyglądu do szmaragdu.

Dn 7,11-14

Z powodu* gwaru wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzałem,

aż zabito bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie.

Także innym bestiom odebrano władzę,

ale ustalono okres trwania ich życia co do czasu i godziny.

Patrzałem w nocnych widzeniach:

a oto na obłokach nieba przybywa

jakby Syn Człowieczy*.

Podchodzi do Przedwiecznego

i wprowadzają Go przed Niego.

Powierzono Mu panowanie,

chwałę i władzę królewską,

a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki.

Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem,

które nie przeminie,

a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Ap 5,5-6:

Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy,

Odrośl Dawida*,

tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci».

I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt

a kręgiem Starców

stojącego Baranka jakby zabitego,

a miał siedem rogów i siedmioro oczu,

którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na całą ziemię

Apokalipsa jak widać z powyższego zestawienia zaczyna się w chwili gdy kończy się wizja Daniela.

Obie księgi powstały w identycznych okolicznościach: prześladowania przez wrogie imperia.

Pierwsi chrześcijanie jak i Żydzi myśleli, że przyjście Mesjasza spowoduje nastanie Mesjańskiego królestwa. Objawienie św. Jana wyjaśnię, że historia jest bardziej złożona : Pierwsze przyjście Jezusa było ustanowieniem Królestwa wśród prześladowań: Mt 5,10-12. Dopiero Paruzja będzie czasem ukazania się Królestwa w chwale:

Hbr 2:8-9 Bp "Skoro zatem poddał wszystko, nie zostawił niczego, co byłoby mu niepoddane. A przecież obecnie widzimy, że nie wszystko jest mu poddane.(9) Owym zaś 'niewiele mniejszym od aniołów' jest, jak widzimy, Jezus przez śmierć męczeńską 'chwałą i czcią uwieńczony', skoro z łaski Bożej za wszystkich umarł."

Archanioł Michał i smok

2010-05-23T02:48:00.000-07:00

Ap 12:7 Bp "Nastąpiła walka w niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie,"
Opis tej walki jest ponad czasowy:
Lk 10:18 Bp „Rzekł im: - Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica.”

J 12:31 Bp „Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie wyrzucony.”

Kimże jest ta, która świeci z wysoka? (Ap 12,1-5)

2010-05-23T02:43:00.001-07:00

"Współcześni egzegeci zgodnie dopatrują się w tej niewieście wspólnoty Ludu Bożego, rodzącego w bólach zmartwychwstałego Mesjasza. Oprócz interpretacji zbiorowej, tekst ten sugeruje również interpretację indywidualną, gdy głosi: 'I porodziła Syna ? Mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną' (Ap 12, 5). W ten sposób, poprzez nawiązanie do kwestii porodu, Niewiasta obleczona w słońce zostaje niejako utożsamiona z Maryją, niewiastą, która wydała na świat Mesjasza. Niewiasta-wspólnota opisana jest bowiem w słowach zbliżonych do opisu niewiasty-Matki Jezusa.

Przedstawiona jako matka niewiasta 'jest brzemienna i woła cierpiąc bóle i męki rodzenia' (Ap 12, 2). Słowa te nawiązują do Matki Jezusa stojącej obok krzyża (por. J 19, 25), gdzie z duszą, którą przenika miecz (por. Łk 2, 35), uczestniczy Ona w bólach rodzenia się wspólnoty uczniów. Pomimo cierpień jest 'obleczona w słońce', czyli nosi w sobie odblask Bożej chwały i stanowi 'wielki znak' oblubieńczej relacji Boga ze swym ludem. Obrazy te mogą być interpretowane jako wyraz miłości i troski Ojca, otaczającej Maryję łaską Chrystusową i blaskiem Ducha. Apokalipsa zachęca wreszcie w sposób szczególny do uznania eklezjalnego wymiaru osobowości Maryi: niewiasta obleczona w słońce jest obrazem świętości Kościoła, urzeczywistniającej się w pełni w Najświętszej Dziewicy na mocy szczególnej łaski" (Jan Paweł II).

Ap 12:1-5 BT "Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.(2) A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia [...] (5) I porodziła syna - mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną. I zostało porwane jej Dziecię do Boga i do Jego tronu."

Pnp 6:10 BT "Kimże jest ta, która świeci z wysoka jak zorza, piękna jak księżyc, jaśniejąca jak słońce, groźna jak zbrojne zastępy?"

Istnieje podwójna możliwość interpretacji Niewiasty z Ap 12. Jedna zbiorowa upatruje tu symbol Ludu Bożego, natomiast interpretacja indywidualna identyfikuje Niewiastę z Marią .

W Artykule tym przytoczę argumenty na poparcie tezy o tym, że wizja ta odnosi się do Matki Jezusa:

Mi 5:2 BT "Przeto [Pan] wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela."

Iz 7:14 BT "Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel."

Ga 4:4 BT "Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem,"

J 2:4 BT "Jezus Jej odpowiedział: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?"

J 19:26 BT "Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój."

Jednak najsilniejszym dowodem jest określenie kim jest Syn Niewiasty o którym wiadomo, że będzie "będzie pasł rózgą żelazną":

Ap 2:26-28 Bp "A zwycięzcy i temu, kto czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad poganami,(27) a będzie ich pasł żelazną laską: jak naczynie gliniane będą rozbici(28) - jak i Ja to wziąłem od mego Ojca - i dam mu gwiazdę poranną."

Ap 19:13-15 Bp "Odziany jest w szatę we krwi skąpaną, a imię Jego nazwano: Słowo Boże.(14) Wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach, wszyscy (byli) odziani w biały bisior.(15) A z Jego ust wychodzi ostry miecz, aby nim uderzyć narody. On paść je będzie rózgą żelazną i On wyciska w tłoczni wino zapalczywego gniewu Boga, Władcy wszechrzeczy."

Analiza gramatyczna Łk 28,19-20

2010-05-16T01:11:00.001-07:00

Lk 22:19-20 Bp "Wziąwszy chleb, odmówił modlitwę dziękczynną, połamał go i podał im, mówiąc: - To jest ciało moje, które za was będzie wydane. To czyńcie na moją pamiątkę!(20) Tak samo po wieczerzy (wziął) kielich, mówiąc: - Ten kielich to Nowe Przymierze w mojej krwi, która za was będzie wylana."

Lk 22:19-20 Tisch "και λαβων αρτον ευχαριστησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις λεγων τουτο εστιν το σωμα μου το υπερ υμων διδομενον τουτο ποιειτε εις εμην αναμνησιν(20) και το ποτηριον ωσαυτως μετα το δειπνησαι λεγων τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη εν τω αιματι μου το υπερ υμων εκχυννομενον"

wydane (διδομενον): (dosłownie: DAJĄCE SIĘ)

wylana (εκχυννομενον): (dosłownie: WYLEWAJĄCY SIĘ)

-imiesłów

-czas teraźniejszy niedokonany

-strona bierna

Analiza gramatyczna Mt 16,19.

2010-05-16T00:59:00.001-07:00

Mt 16:19 Bp "I tobie dam klucze królestwa niebieskiego i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie."

Mt 16:19 WHNU "δωσω σοι τας κλειδας της βασιλειας των ουρανων και ο εαν δησης επι της γης εσται
δεδεμενον εν τοις ουρανοις και ο εαν λυσης επι της γης εσται
λελυμενον εν τοις ουρανοις"

zwiążesz/rozwiążesz (δησης/ λυσης):

-tryb przypuszczający

-czas przeszły dokonany

-strona czynna

będzie (εσται):

- tryb orzekający

-czas przyszły

związane/rozwiązane (δεδεμενον/ λελυμενον)

-czas teraźniejszy dokonany

-strona bierna

Szabat - od kiedy obowiązuje?

2010-05-16T00:47:00.001-07:00

Ne 9:13-15 BT „Potem na górę Synaj zstąpiłeś i rozmawiałeś z nimi z nieba; i dałeś im przepisy słuszne, wskazówki niezawodne, prawa dobre i przykazania.⁽¹⁴⁾ I Twój święty szabat im oznajmiłeś, i przez sługę Twego, Mojżesza, nadałeś im przykazania, przepisy i Prawo.⁽¹⁵⁾ I chleb z nieba im dałeś, gdy byli głodni; a wodę ze skały im wyprowadziłeś, gdy odczuwali pragnienie. I rozkazałeś im, by poszli posiąść ziemię, którą im dać obiecałeś pod przysięgą.”

Polemika z „biblijnymi chrześcijanami” cz. 4

2010-05-16T00:43:00.001-07:00

Co to jest "sola scriptura"

odpowiedzi na pytania biblijne

Aby uniknąć nieporozumień uściślijmy pojęcia:

Pismo święte jest mową Bożą, utrwaloną pod natchnieniem Ducha Świętego na piśmie.

Święta Tradycja słowo Boże przez Chrystusa Pana i Ducha Świętego powierzone Apostołom przekazuje w całości ich następcom, by oświeceni Duchem Prawdy, wiernie je w swym nauczaniu zachowywali, wyjaśniali i rozpowszechniali. (KKK 81)

- tak więc świecenie jajek na Wielkanoc to nie Tradycja tylko zwyczaj ;)

Sola scriptura była "hasłem" protestanckiej reformacji. Przez wieki Kościół rzymsko-katolicki sprawił, że tradycja miała większy autorytet od Biblii.

Aby się przekonać o tym czego naprawdę naucza Kościół o relacjach między Pismem św., a Tradycją wystarczy zajrzeć do dekretu "Sacrosancta" Soboru trydenckiego:

"Sobór idąc za przykładem prawowiernych Ojców PRZYJMUJE I CZCI Z JEDNAKOWĄ NABOŻNOŚCIĄ I SZACUNKIEM WSZYSTKIE KSIĘGI tak Starego jak i Nowego Testamentu, skoro autorem obydwu jest jeden Bóg, ORAZ WSZYSTKIE TRADYCJE DOTYCZĄCE WIARY I MORALNOŚCI podane ustnie przez Chrystusa lub natchnione przez Ducha Św."

Sobór na jednym poziomie ważności stawia wszystkie Księgi, rozumując, że skoro mają jednego Autora nie można dzielić ich na więcej lub mniej warte. To samo dotyczy Tradycji, skoro pochodzi ona od Jezusa i Ducha Św. musi być przyjmowana z "pari pietatis affectu" ( z tym samym poczuciem wiary).

"Jedne [Pisma] i drugie [tradycje] maja te sama moc w prawowitej wierze. I nikt im się nie sprzeciwi" (św. Bazyli z Cezarei).

Odpowiedź Marcina Lutra brzmiała: "(…) dopóki nie zostanę przekonany przez świadectwo Pisma Świętego lub przez jasne dowody, a także przez fragmenty, które przeczytałem, dopóki moje sumienie nie będzie w zgodzie ze Słowem Bożym, dopóty nie mogę i nie odwołam swych nauk, gdyż postępowanie przeciw własnemu sumieniu jest niebezpieczne dla chrześcijanina. Jak tu stoję, nie mogę inaczej; tak mi dopomóż Bóg. Amen".

Ciekawy cytat...A jak się ma to motto Lutra do Listu św. Jakuba, który wprost przeczy idei usprawiedliwienia tylko przez samą wiarę?

"W szczególności Luter krytykował Jk, <<słomiany list>>, który kłócił się z jego koncepcją usprawiedliwienia przez samą wiarę...W swoich wcześniejszych wydaniach umieścił te księgi po innych księgach NT" (na podstawie : red.R.E. Brown "Katolicki komentarz biblijny")

Pierwszym katolickim argumentem przeciw sola scriptura jest to, że Biblia jasno nie naucza zasady sola scriptura. Katolicy twierdzą "Biblia w żadnym miejscu nie twierdzi, że jest JEDYNYM autorytetem i przewodnikiem wiary i praktyki." Podczas, gdy to jest faktem – zawodzi w udowadnianiu innego faktu. Wiemy, że Biblia jest Słowem Bożym. Biblia określa siebie samą jako natchnioną przez Boga, bezbłędną i będącą autorytetem. Wiemy również, że Bóg nie zmienia swojego zdania, ani sobie nie zaprzecza. Tak więc, jeśli Biblia sama w sobie może nie potwierdzać zasady "sola scriptura", to w sposób bardzo definitywny nie pozwala na tradycje, które są sprzeczne z jej przesłaniem

Skoro zasada "sola scriptura" nie ma oparcia w Piśmie św. to zapewne istnieje ona w "zbiorowej świadomości" protestantów (tradycja luterańska???).

Zastanówmy się czy idea "samowystarczalności Pisma" istniała w świadomości pierwszych chrześcijan:

1Tes 2:13 BT "Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu, bo gdy przyjęliście słowo Boże, usłyszane od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale - jak jest naprawdę - jako słowo Boga, który działa w was wierzących."

1Tes 4:2 BT "Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa."

1Kor 11:34 BT "Jeżeli ktoś jest głodny, niech zaspokoi głód u siebie w domu, abyście się nie zbierali ku potępieniu [waszemu]. Co do reszty, zarządzę, gdy do was przybędę."

2Tm 2:2 BT "co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych."

2Tes 2:15 BT "Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu."

2Tes 3:6 BT "Nakazujemy wam, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według tradycji, którą przejęliście od nas."

1J 2:24 BT "Wy zaś zachowujecie w sobie to, co słyszeliście od początku. Jeżeli będzie trwało w was to, co słyszeliście od początku, to i wy będziecie trwać w Synu i w Ojcu."

2J 1:12 BT "Wiele mógłbym wam napisać, ale nie chciałem użyć karty i atramentu. Lecz mam nadzieję, że do was przybędę i osobiście z wami porozmawiam, aby radość nasza była pełna."

Tak więc dla pierwszych chrześcijan było jasne że:

Rz 10:17 BT "Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa."

Nowa apologetyka.

2010-05-09T10:57:00.000-07:00

sanctus.pl:

Kościół potrzebuje dziś nowej apologetyki, a zatem jasnej, choć bynajmniej nie agresywnej odpowiedzi na argumenty tych, którzy podważają katolicką wiarę – uważa prefekt Kongregacji Nauki Wiary. Kard. William Levada zabrał głos na forum kongresu, który poświęcony jest temu zagadnieniu. Odbywa się on w Rzymie w Papieskim Ateneum Regina Apostolorum.

Amerykański purpurat przypomniał, że apologetyka została zarzucona po Soborze Watykańskim II. Wydawało się bowiem, że jest zbyt defensywna i agresywna. Jeszcze przed Soborem rozpoczęła się dyskusja nad przekształcaniem jej w teologię fundamentalną. Natomiast po Soborze, w przeciągu zaledwie kilku lat, zniknęła z programu nauczania. Tymczasem misja obrony wiary i wyjaśniania jej motywów jest zawsze aktualna – zauważył kard. Levada.

Prefekt Kongregacji Nauki Wiary zaznaczył, że do apologetyki zaczęto powracać pod koniec ubiegłego wieku i to najczęściej w kontekście nowej ewangelizacji. W 1999 r. wezwał do niej kanadyjskich biskupów Jan Paweł II. 9 lat później Benedykt XVI zalecił ją biskupom amerykańskim, kiedy w czasie wizyty w USA zapytali się go, jak stawić czoła postępującej sekularyzacji i relatywizmowi. „W społeczeństwie, które słusznie ceni wartość osobistej wolności – powiedział wówczas Papież – Kościół musi promować na wszystkich szczeblach swego nauczania apologetykę, której celem jest potwierdzanie prawdziwości chrześcijańskiego Objawienia, harmonii między wiarą i rozumem oraz poprawnego rozumienia wolności”.

Jak zauważył kard. Levada, o aktualności nowej apologetyki świadczy dziś coraz dynamiczniejsza kampania tzw. nowego ateizmu, który w bestsellerowych książkach i na masowych kursach dla młodzieży szerzy wypaczoną wizję chrześcijaństwa. „Nowa apologetyka na nowe tysiąclecie – powiedział prefekt watykańskiej dykasterii – powinna się skupić na pięknie Bożego stworzenia. Aby być wiarygodnymi, musimy też zwracać większą uwagę na tajemnicę i piękno katolickiej liturgii, sakramentalnej wizji świata, który pozwala nam dostrzec wartość piękna stworzenia jako zapowiedzi nowego nieba i nowej ziemi”.

Zdaniem amerykańskiego kardynała naukową podstawą apologetyki może być odnowiona teologia fundamentalna, w której wiara i rozum, wiarygodność i prawda są niezbędnymi fundamentami katolickiej wiary. Nowi apologeci powinni się również zaangażować w dialog z nauką i techniką, uznając ich właściwą autonomię, lecz bynajmniej nie hegemonię. Kard. Levada zauważył, że wielu naukowców to ludzie wierzący. Stąd dialog na tym polu może być bardzo owocny – podkreślił prefekt Kongregacji Nauki Wiary.

2Tm 2:14-26 Bp „Przypominaj o tym, zaklinając na Boga, aby nie spierali się o słowa, bo z tego nie ma żadnego pożytku, tylko zguba dla słuchających.⁽¹⁵⁾ Staraj się stanąć przed Bogiem jak wypróbowany pracownik, nie przynoszący wstydu, przestrzegający wiernie prawdziwej nauki.⁽¹⁶⁾ Unikaj czczej gadaniny, bo ci, którzy ją uprawiają, będą się pogrążać w coraz większej bezbożności,⁽¹⁷⁾ a ich nauka będzie się szerzyć jak gangrena. Do takich należy Hymenajos i Filetos,⁽¹⁸⁾ którzy odeszli od prawdy głosząc, że zmartwychwstanie już nastąpiło; i tak niszczą wiarę niektórych ludzi.⁽¹⁹⁾ A przecież mocno stoi fundament założony przez Boga, na nim zaś taka pieczęć: 'Zna Pan tych, co doń należą' oraz 'Niech porzuci nieprawość każdy, kto wzywa imienia Pańskiego'.⁽²⁰⁾ W wielkim domu są nie tylko naczynia złote i srebrne, ale też drewniane i gliniane; jedne do szlachetnego użytku, inne do pospolitego.⁽²¹⁾ Kto więc zachowa siebie czystym od tego wszystkiego, ten będzie naczyniem do użytku szlachetnego, poświęconym, miłym Panu, przygotowanym do każdego dobrego dzieła.⁽²²⁾ Unikaj płochych zachcianek młodości, a zabiegaj o sprawiedliwość, wiarę, miłość i pokój z tymi, którzy czystym sercem wzywają Pana.⁽²³⁾ Wystrzegaj się głupich i niedorzecznych dociekań - wiesz przecież, że rodzą się z nich spory.⁽²⁴⁾ Sługa zaś Pana nie powinien się spierać; ma być dla wszystkich uprzejmy, ma być przykładny i wyrozumiały.⁽²⁵⁾ Powinien łagodnie przekonywać przeciwników, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie i poznają prawdę,⁽²⁶⁾ wyrwą się z sideł diabła, który ujął ich żywcem i poddał swej woli.”

2010-05-06T12:49:00.000-07:00

Kilka słów o czystości pokarmów

2010-05-05T08:11:00.001-07:00

Mk 7:18-19 Bp "I mówi im: - Czy wy też nie pojmujecie? Czyż nie rozumiecie, że wszystko, co z zewnątrz wchodzi do człowieka, nie może go uczynić nieczystym?(19) Że nie wchodzi do jego serca, ale do brzucha i zostaje wydalone na zewnątrz? W ten sposób uznał wszystkie pokarmy za czyste."

Rz 14:14 Bp "Wiem bowiem i jestem przekonany - w Panu Jezusie - że nic samo przez się nie jest nieczyste. A jeśli ktoś mniema, że jest nieczyste, to jest ono nieczyste tylko dla niego."

Kol 2:16-17 Bp "Niechaj nikt nie odważa się krytykować was czy to z powodu pokarmu i napoju, czy też z powodu święta, nowiu księżyca lub szabatu.(17) To są tylko cienie rzeczy przyszłych, a rzeczywistością jest Ciało Chrystusa."

1Tm 4:1-4 Bp "Duch wyraźnie mówi o tym, że w czasach ostatnich niektórzy odstąpią od wiary, ulegając zwodniczym duchom i naukom szatańskim,(2) przez obłudę kłamców, którzy swoje własne sumienie naznaczyli piętnem występku.(3) Zabraniają zawierania małżeństw, przyjmowania pokarmów, które Bóg stworzył na to, by spożywali je z dziękczynieniem ci, którzy wierzą, i poznali prawdę.(4) Bo wszystko, co Bóg stworzył, jest dobre, i nie trzeba niczego odrzucać, co spożywa się z dziękczynieniem."

Źródło prawdziwej nieczystości:

Mt 12:34-35 Bp "Żmije, jakżeż możecie mówić dobrze o Mnie, kiedy sami jesteście źli? To przecież ciśnie się na usta, co przepełnia serce.(35) Dobry człowiek wydobywa dobre rzeczy ze skarbca, w którym jest dobro, a zły człowiek wydobywa złe rzeczy ze skarbca, w którym jest zło."

Mk 7:20-23 Bp "Powiedział: - Plami człowieka to właśnie, co z niego wychodzi.(21) Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli i nieczystości, i kradzieże, i zabójstwa,(22) i cudzołóstwa, i chciwość, i przewrotność, i podstęp, i wyuzdanie, i zazdrość, i bluźnierstwo, i pycha, i głupota.(23) Całe to zło pochodzi z wnętrza człowieka i czyni go nieczystym."

Mt 23:24-26 Bp "Ślepi przewodnicy, przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!(25) Biada wam, nauczyciele Pisma i faryzeusze, obłudnicy! Bo oczyszczacie zewnętrzną stronę kubka i misy, a w środku są one pełne zdzierstwa i niewstrzemięźliwości.(26) Ślepy faryzeuszu, oczyść najpierw wnętrze kubka, aby i to, co jest na zewnątrz, stało się czyste."

Pan mój i Bóg mój.

2010-05-03T02:47:00.001-07:00

"Wierzymy w Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jest Synem Bożym. Jest On Słowem wiekuistym; zrodzonym z Ojca przed wszystkimi wiekami i współistotny z Ojcem, czyli (po gr.) homousios to Patri, przez którego wszystko się stało. Przyjął On ciało za sprawą Ducha Świętego z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem; równy więc Ojcu co do bóstwa, a mniejszy od Ojca ze względu na człowieczeństwo, całkowicie jeden, nie przez zmieszanie natur (co jest niemożliwe), lecz jednością osoby." (Credo Pawła VI)

1.Jednorodzony Syn Boży

Mk 1:1 Bp "Początek ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym."

Określenie Jezusa jako Syna Bożego wielokrotnie pojawia się w Nowym Testamencie. Niektórzy odrzucający Boskość Jezusa powołują się na fakt, że w niektórych miejscach Biblia mówi o "synach Bożych" np.:

Hi 1:6 BT "Zdarzyło się pewnego dnia, gdy synowie Boży udawali się, by stanąć przed Panem, że i szatan też poszedł z nimi."

Ps 29:1 BT "Psalm. Dawidowy. Przyznajcie Panu, synowie Boży, przyznajcie Panu chwałę i potęgę!"

Oczywiście w tych dwóch cytatach chodzi o istoty stworzone, które gdy objawiają się ludziom nazywane są w Piśmie św. "posłańcami" (heb.: mal'achim; gr. ἄγγελος) czyli aniołami. Warto zauważyć ,że "anioł" to nie nazwa gatunku, ale określenie funkcji:

"Anioł oznacza funkcję, nie naturę. Pytasz jak się nazywa ta natura? – Duch. Pytasz o funkcję? – Anioł. Przez to czym jest, jest duchem, a przez to co wypełnia, jest aniołem."

— św. Augustyn, Enarratio in Psalmos

a."Zrodzony a nie stworzony"

Hbr 1:5-14 Bp "Któremu to z aniołów kiedykolwiek rzekł (Bóg): 'Synem moim jesteś, jam cię dziś zrodził'? I znowu: 'Ja będę dla niego ojcem, a on będzie dla mnie synem'?(6) Kiedy zaś powtórnie wprowadza pierworodnego na świat, powiada: 'Niech padną przed Nim na twarz wszyscy aniołowie Boży'.(7) O aniołach wprawdzie powiada: 'On czyni aniołów swymi wichrami, a sługi swoje płomieniami ognistymi'.(8) O synu jednak: 'Tron Twój, o Boże, na wieki wieków, a berłem sprawiedliwym jest berło Twego panowania.(9) Umiłowałeś sprawiedliwość a znienawidziłeś bezprawie, dlatego namaścił Ciebie, Boże, Twój Bóg olejem wesela, a nie żadnego z Twych towarzyszy'.(10) Ponadto: 'Ty, Panie, na początku umocniłeś ziemię i dziełem Twoich rąk są niebiosa,(11) one przeminą, ale Ty przetrwasz, wszystkie zestarzeją się jak szata,(12) jak zwierzchnie okrycie je zwiniesz jak płaszcz - zostaną zmienione. Ty sam natomiast trwasz i Twoje lata nie ustaną'.(13) O kim z aniołów kiedykolwiek powiedział: 'Siądź po mej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół jak podnóżek pod twoje stopy'?(14) Czyż oni wszyscy nie są duchami służebnymi, przeznaczonymi do posługi tym, którzy mają uczestniczyć w zbawieniu?"

Jezus jest zrodzony z Ojca – pochodzi z natury Ojca, a nie "z nicości" jak inne byty stworzone.

b. Jednorodzony

J 1:14 Bp "A Słowo stało się człowiekiem i zamieszkało między nami, i widzieliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką otrzymał od Ojca Jednorodzony, pełen łaski i prawdy."

J 1:18 Bp "Boga nikt nigdy nie widział: Jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, dał nam Go poznać."

J 3:16 Bp "Albowiem Bóg tak umiłował świat, że wydał swojego Syna Jednorodzonego, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne."

J 3:18 Bp "Kto wierzy w Niego, nie będzie potępiony, a kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego."

1J 4:9 Bp "W tym objawiła się miłość Boga do nas, że Syna swego Jednorodzonego posłał na świat, abyśmy żyli przez Niego."

Greckie słowo μονογενης oznacza "jedynaka". Jezus jest więc jedynym Synem Boga, inni to dzieci adoptowane.

Nowy Testament określa w ten sposób jedyne dzieci ludzkich rodziców:

Lk 7:12 Bp "Kiedy zbliżył się do bramy miejskiej, wynoszono właśnie zmarłego, który był jedynym synem wdowy. I towarzyszył jej wielki tłum mieszkańców miasta."

Lk 8:42 Bp "bo miał jedyną córkę około dwunastu lat i ta mu umierała. Kiedy Jezus tym podążał, tłumy napierały na Niego."

Lk 9:38 Bp "Wtem jakiś mężczyzna z tłumu zawołał: - Nauczycielu, błagam Cię, spojrzyj na mego syna, bo mam tylko jego."

Hbr 11:17 Bp "Dzięki wierze Abraham poddany próbie złożył w ofierze Izaaka; ten, który z wiarą przyjął obietnicę, składał w ofierze jedynego syna."

c. Pełnia Bóstwa:

Flp 2:6 Bp "On to, istniejąc w naturze Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem,"

Kol 2:9 Bp "W Nim bowiem, w Jego ciele mieszka cała Pełnia Bóstwa."

2.Przedwieczny:

J 1:1-2 Bp "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.(2) Ono było na początku u Boga."

Kol 1:15-17 Bp "On jest obrazem Boga niewidzialnego. Pierworodnym wszelkiego stworzenia,(16) bo w Nim zostało wszystko stworzone i to, co w niebie, i to, co na ziemi, co widzialne i niewidzialne. Trony, władztwa, zwierzchności, potęgi. Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego.(17) On jest przed wszystkim i wszystko w Nim istnieje."

2Kor 8:9 Bp "Wiecie przecież, na czym polega łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa. Oto będąc bogatym stał się dla was ubogim, abyście zostali wzbogaceni Jego ubóstwem."

J 17:5 Bp "A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie swą wielką chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał."

J 16:28 Bp "Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat. Teraz znowu opuszczam świat i idę do Ojca."

J 8:28 Bp "Jezus więc powiedział: - Gdy podwyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że JA JESTEM i że nic od siebie nie czynię, ale mówię to, czego Mnie Ojciec nauczył."

J 8:58 Bp "Powiedział im Jezus: - Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham się narodził, JAM JEST!"

3.Stwórca

J 1:3 Bp "Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało."

J 1:10 Bp "Była na świecie i świat stał się przez Nią, a świat Jej nie poznał."

1Kor 8:6 Bp "to dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec. Wszystko pochodzi od Niego, a my dla Niego żyjemy. Jeden jest również Pan - Jezus Chrystus, dzięki któremu wszystko istnieje i przez którego my także jesteśmy."

Kol 1:15-17 Bp "On jest obrazem Boga niewidzialnego. Pierworodnym wszelkiego stworzenia,(16) bo w Nim zostało wszystko stworzone i to, co w niebie, i to, co na ziemi, co widzialne i niewidzialne. Trony, władztwa, zwierzchności, potęgi. Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego.(17) On jest przed wszystkim i wszystko w Nim istnieje."

Hbr 1:2 Bp "w tych czasach ostatecznych przemówił do nas przez Syna. Jego ustanowił spadkobiercą wszystkich dóbr, przez Niego też uczynił wszystko, co jest stworzone."

4.Samoświadomość Jezusa:

J 14:1 Bp "Niech serce wasze się nie trwoży. Wierzcie w Boga - i we Mnie wierzcie!"

J 10:30 Bp "Ja i Ojciec jedno jesteśmy!"

J 14:9 Bp "Mówi mu Jezus: - Tak dawno już jestem z wami i jeszcze Mnie nie znasz, Filipie? Kto Mnie widzi, widzi też Ojca. Jak ty możesz mówić: Pokaż nam Ojca?"

J 14:11 Bp "Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec jest we Mnie. Jeśli zaś nie (wierzycie słowom), to wierzcie dla samych dzieł."

J 12:44 Bp "Jezus zaś głośno zawołał: - Kto wierzy we Mnie, ten wierzy nie we Mnie, lecz w Tego, który Mnie posłał."

J 16:15 Bp "Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem: Z mojego weźmie i wam oznajmi."

J 5:17 Bp "Rzekł im Jezus: - Ojciec mój działa, więc i Ja działam."

J 5:21 Bp "Jak bowiem Ojciec wskrzesza i ożywia umarłych, tak i Syn ożywia, kogo zechce."

J 5:26 Bp "Bo jak Ojciec ma życie w sobie, tak też dał Synowi, aby miał życie w sobie."

J 8:16 Bp "A kiedy już będę sądził, sąd mój będzie prawdziwy, bo nie jestem sam, ale (jest nas dwóch), Ja i Ojciec, który Mnie posłał."

J 12:45 Bp "A kto Mnie widzi, widzi i Tego, który Mnie posłał."

J 13:20 Bp "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego, kogo Ja posyłam, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał."

J 14:7 Bp "Jeśli Mnie znacie, to poznacie też mojego Ojca. Od tej chwili znacie Go i widzieliście Go."

Ap 22:10-16 Bp "Dalej powiedział do mnie: 'Nie kładź pieczęci na słowa proroctwa tej księgi, bo chwila jest bliska.(11) Kto krzywdzi, niech jeszcze krzywdę wyrządzi, i plugawy niech się jeszcze splugawi, a sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość, a święty niechaj się jeszcze uświęci.(12) Oto przyjdę niebawem i mam ze sobą zapłatę: i oddam każdemu według jego pracy.(13) Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec.(14) Szczęśliwi, którzy płuczą swe szaty, aby władza nad drzewem życia do nich należała i aby bramami wchodzili do Miasta.(15) Na zewnątrz są psy, guślarze, rozpustnicy, zabójcy, bałwochwalcy i każdy, kto kłamstwo kocha i nim żyje.(16) Ja, Jezus, posłałem mojego anioła, aby wam świadczyć o tym, co dotyczy Kościoła. Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida, Jasna gwiazda poranna'." (por.: Ap 1:8 Bp "Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, który jest, który był i który przychodzi, Władca wszech rzeczy.")

Ap 3:21 Bp "Zwycięzcy dam zasiąść ze sobą na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie."

5. Świadectwa

J 1:1 Bp "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo."( εν αρχη ην ο λογος και ο λογος ην προς τον θεον και θεος ην ο λογος)

[w tekście greckim słowo "Bogiem" jest bez przyimka ponieważ w zdaniu pełni funkcje dopełnienia]

J 1:18 Bp "Boga nikt nigdy nie widział: Jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, dał nam Go poznać."

J 20:28 Bp "A Tomasz Mu odpowiedział: - Pan mój i Bóg mój! (ο κυριος μου και ο θεος μου)"

1J 5:20-20 Bp "Wiemy także, że Syn Boży przyszedł i dał nam zrozumieć i poznać Prawdziwego (Boga). My jesteśmy w tym Prawdziwym - w Jego Synu, Jezusie Chrystusie. ON JEST PRAWDZIWYM BOGIEM I ŻYCIEM WIECZNYM."

2010-05-02T23:23:00.000-07:00

"Dla wszystkich - Żydów i pogan zbawienie może przyjść tylko od Jezusa Chrystusa"

Jan Paweł II Redemptoris Missio 5

Wiara i czyn

2010-05-02T23:14:00.001-07:00

Rz 10:14-17 Bp "Jakże więc będą Go wzywać, skoro nie uwierzyli w Niego? A jak będą wierzyć, skoro nie usłyszeli o Nim? Jak zaś będą słyszeć, skoro im nikt o Nim nie głosi?(15) A jak ktoś będzie głosił, skoro nie został wysłany? Tak też napisano: 'Jak piękne stopy tych, którzy głoszą dobro!'(16) Nie wszyscy jednak dali posłuch ewangelii. Izajasz bowiem mówi: 'Panie, któż uwierzył naszemu nauczaniu'.(17) WIARA WIĘC RODZI SIĘ Z PRZYJĘCIA SŁOWA, a przyjęcie to następuje dzięki słowu samego Chrystusa."

Jk 1:22-25 Bp "WPROWADZAJCIE SŁOWO W CZYN, a nie bądźcie tylko słuchaczami, którzy oszukują samych siebie.(23) Jeśli ktoś tylko słucha słowa, a nie wprowadza go w czyn, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze swojemu odbiciu:(24) przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał jak wyglądał.(25) Kto zaś uważnie wniknął w doskonałe Prawo wolności i wytrwał w nim, stając się nie słuchaczem zapominającym, ale wykonawcą dzieła, ten będzie szczęśliwy dzięki swemu postępowaniu!"

Jk 2:20-25 Bp "A czy chcesz przekonać się, słaby człowiecze, że wiara bez uczynków jest bezowocna?(21) Czyż praojciec nasz Abraham nie dzięki uczynkom został usprawiedliwiony, złożywszy syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym?(22) Widzisz więc, że wiara współdziała z jego uczynkami i dzięki uczynkom stała się doskonałą.(23) Tak wypełniło się Pismo, które mówi: 'Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość', i nazwany został przyjacielem Boga.(24) WIDZICIE WIĘC, ŻE CZŁOWIEK DOSTĘPUJE USPRAWIEDLIWIENIA DZIĘKI UCZYNKOM, A NIE PRZEZ SAMĄ TYLKO WIARĘ.(25) Podobnie tak i nierządnica Rahab czyż nie dzięki uczynkom dostąpiła usprawiedliwienia, przyjmując zwiadowców a inną drogą ich wyprawiając?"

Wierze aby przyczyniła się do zbawienia muszą towarzyszyć uczynki wypływające z wiary. Sama wiara jako akt ludzki jest czynnością – uczynkiem: przyjęciem Słowa.

Rz 6:22 Bp "Obecnie jednak uwolnieni od grzechu staliście się sługami Boga i ZBIERACIE OWOCE, KTÓRE WIODĄ WAS KU ŚWIĘTOŚCI, a końcem ich jest życie wieczne."

Dar wytrwania

2010-05-02T01:23:00.001-07:00

Otrzymana łaska jest poręka zbawienia czyli wiecznego życia w niebie. Aby osiągnąć to wieczne życie potrzeba wytrwania w łasce do śmierci i współpracy ze strony człowieka.

1. Oczekiwanie z nadzieją:

Rz 8:23 Bp "Zresztą nie tylko ono, ale i my, którzy posiadamy Ducha dającego gwarancję przyszłej chwały, cierpimy, wyczekując pełnego synostwa - odkupienia naszego ciała."

2Kor 1:21-22 Bp "Bóg zaś jest tym, który nas i was utwierdził w Chrystusie, namaścił nas(22) oraz opieczętował i dał naszym sercom Ducha jako zadatek."

2Kor 5:5-10 Bp "Bóg, który nas do tego przeznaczył, dał nam Ducha jako zadatek.(6) Ufamy więc zawsze i wiemy, że jak długo przebywamy w ciele, jesteśmy pielgrzymami z daleka od Pana.(7) W postępowaniu kierujemy się wiarą, a nie widzeniem.(8) Ufamy. Chcielibyśmy raczej opuścić ciało i przebywać przy Panu.(9) Dlatego obojętnie, czy przebywamy z Nim, czy też jesteśmy od Niego oddaleni, staramy się usilnie Jemu podobać.(10) Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, ABY KAŻDY OTRZYMAŁ ZAPŁATĘ, NA JAKĄ ZASŁUŻYŁ ZA ŻYCIA W CIELE, DOBRĄ LUB ZŁĄ."

Ef 1:14 Bp "On jest zadatkiem naszego dziedzictwa i przygotowuje odkupienie (ludu), który (Bóg) nabył sobie na własność, na chwałę swojego majestatu."

1Kor 15:53 Bp "Trzeba bowiem, aby to, co podlega zniszczeniu, przybrało postać niezniszczalną, a to, co śmiertelne - nieśmiertelną."

1Kor 13:12-13 Bp "Teraz widzimy niejasno jak w zwierciadle, potem zobaczymy bezpośrednio - twarzą w twarz. Teraz poznaję częściowo, potem poznam (całkowicie), tak jak sam jestem poznany.(13) Teraz ważne są trzy rzeczy: wiara, nadzieja, miłość. A z nich największa jest miłość."

1J 3:2 Bp "Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, staniemy się do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest."

Flp 1:23 Bp "Nęci mnie jedno i drugie. Pragnę rozstać się z życiem i być z Chrystusem, co byłoby lepsze,"

2.Dar wytrwania:

Rz 2:6-10 Bp "BÓG WŁAŚNIE ODPŁACI KAŻDEMU ZGODNIE Z JEGO UCZYNKAMI.(7) Tym, którzy wytrwale czynią dobro i w ten sposób szukają chwały, czci i nieśmiertelności, da życie wieczne,(8) tym zaś, którzy, powodowani chciwością, nie są posłuszni prawdzie, lecz okazują posłuszeństwo nieprawości, grozi straszny gniew.(9) Ucisk i udręka będzie udziałem każdego, kto popełnia zło - najpierw Żyda, potem Greka,(10) chwała zań, cześć i pokój będą udziałem każdego, kto czyni dobro - najpierw Żyda, potem Greka."

2Kor 9:6 Bp "Pamiętajcie o tym, że kto skąpo sieje, ten będzie zbierał skąpe plony, a kto hojnie sieje, ten zbierze bogate plony."

Ga 6:7 Bp "Nie łudźcie się, Bóg nie pozwala szydzić z siebie. Co człowiek posieje, to będzie zbierał."

Mt 10:32 Bp "A do każdego, kto przyzna się do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed Ojcem moim w niebie."

Mt 19:29 Bp "A każdy, kto opuścił dom albo braci, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo dzieci, albo zagrody dla mojego imienia, otrzyma stokroć więcej: odziedziczy życie wieczne."

Mt 24:13 Bp "LECZ KTO WYTRWA DO KOŃCA, ZOSTANIE ZBAWIONY."

Ap 2:7 Bp "Kto ma uszy, niech usłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga."

Ap 2:10 Bp "Przestań się lękać tego, co masz cierpieć. Oto diabeł ma niektórych z was wtrącić do więzienia, abyście zostali poddani próbie, i znosić będziecie ucisk przez dziesięć dni. BĄDŹ WIERNY AŻ DO ŚMIERCI, A DAM CI WIENIEC ŻYCIA."

Ap 2:26 Bp "A zwycięzcy i temu, kto czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad poganami,"

Ap 3:21 Bp "Zwycięzcy dam zasiąść ze sobą na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie."

Ap 14:13 Bp "I usłyszałem głos, mówiący z nieba: 'Napisz: Szczęśliwi, którzy w Panu umierają - już teraz. Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich mozołów, bo idą wraz z nimi ich czyny'."

1P 1:8-9 Bp "Jego to miłujecie, chociaż nie widzieliście Go, a i teraz nie widząc - wierzycie w Niego, a wierząc - cieszyć się będziecie radością niewymowną i pełną chwały,(9) GDY OSIĄGNIECIE CEL WASZEJ WIARY - ZBAWIENIE DUSZ!"

Duch Święty w Biblii.

2010-05-02T00:25:00.001-07:00

"Wierzymy w Ducha Świętego, Osobę niestworzoną, który od Ojca i Syna pochodzi jako wiekuista Ich miłość wzajemna,...który mówił przez proroków. On to zesłany został nam przez Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu do Ojca; On oświeca, ożywia, strzeże Kościół i rządzi nim, oczyszczając jego członki, o ile tylko nie sprzeciwiają się łasce." (Cedro Pawła VI)

Jest Bogiem:

Mt 12:31-32 Bp "Dlatego wam powiadam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone.(32) Jeśli ktoś powie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym." (zob. Mk 3,29; Łk 12,10).

Dz 5:3-4 Bp "Piotr zaś powiedział: 'Ananiaszu, dlaczego szatan zawładnął tobą? Usiłowałeś oszukać Ducha Świętego, zatrzymując część zapłaty za posiadłość.(4) Czyż nie twoją własnością była posiadłość i czyż nie twoje były pieniądze z jej sprzedaży? Czemu w sercu twoim zrodziła się myśl o tym czynie? Nie ludzi oszukałeś, lecz Boga'."

1Kor 3:16 Bp "Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga, a Duch Boży mieszka w was."

1Kor 6:19-20 Bp "Czyż nie wiecie, że ciała wasze są świątynią Świętego Ducha, który w was przebywa? Otrzymaliście Go od Boga i nie należycie do siebie.(20) Bóg nabył was na własność za wielką cenę. Niech więc ciała wasze chwalą Boga."

1Tes 4:7-8 Bp "Bóg bowiem nie powołał nas do nieczystości, ale do świętości.(8) Kto więc odrzuca te słowa, odrzuca nakazy nie ludzi, lecz Boga, który udziela wam swego Ducha Świętego."

Jest Osobą:

J 14:15-17 Bp "Jeśli Mnie miłujecie, będziecie przestrzegali moich przykazań.(16) A Ja poproszę Ojca, a da wam innego obrońcę, aby był z wami na zawsze.(17) Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi ani nie zna. A wy Go znacie, bo mieszka i jest w was."

Dz 5:32 Bp "My właśnie jesteśmy tego świadkami, jak i Duch Święty, którego Pan dał tym, którzy Mu są posłuszni'."

Dz 13:2 Bp "Gdy pełnili służbę Pańską, powiedział Duch Święty: 'Wyznaczcie mi Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem'."

Dz 15:28 Bp "Natchnieni Duchem Świętym postanowiliśmy nie nakładać na was żadnych ciężarów, prócz rzeczy koniecznych,"

Dz 20:28 Bp "Troszczcie się o siebie samych i całą owczarnię. Duch Święty postawił was w niej, abyście doglądali i dostarczali pokarmu wspólnocie Boga, który ją nabył na własność przez swoją śmierć."

Dz 19:2 Bp "I zapytał ich: 'Czy przyjmując wiarę otrzymaliście Ducha Świętego?' A oni odpowiedzieli: 'Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty'."

Dz 11:12 Bp "Duch zaś powiedział do mnie, abym bez wahania z nimi poszedł. Wybrało się więc ze mną również sześciu braci i przybyliśmy do domu tego człowieka."

Dz 20:22 Bp "A teraz, przynaglany przez Ducha Świętego, muszę iść do Jerozolimy, choć nie wiem, co mnie tam spotka."

Rz 8:16 Bp "Ten właśnie Duch świadczy wobec naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Boga."

Rz 8:26 Bp "W ten sam sposób Duch wspiera nas w naszej słabości. Nie wiem bowiem, o co i w jaki sposób mamy się modlić, dlatego sam Duch wstawia się za nami przez niewyrażalne błagania."

1Kor 2:12 Bp "Otóż my nie otrzymaliśmy ducha, którym świat się kieruje, lecz Ducha, który od Boga pochodzi. Otrzymaliśmy go zaś w tym celu, aby poznać dary, którymi Bóg nas obdarzył."

1Kor 6:11 Bp "Niektórzy z was takimi wprawdzie byli, lecz już zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa i Ducha Boga naszego."

1Kor 12:13 Bp "My wszyscy tworzymy jedno ciało, ponieważ zostaliśmy ochrzczeni w jednym Duchu: zarówno Żydzi, jak i Grecy, niewolnicy, jak i wolni. Wszyscy zostaliśmy też napojeni jednym Duchem."

Ga 5:25 Bp "Jeśli żyjemy dzięki Duchowi, postępujemy również zgodnie ze wskazaniami Ducha."

Flp 3:3 Bp "Bo prawdziwie obrzezani to my jesteśmy, którzy pod wpływem Ducha czcimy Boga i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele."

1J 3:24 Bp "Kto wypełnia Jego przykazania, ten trwa w Bogu, a Bóg w nim; a że On trwa w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał."

Ap 2:17 Bp "Kto ma uszy, niech usłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam manny ukrytej i dam mu biały kamyk, a na kamyku wypisane imię nowe, którego nikt nie zna oprócz tego, kto (je) otrzymuje."

Duch Ojca:

Mt 10:20 Bp "Bo nie wy będziecie tymi, którzy mówią, ale Duch Ojca waszego, który przez was będzie mówił."

1Kor 2:10-11 Bp "Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch bowiem wszystko przenika, nawet głębię samego Boga.(11) Kto spośród ludzi wie, co jest w człowieku, jeśli nie duch człowieka, który w nim jest: Podobnie i tego, co w Bogu jest, nikt nie zna, oprócz Ducha Bożego."

Duch Jezusa (od Ojca przez Syna):

Dz 16:7 Bp "Gdy skierowali się ku Myzji, próbowali wyruszyć do Bitynii, ale znowu nie pozwalał im Ga 4:6 Bp "Aby zaś udowodnić, że jesteście synami, Bóg zesłał do naszych serc Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze!"

J 15:26 Bp "Kiedy przyjdzie obrońca, którego wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który pochodzi od Ojca, da o Mnie świadectwo."

J 15:26 Bp "Kiedy przyjdzie obrońca, którego wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który pochodzi od Ojca, da o Mnie świadectwo."

J 20:22 Bp "Po tych słowach tchnął na nich i mówi: - Weźcie Ducha Świętego."

Poczęcie Jezusa:

Mt 1:20 Bp "Ale kiedy powziął tę myśl, anioł Pański ukazał się mu we śnie i powiedział: - Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć twojej żony Maryi, bo to, co się w niej poczęło, pochodzi od Ducha Świętego."

Lk 1:35 Bp "Anioł zaś jej odpowiedział: - Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego okryje cię jak obłok. Dlatego też święte (dziecko), które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym."

Daje nowe życie:

J 3:5-6 Bp "Jezus odrzekł: - Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Kto nie narodzi się z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.(6) Co rodzi się z ciała, jest ciałem, a co z Ducha, jest Duchem."

Rz 8:9 Bp "Wy natomiast nie kierujecie się pożądaniami ciała, lecz złączeni jesteście z Duchem, bo przecież Duch Boży w was mieszka. A gdy ktoś nie posiada Ducha Chrystusowego, nie jest Jego własnością."

2Kor 3:5-6 Bp "Sami z siebie nie jesteśmy zdolni nawet niczego pomyśleć, bo nasze uzdolnienie pochodzi od Boga.(6) On też uzdolnił nas do posługiwania Nowemu Przymierzu, które nie polega na literze, lecz na Duchu. Litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia."

Tt 3:4-6 Bp "A kiedy objawiła się dobroć naszego Zbawiciela, Boga, i Jego miłość do ludzi,(5) to wybawił nas nie ze względu na nasze sprawiedliwe czyny, ale dzięki swojemu miłosierdziu przez obmycie, które odradza, i przez odnowienie Duchem Świętym.(6) Wylał go na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego,"

Sokrates Scholastyk o Szabacie.

2010-04-28T12:02:00.001-07:00

Sokrates Scholastyk był autorem dzieła Historia Kościoła, napisanego w języku greckim i wydanego w siedmiu tomach, będącego kontynuacją podobnego, wcześniejszego dzieła Euzebiusza z Cezarei. Opisał w nim dzieje Kościoła w latach 305-439. Przy jego pisaniu korzystał z archiwów państwowych oraz z tekstów wcześniejszych historyków (takich jak np. wspomniany już Euzebiusz), ale również opierał się na relacjach naocznych świadków oraz sięgał do dokumentów (np. protokołów i uchwał synodów). Korzystał z licznych źródeł, podchodząc jednocześnie do nich krytycznie – gdy uznał, że nie zasługują na zaufanie, nie korzystał z nich przy redakcji drugiego wydania swego dzieła. Historycy uznają, że nie miał zbyt dużego pojęcia o teologii, co jest widoczne w jego opisach dziejów różnych sporów teologicznych IV wieku. Mimo, że sam określał się jako kontynuator Euzebiusza, to deklarował również, że nie zamierza dbać o kunsztowny styl, a jego celem jest dotarcie do prawdy i przekazanie jej nawet mniej wyrobionym czytelnikom. W opisach starał się być bezstronny, nie stronił także od przedstawiania wydarzeń z historii świeckiej, wyraźnie łącząc dzieje Kościoła z dziejami imperium rzymskiego. Podejrzewa się również, że należał do sekty nowacjan, gdyż w swoim dziele wyraża wyraźną sympatię do tej sekty. (z Wikipedii)

W V księdze, rozdział 22. swojej "Historii Kościoła" Sokrates opisał na różnorodność zwyczajów chrześcijańskim w swoich czasach. Zacytowane fragmenty dotyczą poglądów na znaczenie Szabatu, Nowiu i innych świąt starotestamentalnych w Nowym Przymierzu:

"Nie od rzeczy będzie, jak sądzę, przedstawić pokrótce uwagi,

jakie mi się nasuwają w związku ze sprawą Paschy.

Otóż wydaje mi się że ani dawniejsi chrześcijanie nie mieli

słuszności spierając się o to święto, ani nie mają słuszności

chrześcijanie współcześni, którzy gorliwie poszli w tej sprawie

za żydami. Nie brali bowiem pod uwagę faktu, że z

chwilą kiedy się dokonała przemiana religii żydowskiej na

chrześcijańską, skończyło się ścisłe przestrzeganie Prawa

Mojżeszowego i ustało jego rozwijanie się jako figury. Właściwy

dowód słuszności tej tezy nasuwa się od razu. Oto

żadne z przykazań Chrystusowych nie zawiera polecenia,

żeby chrześcijanie przestrzegali rytuału żydowskiego. Ba,

wprost przeciwnie, Apostoł wręcz zakazał tego, nie tylko odrzucając

obrzezanie, lecz także napominając, żeby nie rozprawiać

na temat świąt. Dlatego też pisząc do Galatów powiada:

Powiedzcie mi wy, którzy chcecie żyć pod Prawem,

czy Prawa tego nie rozumiecie? (Gal 4, 21) i w krótkim

wywodzie poświęconym temu zagadnieniu wykazuje, że niewolnikiem

jest lud żydowski, do wolności zaś wezwani są

ci, którzy przyszli do Chrystusa. Poucza również, aby w

żadnym przypadku nie trzymać się ścisłego przestrzegania

dni, miesięcy czy lat. Co więcej, w liście do Kolosan dobitnie

wypowiada myśl, że ścisłe przestrzeganie przepisów Prawa

Mojżeszowego ma sens figuralny: Niechaj więc nikt o was

nie wydaje sądu co do jedzenia i picia, bądź w sprawie święta

czy nowiu, czy szabatu. Są to tylko cienie spraw przyszłych (Kol 2, 16. 17).

A zarazem w Liście do Hebrajczyków

przypieczętowując tego rodzaju wypowiedzi mówi: Ze zmianą

bowiem kapłaństwa musi też nastąpić zmiana Prawa (Hbr 7,

12) (628). Tak więc ani apostoł Paweł, ani Ewangelie święte

nie nakładają jarzma niewoli na tych, którzy poświęcili się

głoszeniu wiary, lecz formę uczczenia zarówno święta Paschy,

jak i innych świąt pozostawili rozeznaniu tych, na których

spłynęły dobrodziejstwa łaski. Stąd też ludzie, ponieważ lubią

święta ze względu na to, że w czasie ich trwania wypoczywają

od pracy, wszyscy w różnych miejscach obchodzili

pamiątkę zbawiennej Męki tak, jak chcieli, na podstawie

jakiegoś zwyczaju. Bo ani Zbawiciel, ani apostołowie nie zostawili

nam co do tego żadnych poleceń obowiązujących na zasadzie

prawa; i nie zagroziły nam Ewangelie czy apostołowie grzywną

czy karą lub przekleństwem, tak jak Prawo Mojżeszowe.

[...]

Celem przeto apostołów nie było wydawanie rozporządzeń

odnośnie do świątecznych dni, lecz zaprowadzenie

sprawiedliwego życia i bogobojności. Osobiście odnoszę wrażenie,

że jak w wielu innych sprawach utarły się lokalne

zwyczaje, tak i święto Paschy przybrało wszędzie własny

rytuał na zasadzie jakiegoś przyjętego raz zwyczaju, bo jak

powiedziałem, żaden przecież z apostołów nikomu nie wydał

w tej sprawie obowiązujących zaleceń. Sam przebieg faktów

wskazuje, że z dawien dawna zaczął się tu i tam kształtować

jego określony obchód raczej na podstawie zwyczaju,

aniżeli na podstawie prawa.

[...]

Tak samo jest z nabożeństwami. Bo podczas gdy we wszystkich

Kościołach na obszarze całej ziemi w sobotę każdego

tygodnia odprawia się tajemnicę mszy świętej, duchowni w

Aleksandrii i w Rzymie na podstawie jakiejś starodawnej

tradycji uchylili się od tego. Sąsiadujący natomiast z Aleksandryjczykami

Egipcjanie oraz wierni zamieszkujący Tebaidę

urządzają wprawdzie nabożeństwa w sobotę, ale nie przystępują

do tajemnicy ołtarza w sposób, jaki przyjęty jest zwyczajowo

u chrześcijan. Oto bowiem po obfitej uczcie i nasyceniu

się różnorodnymi pokarmami około wieczora składają ofiary i przyjmują Najświętszy Sakrament.

[Owe nabożeństwo w sobotni wieczór to nie szabat bo ten rozpoczyna się u Żydów uroczystym posiłkiem w piątek po zachodzie słońca]

Dogmat Trójcy Świętej w Biblii.

2010-04-23T08:46:00.001-07:00

"Ty z Jednorodzonym Synem Twoim i Duchem Świętym jednym jesteś Bogiem, jednym jesteś Panem, nie w jedności jednej osoby, lecz w jednej istocie Trójcy. W co bowiem z objawienia Twego wierzymy o Twej chwale, to samo utrzymujemy bez żadnej różnicy o Twoim Synu i o Duchu Świętym. Tak iż wyznając prawdziwie i wiekuiste Bóstwo wielbimy odrębność Osób, jedność w istocie i równość w majestacie." (z prefacja o Trójcy Świętej)

"ODRĘBNOŚĆ OSÓB"

Syn rodzony przez Ojca:

J 1:14 Bp "A Słowo stało się człowiekiem i zamieszkało między nami, i widzieliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką otrzymał od Ojca Jednorodzony, pełen łaski i prawdy."

J 1:18 Bp "Boga nikt nigdy nie widział: Jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, dał nam Go poznać."

J 8:42 Bp "Powiedział im Jezus: - Gdyby Bóg był waszym Ojcem, kochalibyście Mnie, bo ja wyszedłem i przychodzę od Boga. Nie przyszedłem od siebie, ale On mnie posłał."

Lk 10:22 Bp "Ojciec dał Mi wszystko i nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, i kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić."

Hbr 1:5 Bp "Któremu to z aniołów kiedykolwiek rzekł (Bóg): 'Synem moim jesteś, jam cię dziś zrodził'? I znowu: 'Ja będę dla niego ojcem, a on będzie dla mnie synem'?"

Hbr 5:5 Bp "Również i Chrystus nie sam siebie obdarzył godnością arcykapłańską, ale Ten, kto powiedział do Niego: 'Synem moim jesteś, jam ciebie dziś zrodził',"

Pochodzenie Ducha Św.:

Mt 10:20 Bp "Bo nie wy będziecie tymi, którzy mówią, ale Duch Ojca waszego, który przez was będzie mówił."

J 15:26 Bp "Kiedy przyjdzie obrońca, którego wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który pochodzi od Ojca, da o Mnie świadectwo."

J 16:13-15 Bp "A kiedy On, Duch prawdy przyjdzie, będzie waszym przewodnikiem w drodze do pełnej prawdy. Nie będzie bowiem mówił od siebie, ale powie, co usłyszy, i oznajmi wam to, co ma nastąpić.(14) On Mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi.(15) Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem: Z mojego weźmie i wam oznajmi."

J 20:22 Bp "Po tych słowach tchnął na nich i mówi: - Weźcie Ducha Świętego."

Dz 16:7 Bp "Gdy skierowali się ku Myzji, próbowali wyruszyć do Bitynii, ale znowu nie pozwalał im Duch Jezusa."

Ga 4:6 Bp "Aby zaś udowodnić, że jesteście synami, Bóg zesłał do naszych serc Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze!"

1Kor 2:10 Bp "Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch bowiem wszystko przenika, nawet głębię samego Boga."

Syn różny od Ojca:

Mt 3:17 Bp "A głos z nieba mówił: - To jest mój Syn ukochany, upodobałem Go sobie."

Mt 26:64 Bp "Mówi mu Jezus: - Tak, to Ja. A powiadam wam, odtąd zobaczycie 'Syna Człowieczego siedzącego po prawicy Mocy' i przychodzącego na obłokach nieba'."

J 5:37 Bp "To właśnie Ojciec, który Mnie posłał, daje świadectwo o Mnie. Wyście nigdy nie słyszeli Jego głosu i nie widzieliście Jego oblicza."

J 8:16 Bp "A kiedy już będę sądził, sąd mój będzie prawdziwy, bo nie jestem sam, ale (jest nas dwóch), Ja i Ojciec, który Mnie posłał."

J 17:5 Bp "A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie swą wielką chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał."

J 17:21 Bp "Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, ze Mną, a Ja z Tobą, aby i oni byli z nami, aby świat uwierzył, żeś Ty mnie posłał."

Dz 7:55 Bp "Szczepan napełniony Duchem Świętym patrzył w niebo i widział chwałę Bożą oraz Jezusa po prawicy Bożej."

Hbr 1:2-3 Bp "w tych czasach ostatecznych przemówił do nas przez Syna. Jego ustanowił spadkobiercą wszystkich dóbr, przez Niego też uczynił wszystko, co jest stworzone.(3) On, jako odbicie ukazujące Jego chwałę i jako obraz Jego istoty, podtrzymuje wszystko swoim potężnym słowem. On dokonał oczyszczenia z grzechów i zasiadł w niebie po prawicy (Bożego) Majestatu."

Duch różny od Obydwóch:

J 14:16-17 Bp "A Ja poproszę Ojca, a da wam innego obrońcę, aby był z wami na zawsze.(17) Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi ani nie zna. A wy Go znacie, bo mieszka i jest w was."

J 14:26 Bp "A obrońca, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem."

J 16:7 Bp "Lecz Ja mówię wam prawdę: Lepiej dla was, że Ja odchodzę, bo jeślibym nie odszedł, Obrońca nie przyszedłby do was, jeśli zaś nie odejdę, poślę Go do was."

"JEDNOŚĆ W ISTOCIE":

Mt 11:27 Bp "Ojciec dał mi wszystko, i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, i nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić."

J 1:18 Bp "Boga nikt nigdy nie widział: Jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, dał nam Go poznać."

J 14:10 Bp "Czy nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu i że Ojciec jest we Mnie? To, co wam mówię, nie mówię od siebie. Ojciec, który mieszka we Mnie, dokonuje swoich dzieł."

1Kor 2:10 Bp "Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch bowiem wszystko przenika, nawet głębię samego Boga."

"RÓWNOŚĆ W MAJESTACIE":

J 1:1-2 Bp "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.(2) Ono było na początku u Boga."

J 5:19 Bp "Rzekł im Jezus: - Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli Syn nie widzi, że Ojciec działa, to nie może nic czynić sam od siebie. Co bowiem On czyni, to i Syn czyni tak samo."

J 5:26 Bp "Bo jak Ojciec ma życie w sobie, tak też dał Synowi, aby miał życie w sobie."

J 8:58 Bp "Powiedział im Jezus: - Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham się narodził, JAM JEST!"

J 12:45 Bp "A kto Mnie widzi, widzi i Tego, który Mnie posłał."

J 14:9 Bp "Mówi mu Jezus: - Tak dawno już jestem z wami i jeszcze Mnie nie znasz, Filipie? Kto Mnie widzi, widzi też Ojca. Jak ty możesz mówić: Pokaż nam Ojca?"

J 14:13 Bp "I o cokolwiek poprosicie w imię moje, spełnię, aby Ojciec został uwielbiony w Synu."

J 17:5 Bp "A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie swą wielką chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał."

Dz 5:3-4 Bp "Piotr zaś powiedział: 'Ananiaszu, dlaczego szatan zawładnął tobą? Usiłowałeś oszukać Ducha Świętego, zatrzymując część zapłaty za posiadłość.(4) Czyż nie twoją własnością była posiadłość i czyż nie twoje były pieniądze z jej sprzedaży? Czemu w sercu twoim zrodziła się myśl o tym czynie? Nie ludzi oszukałeś, lecz Boga'."

Flp 2:6 Bp "On to, istniejąc w naturze Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem,"

J 14:20-21 Bp "Owego dnia poznacie, że Ja jestem w moim Ojcu i wy we Mnie, i Ja w was.(21) Kto ma moje przykazania i przestrzega ich, ten Mnie miłuje. A tego, kto Mnie miłuje, umiłuje mój Ojciec i Ja go umiłuję, i objawię mu siebie."

1Kor 12:3-7 Bp "Dlatego oznajmiam wam: podobnie jak nikt nie może powiedzieć pod wpływem Ducha Bożego: 'Niech Jezus będzie przeklęty', tak samo bez wpływu Ducha Świętego nikt nie może mówić: 'Jezus jest Panem'.(4) Istnieją rozmaite dary Boże, lecz Duch jest ten sam.(5) Są rozmaite rodzaje posług, a ten sam Pan.(6) Istnieją rozmaite sposoby działania, lecz ten sam jest Bóg, działający wszystko we wszystkich.(7) Duch objawia się każdemu dla wspólnego dobra."

Fałszywe świadectwo.

2010-04-17T06:44:00.001-07:00

Niektóre wspólnoty protestanckie w swojej działalności misyjnej stosują ciekawa, ale mało oryginalną metodę. Polega ona na takim przeinaczeniu doktryny katolickiej aby łatwiej było ja podważyć "biblijnymi" argumentami. Drugim celem takiego postępowania zdaje się być próba zabezpieczenie "swoich owieczek" przed poznaniem prawdy.

Poniżej kilka przykładów takiego przekłamywania nauczania Kościoła, zestawione dla porównania z Katechizmem Kościoła Katolickiego.

1.Prymat

Doktryna ta jest "mylony" z sukcesja apostolską. Według niektórych protestantów prymat św. Piotra jest przekazywana każdemu następnemu papieżowi.

Celem takiego przekłamania nie jest jak by się to wydawało – podważenie prymatu, ale sukcesji apostolskiej! "Jak misja Apostołów może być przekazywana skoro zdarzało się w historii, że jednocześnie kilku biskupów pretendowało do objęcia stolicy rzymskiej?"- pytają.

W rzeczywistości Kościół naucza, że przekazywana jest władza Apostołów, której kontynuacja jest posługa biskupia. Następcą Piotra , zaś jest każdorazowy Biskup Rzymu.

861 "Aby powierzona im misja była kontynuowana po ich śmierci, bezpośrednim swoim współpracownikom przekazali, jak w testamencie, zadanie prowadzenia dalej i umacniania rozpoczętego przez siebie dzieła, zalecając im czuwanie nad całą trzodą, w której Duch Święty ich umieścił, aby byli pasterzami Kościoła Bożego. Ustanowili więc takich mężów, a następnie zarządzili, aby gdy tamci umrą, posługiwanie ich przejęli inni doświadczeni mężowie".

882 Papież, Biskup Rzymu i następca św. Piotra, jest "trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności zarówno biskupów, jak rzeszy wiernych". "Biskup Rzymski z racji swego urzędu, mianowicie urzędu Zastępcy Chrystusa i Pasterza całego Kościoła, ma pełną, najwyższą i powszechną władzę nad Kościołem i władzę tę zawsze ma prawo wykonywać w sposób nieskrępowany".

2. Czyściec

Według niektórych pastorów to stan w którym człowiek, który nie jest wystarczająco dobry, by się dostać do nieba, ale również niecałkowicie zły, by pójść do piekła, cierpi w stanie pośrednim, aż do momentu, gdy zostanie oczyszczony z grzechu.

Czyściec nie jest jakimś stanem pośrednim, ale stanem pokuty po śmierci duszy która ma już pewność zbawienia. Dotyczy on ludzi którzy umarli w grzechu powszednim, albo nie ukończyli pokuty za grzech śmiertelny odpuszczony jeszcze za życia.

1030 Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego wiecznego zbawienia, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości nieba.

1031 To końcowe oczyszczenie wybranych, które jest czymś całkowicie innym niż kara potępionych, Kościół nazywa czyśćcem. Naukę wiary dotyczącą czyśćca sformułował Kościół przede wszystkim na Soborze Florenckim i na Soborze Trydenckim . Tradycja Kościoła, opierając się na niektórych tekstach Pisma świętego, mówi o ogniu oczyszczającym:

Co do pewnych win lekkich trzeba wierzyć, że jeszcze przed sądem istnieje ogień oczyszczający, według słów Tego, który jest prawdą. Powiedział On, że jeśli ktoś wypowie bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu, nie zostanie mu to odpuszczone ani w tym życiu, ani w przyszłym (Mt 12, 32). Można z tego wnioskować, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre z nich w życiu przyszłym.

3.Tradycja

Według wersji podawanych w niektórych wspólnotach Tradycja ma być nadrzędna w stosunku do Biblii, która miała by być umieszczona na równi z ustawami kościelnych soborów.

Kościół przyjmuje na równi Pismo Św. I Tradycje jako jedyne źródło prawdy objawionej. Magisterium autorytatywnie interpretuje ten jedyny depozyt, ale nie stawia się ponad Słowem Bożym:

81 "Pismo święte jest mową Bożą, utrwaloną pod natchnieniem Ducha Świętego na piśmie.

Święta Tradycja słowo Boże przez Chrystusa Pana i Ducha Świętego powierzone Apostołom przekazuje w całości ich następcom, by oświeceni Duchem Prawdy, wiernie je w swym nauczaniu zachowywali, wyjaśniali i rozpowszechniali".

82 Wynika z tego, że Kościół, któremu zostało powierzone przekazywanie i interpretowanie Objawienia, "osiąga pewność swoją co do wszystkich spraw objawionych nie przez samo Pismo święte. Toteż obydwoje należy z równym uczuciem czci i poważania przyjmować i mieć w poszanowaniu.

86 "Urząd ten Nauczycielski nie jest ponad słowem Bożym, lecz jemu służy, nauczając tylko tego, co zostało przekazane. Z rozkazu Bożego i przy pomocy Ducha Świętego słucha on pobożnie słowa Bożego, święcie go strzeże i wiernie wyjaśnia. I wszystko, co podaje do wierzenia jako objawione przez Boga, czerpie z tego jednego depozytu wiary".

3. Niepokalane poczęcie

Dogmat ten jest tak przeinaczany że wynika z niego jakoby Jezus był bezgrzeszny, ponieważ Maria została cudownie uchroniona od grzechu przez Ducha.

A jest właśnie na odwrót: to dzięki Jezusowi i jego Ofierze Maria została zachowana od grzechu pierworodnego. Wynika z tego, że Maria jak każdy człowiek potrzebowała Zbawiciela, ale otrzymała łaskę odkupienia już w chwili swojego poczęcia:

490 Aby być Matką Zbawiciela, "została obdarzona przez Boga godnymi tak wielkiego zadania darami" 126 . W chwili Zwiastowania anioł Gabriel pozdrawia Ją jako "pełną łaski" (Łk 1, 28). Istotnie, by móc dać dobrowolne przyzwolenie wiary na zapowiedź swego powołania, było konieczne, aby Maryja była całkowicie przeniknięta przez łaskę Bożą.

491 W ciągu wieków Kościół uświadomił sobie, że Maryja, napełniona "łaską" przez Boga (Łk 1, 28), została odkupiona od chwili swego poczęcia. Właśnie to wyraża dogmat Niepokalanego Poczęcia, ogłoszony w 1854 r. przez papieża Piusa IX:

Najświętsza Maryja Dziewica od pierwszej chwili swego poczęcia, przez łaskę i szczególny przywilej Boga wszechmogącego, na mocy przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego, została zachowana nienaruszona od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego.

Mt 5:11 BT "Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was."

Zapowiedź Niepokalanego Poczęcia w ks. Sędziów

2010-04-12T11:04:00.001-07:00

Prawda o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny została proroczo zapowiedziana w ST. Powszechnie znana jest protoewangelia z ks. Rodzaj. Istnieje też inna zapowiedź, tym razem z ks. Sędziów.

Sdz 5:24 BT "Niech Jael będzie błogosławiona wśród niewiast, żona Chebera Kenity, wśród niewiast żyjących w namiotach niech będzie błogosławiona."

Z reki Jael zginął Siera wódz armii "Jabina, króla Kanaanu, który panował w Chasor." Skromna niewiasta maiła w ten sposób znaczący udział w zwycięstwie Baraka(zob. Sdz 4), tak jak Maryja w zwycięstwie Jezusa.

Trydenckie wyznanie wiary

2010-04-11T02:19:00.000-07:00

Ja N. wierzę mocno i wyznaję każdą prawdę z osobna i razem wszystkie prawdy, jakie się zawierają w Składzie Wiary, którego używa święty Kościół Rzymski, to jest:
Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. Wierzę w Pana Jezusa Chrystusa, jedynego Syna Bożego, który zrodzon jest z Ojca przed wszystkimi wieki, Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego; zrodzony, nie zaś stworzony, współistotny Ojcu, i przez niego wszystko się stało. Który dla nas ludzi i dla naszego zbawienia z nieba zstąpił i przyjął ciało za sprawą Ducha Świętego z Maryi Panny, i stał się człowiekiem. Który ukrzyżowany został dla nas pod Ponckim Piłatem, umęczony i pogrzebiony, i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pisma, wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy Ojcowskiej, i powtórnie przyjdzie sądzić żywych i umarłych, a królowanie jego końca mieć nie będzie. Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Dawcę łask, który od Ojca i Syna pochodzi, który z Ojcem i Synem jedną cześć i uwielbienie odbiera, który mówił przez proroków. Wierzę w Jeden, Święty, Katolicki i Apostolski Kościół. Wyznaję jeden Chrzest na odpuszczenie grzechów; oczekuję wskrzeszenia zmarłych i żywota w wieku przyszłym. Amen.
Ochotnie i ze czcią przyjmuję to, co Apostołowie i Kościół do wierzenia podają, oraz wszystkie tegoż Kościoła zwyczaje i ustawy. Przyjmuję również Pismo święte w tym rozumieniu, jakiego się trzymał i trzyma Kościół święty, matka nasza, do którego należy sąd wydawać o prawdziwym znaczeniu i wykładzie Pisma świętego, i zawsze tylko według jednozgodnego rozumienia Ojców rozumieć je i wykładać będę.
Wyznaję również, że prawdziwie siedem jest istotnych Sakramentów Nowego Zakonu przez Jezusa Chrystusa Pana naszego ustanowionych, że są one potrzebne do zbawienia ludzkiego, choć nie każdy z nich człowiekowi każdemu. Tymi zaś Sakramentami są: Chrzest, Bierzmowanie, Eucharystia, Pokuta, Ostatnie Namaszczenie, Kapłaństwo i Małżeństwo. Wyznaję, że one udzielają łaski, i że z nich Chrztu, Bierzmowania i Kapłaństwa bez świętokradztwa ponownie przyjmować się nie godzi. Przyznaję też i uznaję zwyczajem uświęcone i zatwierdzone obrzędy Kościoła Katolickiego, używane przy uroczystym sprawowaniu wszystkich wyżej wymienionych Sakramentów.
Wszystko w ogóle i w szczególności, co o grzechu pierworodnym i o usprawiedliwieniu na świętym Soborze Trydenckim określono i wyjaśniono, bez zastrzeżeń przyjmuję.
Wyznaję także, iż we Mszy świętej ofiaruje się Bogu prawdziwą, istotną, błagalną Ofiarę za żywych i umarłych, i że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii jest prawdziwie, rzeczywiście i istotnie Ciało i Krew razem z Duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa; i że się tam przemienia cała istota chleba w Ciało i cała istota wina w Krew, którą to przemianę Kościół Katolicki nazywa przeistoczeniem. Wyznaję też, iż nawet pod jedną tylko postacią przyjmujemy prawdziwie całego Chrystusa i rzeczywisty Sakrament.
Wierzę niezachwianie, że jest Czyściec, i że duszom tam zatrzymanym pomagać może wstawiennictwo wiernych. Wierzę również, iż Świętych w niebie czcić i wzywać należy, że oni modlitwy za nas Bogu zanoszą, że Relikwie ich należy szanować. Uznaję, iż obrazy Chrystusa Pana, najświętszej Panny, Matki Bożej, i innych Świętych mieć i zachowywać trzeba, oraz oddawać im należną cześć i poszanowanie. Uznaję też, że Chrystus Pan udzielił Kościołowi władzy nadawania Odpustów, i że korzystanie z nich jest bardzo zbawienne dla wiernych.
Uznaję Święty, Katolicki i Apostolski Kościół Rzymski za matkę i mistrzynię wszystkich Kościołów, a Biskupowi Rzymskiemu, następcy świętego Piotra, Księcia Apostołów, jako Namiestnikowi Jezusa Chrystusa, ślubuję i przyrzekam prawdziwe posłuszeństwo.
Wszystko również, co przez święte kanony i sobory powszechne, a zwłaszcza przez święty Sobór Trydencki i Sobór Watykański zostało podane, określone i wyjaśnione, a w szczególności o najwyższym zwierzchnictwie Biskupa Rzymskiego i o nieomylnym jego nauczycielstwie, bez zastrzeżeń przyjmuję i wyznaję; żadnych natomiast przeciwnych twierdzeń i kacerstw, przez Kościół nie uznanych, odrzuconych i potępionych, ja także nie uznaję, odrzucając je i potępiając.
Ja N. obiecuję, przyrzekam i zaręczam, że tę prawdziwą wiarę katolicką, poza którą nikt zbawionym być nie może, a którą ja teraz dobrowolnie wyznaję i prawdziwie w sercu swoim żywię, całkowicie i nieskażenie aż do ostatniego tchu życia, przy pomocy Bożej, stale chować i wyznawać będę; nadto wedle sił swoich starać się będę, aby moi podwładni i ci, o których piecza do mnie z obowiązku ma należeć, tę wiarę zachowywali, głosili i jej nauczali.
Tak niech mi pomoże Bóg i ta święta jego Ewangelia.

2010-04-11T01:52:00.000-07:00

__
_+_+_+_+__
____+_________+
___+____۩۩_____+
__+____۩__۩_____

+
_+____۩____۩____+
_+___۩__۩۩__۩___+
_+____۩_۩۩_۩___+_
__+_____۩۩___+___
_____██████____
_____████+█_+__
_____███+██ ۩__+
_____██+██ ۩_۩__+
_____█+██ ۩___۩__+
_____█+██۩_ ۩__۩_+
_____██+█ ۩_۩_۩_+_
_____██████۩____
_____███▒▒▒▒▒▒_
__۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
۩۩۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
_۩۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
__۩۩ ███▒▒▒▒▒▒۩۩۩۩۩۩۩
____۩۩۩۩▒▒▒▒▒▒۩۩۩۩۩۩۩
__۩۩۩۩۩۩▒▒▒▒▒▒۩۩۩۩۩۩۩۩

NIECH SPOCZYWAJĄ W SPOKOJU

Krytyczna analiza protestanckich argumentów dotyczących niektórych aspektów doktryny „sola Scriptura”.

2010-04-08T11:50:00.001-07:00

W tym artykule zajmiemy się zasadnością argumentów biblijnych, wysuwanych przez protestantów na poparcie tezy o jasności i samowystarczalności Biblii.

Według protestantów Biblia sama w sobie w zrozumiały i przystępny sposób podaje całość wiary chrześcijańskiej. Wysuwają z stąd wniosek, że zbyteczny jest jakikolwiek autorytet interpretujący Pismo Św. Samowystarczalność oznacza twierdzenie, że Biblia jest jedynym przekazem Słowa Bożego.

Czy tekst powstały klika tysięcy lat temu w odmiennej od naszej mentalności, nawet dobrze przetłumaczony, może być w pełni zrozumiał dla nieprzygotowanego czytelnika? Poza tym ten sam tekst może być rozmaicie interpretowany czego żywym dowodem jest atomizacja w łonie protestantyzmu odwołującego się przecież do tej samej Księgi.

Oto najczęściej podawane cytaty mające potwierdzać jasność Biblii
[oraz ich analiza]:

* Ps 19,8. 9: "Zakon Pana jest doskonały, pokrzepia duszę, Świadectwo Pana jest wierne, Uczy prostaczka mądrości. Rozkazy Pana są słuszne, rozweselają serce, Przykazanie Pana jest jasne, oświeca oczy".

* Pwt 30,11: "To przykazanie bowiem, które ja ci dziś nadaję, nie jest dla ciebie ani za trudne, ani za dalekie".

[cytat dotyczy Prawa "Tory", a nie całości Biblii. dekalog jest jasny i zrozumiał dla każdego ponieważ stanowi on prawo naturalne wypisane w sumieniu ludzi, nawet tych nie znających Boga: Rz 2:14 Bp "Ilekroć bowiem poganie, którzy nie posiadają Prawa, kierowani jedynie naturą, spełniają uczynki zgodne z Prawem, tylekroć oni sami - którzy nie mają Prawa - są dla siebie Prawem."]

* Ps 119,115: "Słowo twoje jest pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim".

* Ps 119,130: "Przystępność Twoich słów oświeca i naucza niedoświadczonych".

* J 8,43: " Dlaczego mowy mojej nie pojmujecie? Dlatego, że nie potraficie słuchać słowa mojego".

* J 8,31. 32: "Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w Niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi".

[mamy tutaj mowę o Słowie Bożym, a nie o piśmie. Słowo Boże ma taką samą wartość bez względu na to czy jest zapisane czy przekazane ustnie: 1Tes 2:13 Bp "Dlatego też nieustannie dziękujemy Bogu, że usłyszawszy słowo Boże, przez nas głoszone, przyjęliście je nie jak słowo ludzkie, lecz - jak jest w rzeczywistości - jak słowo Boże. Ono też działa w was, którzyście uwierzyli."]

* 2 Kor 4,3. 4: "A jeśli nawet ewangelia nasza jest zasłonięta, zasłonięta jest dla tych, którzy giną, w których bóg świata tego zaślepił umysły niewierzących, aby im nie świeciło światło ewangelii o chwale Chrystusa, który jest obrazem Boga".

[słowo "ewangelia" może oznaczać tu jedynie "żywy przekaz". 2Kor jest wczesnym pismem NT i chronologicznie wyprzedził Łk i J]

* 2 Tm 3,15: "I ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma święte, które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa".

[Bardzo wątpliwe aby św. Tymoteusz czytał w dzieciństwie jakiekolwiek pismo NT. Werset ten odnośi się więc do ksiąg ST, które nie są jednak "jasne same w sobie" : 2Kor 3:14 Bp "Stępiały ich umysły, ponieważ aż do dnia dzisiejszego ta sama zasłona okrywa ich podczas czytania Starego Przymierza. Nie została ona z nich zdjęta, ponieważ usuwa ją dopiero Chrystus."]

* Ef 3,3–5: "Przez objawienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to powyżej krótko opisałem Czytając to, możecie zrozumieć moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej".

[przykład "nadinterpretacji" wątpliwe aby św. Paweł nauczał tutaj tego czego chcieli by luteranie. Z podanego cytatu wcale nie wynika, że całość "tajemnicy" zawarta jest w pismach i że te pisma, a tym bardziej tajemnica, są jasne. W innym miejscu ten sam Apostoł podaje gdzie należy szukać całości objawienia: 2Tes 2:15 Bp "Trwajcie więc, bracia, niewzruszenie w nauce, którą otrzymaliście czy przez ustne nauczanie, czy to przez nasz list."]

* 1 Kor 4,6: "A ja odniosłem to do siebie samego i do Apollosa przez wzgląd na was, bracia, abyście na nas się nauczyli nie rozumieć więcej ponad to, co napisano".

[przykład wybiórczego traktowania nauczania Pisma Św. W tym samy liście kilka rozdziałów dalej św. Paweł pisze: 1Kor 11:34 Bp "Jeśli ktoś jest głodny, niech się naje w domu, abyście przez wasze wspólne zebrania nie ściągali na siebie kary (Bożej). Pozostałe sprawy załatwię, gdy do was przybędę."]

* Prz 30,6: "Nie dodawaj nic do jego słów, aby cię nie zganił i nie uznał za kłamcę".

["do Jego Słów" a nie do PISM!!!]

* Ap 22,18. 19: "Co do mnie, to świadczę każdemu, który słucha słów proroctwa tej księgi: Jeżeli ktoś dołoży coś do nich, dołoży mu Bóg plag opisanych w tej księdze; a jeżeli ktoś ujmie coś ze słów tej księgi proroctwa, ujmie Bóg z działu jego z drzewa żywota i ze świętego miasta, opisanych w tej księdze".

[proponuje samem przeczytać Ap i odpowiedzieć na pytanie czy podany cytat dotyczy całości Pisma Św., czy Ap?

wskazówka: "...proroctw tej księgi..."]

Metoda rozmyślania według św. Franciszka Salezego

2010-04-05T03:37:00.001-07:00

1.Postawienie się w obecności Boga

Można to osiągnąć poprzez:

-przejęcie się wszechobecnością Boga

-uświadomienie sobie obecności Boga w nas

-wyobrażenie sobie Jezusa obecnego przy nas

2.Modlitwa do Boga i Świętych

3.Wyobrażenie sobie wziętej do rozważania tajemnicy

4.Rozpamietywanie uwag (czyli rożnych spraw związanych z dana tajemnicą) w celi podniesienia serca ku Bogu. Tym rozmyślanie rożni się od dociekań – tu chodzi o wzbudzenie uczuć i dobrych myśli.

5.Zakończenie czyli akty:

-dziękczynienia

-ofiarowania

-prośby

6.Modlitwa ustna i "Wiązanka duchowa" czyli krótkie przypomnienie "dobrych myśli"

7.Chwila ciszy

Pełna łaski – odkupiona i święta.

2010-04-04T11:05:00.001-07:00

Ef 1:3-8 Bp "Uwielbiony (niech będzie) Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa. On z wyżyn niebieskich obsypał nas wszelkim błogosławieństwem duchowym w Chrystusie.(4) W Nim wybrał nas przed stworzeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani w Jego obecności, w miłości.(5) Przeznaczył nas za przyczyną Jezusa Chrystusa - zgodnie z postanowieniem swojej woli - dla siebie, do synostwa Bożego,(6) dla ukazania wspaniałości swojej łaski, którą obdarzył [εχαριτωσεν] nas w Umiłowanym.(7) W Nim, przez Jego Krew, mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów stosownie do bogactwa Jego łaski,(8) której szczodrze nam udzielił wraz z pełnią mądrości i zrozumienia."

Lk 1:28 Bp "(Anioł) przyszedł do niej i rzekł: - Raduj się, łaski pełna [κεχαριτωμενη] , Pan z tobą!"

W obu cytatach mamy ten sam czasownik: χαριτόω różniący się forma gramatyczną. W Łk 1,28 jest to imiesłów strony biernej czasu teraźniejszego dokonanego (czynność dokonana, której skutki trwają w teraźniejszości), natomiast w Ef 1,6 – tryb orzekający storna czynna czasu przeszłego dokonanego.

List św. Pawła do Efezjan wychwala Boga za "obdarzenie (napełnienie) nas łaska w Chrystusie dzięki Jego ofierze", która powoduje w człowieku : odkupienie, odpuszczenie grzechów oraz świętość.

Jak wynika z Łk 1,28 Maria była JUŻ "napełniona (obdarzona) łaską" przed Wcieleniem Słowa, co w zestawieniu z cytatem z Ef wskazuje, że była JUŻ odkupiona tj.: bez grzechu i święta.

Jak to się dokonał wyjaśnia kontekst Ef 1,6 : odwieczny wybór Ojca w Synu (Ef 1,4).

"Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia - mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmogącego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego — została zachowana jako nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego" bł.Pius IX Ineffabilis Deus

Wielkanoc 2010

2010-04-04T09:45:00.000-07:00

Pius XII

2010-04-01T10:53:00.000-07:00

Wersje tłumaczeń 2Tm 3,14

2010-03-28T11:33:00.001-07:00

Biblia poznańska:

2Tm 3,14 bp (14) Ty natomiast trwaj przy tym, czego się nauczyłeś i co uznałeś za godne wiary, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś.

Przekład dosłowny (protestancki):

2Tm 3,14 bpd (14) Ty jednak trwaj w tym, czego się nauczyłeś i o czym jesteś przekonany, wiedząc, skąd się (tego) nauczyłeś

Jak widać z tłumaczenia katolickiego wynika, że źródłem nauk dla Tymoteusza była osoba, natomiast protestancki przekład sugeruje, że "nauczycielem" Tymoteusza były Pisma Św. z wiersza 15.

Zanim przejdziemy do analizy tekstu greckiego warto zauważyć, że w okresie kiedy powstał 2Tm Biblia była jeszcze nie kompletna, a i kanon ST wśród Żydów był "płynny". Pisma więc które znał Tymoteusz nie mogły być więc kompletnym źródłem wiedzy.

A teraz tekst grecki:

2Tm 3,14 ignt (14) συ δε μενε εν οις εμαθες και επιστωθης ειδως παρα τινος εμαθες

παρα – przyimek dotyczący osoby od której coś lub ktoś pochodzi

τινος – zaimek pytający akcentowany : kto? co? który? jaki?

εμαθες (forma podstawowa: μανθανω) – uczyć się

Zdecydowanie mamy tu wskazanie na osobę:

παρα τινος εμαθες – od kogo nauczyłeś się

Wiary nie uczymy się sami ale od innych:
Hbr 13:7 Bp „Pamiętajcie o waszych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, a rozważając ostatnie chwile ich życia naśladujcie ich wiarę.”

Dwie obietnice.

2010-03-28T11:12:00.001-07:00

Mt 16:28 Bp "Zaprawdę, powiadam wam: Wśród obecnych tutaj są tacy, którzy nie umrą, zanim nie ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego w swoim królestwie."

Mt 28:20 Bp "Uczcie je zachowywać wszystko, co wam nakazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do końca (tego) czasu."

Obie obietnice zostały złożone Dwunastu, i jak wiadomo Apostołowie pomarli, a nie nastąpiło przyjście Jezusa. Czy były to obietnice bez pokrycia?

A może były one złożone "w szerszej perspektywie" i dotyczyły tych których Apostołowie ustanowili, bo w ich następcach misja apostolska będzie trwała do skończenia czasu.

Zasługa – pokuta mieszkańców Niniwy

2010-03-27T08:32:00.001-07:00

Jon 3:4-20 BT "Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona.(5) I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego.(6) Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Wstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, oblókł się w wór i siadł na popiele.(7) Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie co następuje: Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją.(8) Niech obloką się w wory - <ludzie i zwierzęta> - niech żarliwie wołają do Boga! Niech każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą [popełnia] swoimi rękami.(9) Kto wie, może się odwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, a nie zginiemy?(10) Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej."

Kolejny cytat z Pisma Św. potwierdzający, że dobry czyn , tak jak wiara i pokuta mieszkańców Niniwy, ma wartość u Boga.

Pełna łaski

2010-03-27T08:06:00.001-07:00

Logos w celu wcielenia się potrzebował czystej natury, nieskażonej grzechem, wolnej od wszelkiej skazy.

Lk 1:28 IGNT "και εισελθων ο αγγελος προς αυτην ειπεν χαιρε κεχαριτωμενη ο κυριος μετα σου ευλογημενη εν γυναιξιν "

Lk 1:28 BT "Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>."

"Z wyłączeniem Najświętszej Dziewicy Maryi, wobec której – gdy mowa o grzechach – ze względu na cześć [należną] Panu nie chcę podejmować absolutnie żadnej dyskusji. Skąd bowiem możemy wiedzieć, jak ogromna łaska dla zwyciężenia wszystkiego, co dotyczy grzechu, została udzielona tej, która zasłużyła, by począć i porodzić Tego, o którym stwierdzono, że nie ma żadnego grzechu?" ( św. Augustyn De natura et gratia)

2010-03-27T07:26:00.001-07:00

Chleb i wino

2010-03-24T11:29:00.001-07:00

Wino i chleb w Passze żydowskiej (rytuał skodyfikowany przez rabinów w II ne)

Do spozycia Paschy potrzeba wina w ilości co najmniej 4 rewiit [ok. 85 do 150 cm3 ]na osobę.

Wypijane jest ono w czterech etapach:

A- po zakończeniu kiduszu

B- po zakończeniu opowiadania o Wyjściu

C- po zakończeniu błogosławieństwa po posiłku

D- po deklaracji Halelu (odmówienie Ps 113-118)

Potrzebne są też trzy chleby niekwaszone spożywane w kolejności:

I- po opowieści o Wyjściu

II-razem z gorzkimi ziołami

III- na zakończenie posiłku

Z opisów Mt i Mk można wnioskować, że podczas Ostatniej Wieczerzy przemienionym w Ciało chlebem był zakończeniem Paschy [III] Mt 26:26 Bp "A podczas wieczerzy, kiedy Jezus wielbiąc Boga wziął chleb, połamał go i podając uczniom rzekł: - Bierzcie, jedzcie, to jest moje ciało.",

a wino przemienione w Krew to trzeci kielich [C] Mt 26:27 Bp "I wziął kielich, odmówił modlitwę dziękczynną i podał im, mówiąc: - Pijcie z niego wszyscy."

Brakło natomiast czwartego kielicha Mt 26:30 Bp "Kiedy odmówili hymn, wyszli na Górę Oliwną."

Bezpośrednio po opisie ustanowienia Matusz i Marek podają słowa: Mt 26:29 Bp "Powiadam wam, że odtąd nie będę już pił tego napoju z winogron aż do tego dnia, w którym będę razem z wami pił nowy napój w królestwie mojego Ojca." (por: Mk 14,25).

Cytat ten jest wykorzystywany przez przeciwników dogmatu o przeistoczeniu – jakoby wino pozostało winem. Słowa te nie odnoszą się jednak do Eucharystii ale do Wieczerzy. Można się o tym przekonać czytając Ewangelię Łukasza, który słowa te umieszcza przed opisem ustanowienia:

Lk 22:15-18 Bp "I rzekł do nich: - Bardzo pragnąłem spożyć razem z wami tę właśnie paschę, zanim będę cierpiał.(16) Bo powiadam wam: Nie będę jej więcej spożywał, aż wypełni się w królestwie Bożym.(17) A kiedy wziął kielich i dzięki czynił, powiedział: - Weźcie to i rozdzielcie między siebie.(18) Powiadam wam bowiem: Odtąd nie będę pił z owocu winnego krzewu, aż nie nadejdzie królestwo Boże."

Wykorzystują go też ci, którzy z rytualnych powodów potępiają picie wina, dowodząc ,że w Ostatniej Wieczerzy użyto soku. Dosłownie ewangelie nie mówią o napoju ale o plonie - γενημα - z krzewu winnego. Plonem jest chleb, oliwa czy wino jak pokazuje: Ps 104:14-15 BT "Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb(15) i wino, co rozwesela serce ludzkie, by rozpogadzać twarze oliwą, by serce ludzkie chleb krzepił."

Prawdziwie szczęśliwa.

2010-03-24T10:28:00.001-07:00

Lk 11:27 Bp "Kiedy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu powiedziała głośno do Niego: - Szczęśliwe łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś."

Odpowiedz Jezusa nastręcza więcej problemów tłumaczom:

Lk 11:28 Bp "On zaś rzekł: -To prawda, ale tym bardziej szczęśliwsi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go."

Lk 11:28 Br "On zaś odpowiedział: Raczej ci są błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go."

Oba przytoczone cytaty pochodzą z tłumaczeń katolickich, skąd taka rozbieżność ?

Partykuła μενουν używana jest w sytuacjach gdy chcemy potwierdzić jakieś twierdzenie lub jemu zaprzeczyć.

Czy więc Maria była szczęśliwa [BT: błogosławiona] z faktu, że była Matką Jezusa?

Lk 1:45 Bp "O szczęśliwa, która uwierzyła, że spełni się to, co jej Pan powiedział."

Lk 1:48 Bp "Bo spojrzał na swoją pokorną służebnicę. I odtąd nazywać mnie będą szczęśliwą wszystkie narody."

Z kontekstu całej Ewangelii Łukasza wynika, że Maryja była szczęśliwą z dwóch powodów:

1. Lk 1:49 Bp "Bo wielkie rzeczy uczynił dla mnie Wszechmocny. Święte jest Jego Imię."

2 Lk 1:38 Bp "Wtedy Maryja powiedziała: - Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa. I odszedł od niej anioł." czyli: słuchała Słowa, które było Bogiem i strzegła Go.

Nota Kongregacji Nauki Wiary w sprawie Konstytucjiapostolskiej „Anglicanorum coetibus”

2010-03-24T09:38:00.001-07:00

Konstytucja apostolska stanowi odpowiedź Kościoła katolickiego na liczne prośby,

kierowane do Stolicy Apostolskiej przez grupy anglikańskich duchownych i wiernych

z różnych stron świata, którzy pragną przystąpić do pełnej wspólnoty z nim.

Ojciec Święty niniejszą Konstytucją apostolską ustanowił strukturę kanoniczną,

która pozwala na to zbiorowe włączenie poprzez ustanowienie Ordynariatów Personalnych,

które pozwolą wiernym będącym dotąd anglikanami na przystąpienie do

pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim, z zachowaniem specyficznych elementów

anglikańskiego dziedzictwa duchowego i liturgicznego.

Zgodnie z konstytucją apostolską, nadzór nad tymi grupami wiernych, dotychczasowych

anglikanów, i kierownictwo duszpasterskie sprawować będą Ordynariaty Personalne,

których ordynariusz będzie zwykle mianowany z dotychczasowego duchowieństwa

anglikańskiego.

Konstytucja apostolska, stanowiąca uzasadnioną, a nawet konieczną reakcję na

zjawisko o zasięgu globalnym, daje Kościołowi powszechnemu jeden kanoniczny

wzorzec, który można dostosowywać do różnych sytuacji lokalnych, a w powszechnym

zastosowaniu jest odpowiedni dla dotychczasowych anglikanów. Wzorzec ten

przewiduje możliwość wyświęcania na kapłanów katolickich żonatych duchownych

dotychczas anglikańskich. Racje historyczne i ekumeniczne nie pozwalają na udzielanie

żonatym mężczyznom święceń biskupich w Kościele katolickim ani w Kościołach

prawosławnych. Dlatego Konstytucja stanowi, że ordynariuszem może być kapłan

albo biskup nieżonaty.

Seminarzyści Ordynariatu mają być kształceni wraz z innymi seminarzystami katolickimi,

chociaż Ordynariat może otworzyć dom formacji, by odpowiedzieć na

szczególne potrzeby formacji w zakresie dziedzictwa anglikańskiego. Konstytucja

apostolska jest zatem próbą znalezienia równowagi między pragnieniem zachowania

cennego anglikańskiego dziedzictwa liturgicznego i duchowego z jednej strony, a z

drugiej troską o to, by te grupy oraz ich duchowieństwo były wcielone do Kościoła

katolickiego.

Kard. William Levada, prefekt Kongregacji Nauki Wiary, która przygotowała to

rozporządzenie, stwierdził: «Staraliśmy się w sposób jednolity i sprawiedliwy odpowiedzieć

na prośby o pełne zjednoczenie, przedstawiane nam w ostatnich latach przez

anglikanów, pochodzących z różnych części świata. Przez tę propozycję Kościół zamierza

odpowiedzieć na uprawnione dążenia tych grup anglikańskich do pełnej i widzialnej

wspólnoty z Biskupem Rzymu, Następcą św. Piotra».

Wspomniane Ordynariaty Personalne zostaną ustanowione odpowiednio do potrzeb,

po uprzedniej konsultacji z lokalnymi Konferencjami Episkopatów, a ich struktura

będzie w pewnej mierze podobna do struktury Ordynariatów Wojskowych, które

zostały utworzone w wielu krajach, aby zapewnić opiekę duszpasterską członkom sił

zbrojnych i ich rodzinom na całym świecie. «Anglikanie, którzy nawiązali kontakt ze

Stolicą Apostolską, wyrazili jasno swoje pragnienie pełnej i widzialnej wspólnoty w

jednym, świętym, powszechnym i apostolskim Kościele. Jednocześnie mówili nam o

znaczeniu swoich tradycji anglikańskich, związanych z duchowością i kultem, dla ich

drogi wiary» – stwierdził kard. Levada.

Ustanowienie tej nowej struktury jest zgodne z zaangażowaniem w dialog ekumeniczny,

który wciąż jest sprawą priorytetową dla Kościoła katolickiego, zwłaszcza

dzięki staraniom Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. «Z inicjatywą

występują różne grupy anglikańskie» – dodał kard. Levada. «Oświadczyły one, że

podzielają wspólną wiarę katolicką, wyłożoną w Katechizmie Kościoła Katolickiego,

i akceptują posługę Piotrową jako ustanowioną z woli Chrystusa dla Kościoła. Nadszedł dla nich czas wyrażenia tej domyślnej jedności w widzialnej formie pełnej komunii

».

Jak mówi kard. Levada: «Ojciec Święty Benedykt XVI ma nadzieję, że anglikańskim

duchownym i wiernym, pragnącym jedności z Kościołem katolickim, ta

struktura kanoniczna stworzy możliwość zachowania tych tradycji anglikańskich,

które są dla nich cenne i pozostają zgodne z wiarą katolicką. Jako że tradycje te wyrażają

w odmienny sposób wyznawaną wspólnie wiarę, stanowią dar, którym można

się dzielić w Kościele katolickim. Jak pouczają dzieje chrześcijaństwa, jedność z Kościołem

nie wymaga ujednolicenia, nie uwzględniającego różnorodności kulturowej.

«Ponadto, wszystkie obecne dziś w Kościele, liczne i odrębne tradycje zakorzenione

są w zasadzie sformułowanej przez św. Pawła w jego Liście do Efezjan: 'Jeden jest

Pan, jedna wiara, jeden chrzest' (4, 5). Tak więc naszą wspólnotę umacniają tego rodzaju

uprawnione różnice i dlatego cieszymy się, że ci ludzie wnoszą swój charakterystyczny

wkład w nasze wspólne życie wiary».

Kontekst historyczny

Począwszy od XVI w., kiedy król Henryk VIII ogłosił niezależność Kościoła angielskiego

od władzy papieża, Kościół angielski stworzył własne formuły doktrynalne,

zwyczaje liturgiczne oraz praktyki duszpasterskie, często przejmując idee Reformacji,

która miała miejsce na kontynencie europejskim. Ekspansja imperium brytyjskiego

w połączeniu z anglikańskim apostolatem misyjnym doprowadziła do powstania

Wspólnoty anglikańskiej o zasięgu światowym.

Na przestrzeni ponad 450 lat dziejów kwestia zjednoczenia anglikanów i katolików

nie została nigdy zapomniana. W połowie XIX w. Ruch Oksfordzki (w Anglii)

wyraził nowe zainteresowanie katolickimi aspektami anglikanizmu. Na początku XX

w. kard. Mercier z Belgii prowadził z anglikanami publiczne dyskusje, by zbadać

możliwość połączenia z Kościołem katolickim, mówiąc o anglikanizmie «zjednoczonym,

ale nie wchłoniętym».

Później Sobór Watykański II żywił nadzieję na zjednoczenie, czemu dał wyraz

zwłaszcza w Dekrecie o ekumenizmie (n. 13), który odnośnie do Wspólnot odłączonych

od Kościoła katolickiego w czasach Reformacji stwierdził: «Wśród tych, w których

trwają w pewnej mierze tradycje i struktury katolickie, szczególne miejsce zajmuje Wspólnota anglikańska».

Poczynając od Soboru, w stosunkach między anglikanami i rzymskimi katolikami

zapanował klimat większego zrozumienia i współpracy. Międzynarodowa Komisja

Anglikańsko-Rzymskokatolicka (ARCIC) wydała na przestrzeni lat serię deklaracji

doktrynalnych w nadziei na stworzenie podstaw pełnej i widzialnej jedności. W przekonaniu

osób należących do obydwu Wspólnot deklaracje ARCIC stanowią narzędzie,

które pozwala uznać wspólne elementy w sposobie wyrażania wiary. W tym

świetle należy odczytywać nowe rozporządzenie.

W latach po Soborze niektórzy anglikanie odstąpili od tradycji udzielania święceń

jedynie mężczyznom, powołując również kobiety do prezbiteratu i biskupstwa. Ostatnio

niektóre ugrupowania Wspólnoty anglikańskiej odeszły od wspólnego nauczania

biblijnego dotyczącego ludzkiej płciowości – wyrażonego już jasno w dokumencie

ARCIC "Życie w Chrystusie" – udzielając święceń duchownym otwarcie deklarującym

swój homoseksualizm i błogosławiąc związki między osobami tej samej płci.

Niemniej jednak , podczas gdy Wspólnota anglikańska musi stawić czoło tym nowym

i trudnym wyzwaniom, Kościół katolicki nadal w pełni angażuje się w dialog ekumeniczny

ze Wspólnotą anglikańską, szczególnie za pośrednictwem działalności Papieskiej

Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.

Tymczasem wielu anglikanów indywidualnie przystąpiło do pełnej wspólnoty z

Kościołem katolickim. Czasem włączały się również grupy anglikanów, zachowując

pewną strukturę «wspólnotową». Tak było na przykład w przypadku anglikańskiej

diecezji Amritsar w Indiach oraz kilku pojedynczych parafii w Stanach Zjednoczonych,

które – zachowując anglikańską tożsamość – przystąpiły do Kościoła katolickiego

na mocy tak zwanego rozporządzenia duszpasterskiego», wypracowanego

przez Kongregację Nauki Wiary i zatwierdzonego przez Papieża Jana Pawła II w

1982 r. W tych przypadkach Kościół katolicki często udzielał dyspensy od wymogu

celibatu, zezwalając, aby żonaci duchowni anglikańscy, którzy pragną nadal pełnić

posługę duszpasterską jako kapłani katoliccy,
byli wyświęceni
w Kościele katolickim.

W tym kontekście Ordynariaty Personalne, ustanowione zgodnie ze wspomnianą

Konstytucją apostolską, można postrzegać jako dalszy krok w kierunku realizacji

pragnienia pełnej i widzialnej jedności w jednym Kościele, będącej jednym z głównych

celów ruchu ekumenicznego.

(Przeduk z "L'Osservatore Romano" wyd. polskie 31[2010] nr 1 /319/ s. 14-15)

Warto zauważyć dwa ważne sformułowania doktrynalne:

1.Potwierdzenie konieczność jedność z Biskupem Rzymu jako warunek
pełnej i widzialnej wspólnoty w jednym, świętym, powszechnym i apostolskim Kościele.

2. Duchowni anglikańscy, którzy pragną nadal pełnić posługę
będą wyświecani, co potwierza nauczanie Leona XIII o nieważności święceń anglikańskich wyrażone w bulli z roku 1896: "Apostolicae cure":

Modlitwa za Kościół

2010-03-24T00:10:00.000-07:00

(na podstawie modlitwy Benedykta XVI "Modlitwa za Kościół w Irlandii")

Boże naszych ojców,
odnów naszą wiarę, która jest naszym życiem i zbawieniem,
naszą nadzieję, która obiecuje przebaczenie i wewnętrzne odrodzenie,
w miłości, która oczyszcza i otwiera nasze serca,
abyśmy kochali Ciebie, a w Tobie wszystkich naszych braci i siostry.

Panie Jezu Chryste,
spraw, aby Kościół odnowił swoje wielowiekowe zaangażowanie
w formację naszej młodzieży na drodze prawdy, dobroci, świętości
i wielkodusznej służby społeczeństwu.

Duchu Święty, Pocieszycielu, obrońco i przewodniku,
spraw, aby zapanowała na nowo wiosna świętości
i zapału apostolskiego w Kościele w Irlandii.

Oby nasz smutek i łzy,
nasze szczere zaangażowanie w naprawę błędów popełnionych w przeszłości
i nasze mocne postanowienie poprawy
wydały obfite owoce łaski,
przynosząc pogłębienie wiary
w naszych rodzinach, parafiach, szkołach i zrzeszeniach,
duchowy postęp społeczeństwa
i wzrost miłości, sprawiedliwości, radości i pokoju
w całej rodzinie ludzkiej.

Tobie, Trójco Święta,
z pełną ufnością w miłość i opiekę Maryi,
Matki Kościoła,
i św. Piotra i Pawła oraz wszystkich świętych,
powierzamy nas samych, nasze dzieci
i potrzeby Kościoła .

Amen.

Diagnoza kryzysu i skuteczne lekarstwo.

2010-03-22T12:49:00.000-07:00

List pasterski Ojca Świętego Benedykta XVI
do katolików w Irlandii (fragmenty):
W ostatnich dziesięcioleciach Kościół w waszym kraju musiał jednakże zmierzyć się z nowymi i poważnymi wyzwaniami, jakie postawiły przed wiarą szybkie przekształcenia i sekularyzacja irlandzkiego społeczeństwa. Nastąpiły bardzo szybkie zmiany społeczne, które niejednokrotnie podminowały tradycyjne przywiązanie ludu do nauczania i wartości katolickich. Bardzo często praktyka sakramentów i formy nabożeństwa, które podtrzymują wiarę i pomagają jej wzrastać, jak na przykład częsta spowiedź, codzienna modlitwa i coroczne rekolekcje zostały zarzucone. W tym okresie zaznaczyła się mocno tendencja — również u kapłanów i zakonników — do przyjmowania świeckiej mentalności i sądów o rzeczywistości, bez wystarczającego odniesienia do Ewangelii. Program odnowy, przedstawiony przez Sobór Watykański II, był niekiedy błędnie interpretowany i prawdę mówiąc, w świetle następujących wówczas głębokich zmian społecznych, nie było łatwo zdecydować, jaki jest najlepszy sposób jego realizowania. W szczególność panowała tendencja, zrodzona z słusznych intencji, ale błędna, do unikania postępowania karnego w obliczu nieregularnych sytuacji kanonicznych. W tym właśnie ogólnym kontekście musimy starać się zrozumieć bulwersujący problem nadużyć seksualnych w stosunku do dzieci, który w niemałej mierze przyczynił się do osłabienia wiary i spadku szacunku dla Kościoła i dla jego nauczania.
Tylko wtedy, gdy uważnie przeanalizujemy liczne elementy, które znalazły się u źródeł obecnego kryzysu, będziemy mogli postawić jasną diagnozę odnośnie do jego przyczyn i znaleźć skuteczne lekarstwo. Wśród czynników, które się na to złożyły, możemy wymienić: niewłaściwe procedury stosowane przy określaniu, czy kandydaci do kapłaństwa i do życia zakonnego spełniają konieczne do tego warunki; niewystarczająca formacja ludzka, moralna, intelektualna i duchowa w seminariach i nowicjatach; tendencja do przychylniejszego traktowania duchowieństwa i innych osób sprawujących władzę oraz źle pojmowana troska o dobre imię Kościoła i o to, by unikać skandali, co spowodowało niestosowanie obowiązujących kar kanonicznych i zaniedbanie odnośnie do ochrony godności każdej osoby. Należy bezzwłocznie działać, by stawić czoło tym kwestiom, które spowodowały tak tragiczne następstwa w życiu ofiar nadużyć i ich rodzin, a także pogrążyły światło Ewangelii w takim mroku, jakiego nie znały nawet wieki prześladowań.

To w komunii z Kościołem spotykamy osobę Jezusa Chrystusa, który sam był ofiarą niesprawiedliwości i grzechu. Jak i wy, nosi On jeszcze rany niesłusznie zadane. On rozumie głębię waszego cierpienia i jego nieustający wpływ na wasze życie i wasze relacje z innymi, w tym również na relację z Kościołem.
Wszyscy jesteśmy zgorszeni grzechami i upadkami niektórych członków Kościoła, zwłaszcza tych, którzy zostali specjalnie wybrani, by prowadzić młodych i służyć im. Ale to w Kościele znajdziecie Jezusa Chrystusa, który jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki (por. Hbr 13, 8). On kocha was i ofiarował się za was na krzyżu. Szukajcie osobistej więzi z Nim w komunii Jego Kościoła, ponieważ On nigdy nie zawiedzie waszego zaufania!
Doświadczenie Kościoła, jakie staje się udziałem młodego człowieka, powinno zawsze przynosić owoc w postaci osobistego i życiodajnego spotkania z Jezusem Chrystusem we wspólnocie, która kocha i ofiaruje pokarm. W tym środowisku powinno się zachęcać młodych, by wzrastali do pełni swojej ludzkiej i duchowej postawy, by aspirowali do wzniosłych ideałów świętości, miłości i prawdy oraz czerpali natchnienie z bogactw z wielkiej tradycji religijnej i kulturowej. W naszym coraz bardziej zsekularyzowanym społeczeństwie, w którym również my chrześcijanie często z trudnością mówimy o transcendentnym wymiarze naszej egzystencji, musimy znaleźć nowe drogi, by przekazać młodym piękno i bogactwo przyjaźni z Jezusem Chrystusem w komunii Jego Kościoła. W stawianiu czoła obecnemu kryzysowi, podejmowane środki w sprawiedliwym traktowaniu poszczególnych przestępstw są istotne, ale same z siebie są niewystarczające: potrzeba nowej wizji, by dostarczyć inspiracji dla obecnego pokolenia oraz przyszłych pokoleń, aby czerpać z daru naszej wspólnej wiary. Krocząc drogą wskazaną przez Ewangelię, zachowując przykazania oraz upodobniając coraz bardziej nasze życie do osoby Jezusa Chrystusa, doświadczycie głębokiej odnowy, której dzisiaj tak pilnie potrzeba. Zachęcam was wszystkich do wytrwania na tej drodze.
Zachęcam was do ponownego odkrycia sakramentu pojednania i częstszego korzystania z jego przemieniającej łaski.
Szczególną uwagę należy poświęcicić adoracji eucharystycznej, dlatego w każdej diecezji powinny być kościoły i kaplice do tego przeznaczone. Proszę, aby parafie, seminaria, domy zakonne i klasztory zorganizowały okresy adoracji eucharystycznych, tak aby wszyscy mieli możliwość uczestniczenia w nich. Żarliwa modlitwa wobec realnej obecności Pana, pozwoli wam dokonywać aktu wynagrodzenia za grzechy nadużyć, które spowodowały tak wielkie szkody, a jednocześnie wypraszać łaskę, jaką jest odnowa siły i głębokie poczucie misji biskupów, kapłanów, zakonników i wiernych.