Rzetelna a partacka interpretacja proroctw z Księgi Daniela.

W internecie i publikacjach można znaleźć różne interpretacje proroctw Daniela. Jedne z nich starją się odkryć myśl autora natchnionego, natomiast inne "wtłaczają" w nie prywatne założenia.
Rozbieżności dotyczą przede wszystkim tożsamości "Małego Rogu".
Probierzem rzetelnej interpretacji jest wyjaśnienie wszystkich proroctw Daniela, "partacze" z założenia pomijają rozdział 11.:

Dan 11:2-45 pau "(2) Teraz oznajmię ci prawdę. Oto jeszcze trzej królowie powstaną w Persji, lecz czwarty zdobędzie większe bogactwa niż pozostali. A gdy stanie się potężny dzięki swoim bogactwom, pociągnie za sobą wszystkich przeciw królestwu Jawanu. (3) Powstanie król waleczny, który posiądzie wielką władzę i będzie postępował według swojej woli. (4) Gdy tylko on powstanie, rozpadnie się jego królestwo i zostanie rozdzielone między cztery wiatry, a nie pomiędzy jego potomków. Nie będzie już tak mocne jak wtedy, gdy on panował. Jego królestwo zostanie rozbite i przypadnie innym, nie jego potomkom. (5) Wzmocni się król południa, ale jeden z jego książąt stanie się potężniejszy i zdobędzie jeszcze większą władzę. (6) Potem się sprzymierzą. Córka króla południa przybędzie do króla północy, aby umocnić zgodę. Jednak jej władza nie przetrwa długo, a dziecko umrze. Potem zostanie wydana ona sama, a także ci, którzy z nią przyszli, jej dziecko i ten, co się nim opiekuje. (7) Na jego miejsce powstanie odrośl z jej korzenia. Wyruszy przeciw wojsku, wkroczy do twierdzy króla północy i postąpi z nim tak, jak postępuje zwycięzca. (8) Zabierze ich bogów i posążki, ich wspaniałe naczynia, srebro i złoto - przyniesie to wszystko jako łup do Egiptu. Wtedy na kilka lat odstąpi od króla północy. (9) Ten zaś wkroczy do kraju króla południa, lecz z niczym wróci do swojej ziemi. (10) Jego synowie uzbroją się i zgromadzą potężne wojska. Jeden z nich wyruszy przeciw królowi południa, zaleje wszystko jak powódź. Potem znów uzbroi się i w ponownej wyprawie dotrze aż do jego twierdzy. (11) Uniesie się gniewem król południa, wyruszy, żeby walczyć z królem północy. Król północy wystawi liczne wojsko, ale ono dostanie się w ręce króla południa. (12) Skoro rozbije wojsko przeciwnika, jego serce stanie się wyniosłe. A choć pokona wiele tysięcy, nie stanie się mocny. (13) Król północy wróci i wystawi wojsko jeszcze liczniejsze niż wcześniej. Przy końcu czasów i lat wyruszy przeciw niemu na czele wielkiej armii i z potężnym taborem. (14) Wtedy też wielu powstanie przeciw królowi południa. Także najbardziej gwałtowni z twojego ludu powstaną, aby się spełniło to, co było w widzeniu. Jednak im się nie powiedzie. (15) Przyjdzie król północy, usypie wał oblężniczy i zdobędzie miasto obronne. Wojska południa nie ostoją się i nawet jego doborowe oddziały nie będą mogły stawić oporu. (16) Ten, co wyprawił się przeciw niemu, zrobi, co będzie chciał, i nikt mu się nie oprze. Stanie w ziemi wspaniałej i dokona zniszczenia. (17) Będzie chciał siłą zawładnąć całym jego królestwem i zawrze z nim układ. Da mu swoją córkę za żonę, aby go podstępnie zniszczyć, ale nie stanie się tak, bo to mu się nie uda. (18) Potem zwróci się ku wyspom i zdobędzie ich wiele, ale pewien dowódca położy kres jego zniewagom, a on nie będzie już mógł mu odpłacić. (19) Potem zwróci się przeciw twierdzom swojej ziemi, ale potknie się i upadnie, i zniknie na zawsze. (20) Powstanie na jego miejsce taki, który wyśle poborców, aby ograbili królestwo z jego bogactw. Po kilku dniach zostanie on obalony, lecz nie wskutek buntu czy wojny. (21) Po nim wstąpi na tron człowiek znienawidzony przez wszystkich. Nie otrzyma królewskich insygniów, ale przyjdzie niespodziewanie i podstępnie zdobędzie władzę. (22) Całe wojsko zostanie rozbite i rozpierzchnie się, podobnie sam przywódca zmowy. (23) Z każdym ze sprzymierzonych będzie postępował zdradliwie. Wyruszy z garstką wojska, lecz okaże się silny.(24) Wkroczy niespodziewanie do najżyźniejszych części kraju i zrobi coś, czego nie czynili jego ojcowie ani praojcowie. Łup, zdobycz i zapasy rozdzieli między nich. Przeciw twierdzom będzie knuł swoje plany, ale tylko do czasu. (25) Pomnoży swoją siłę i wywyższy serce. Wyruszy przeciw królowi południa z wielkim wojskiem. Król południa uzbroi się, zbierając wielkie i potężne wojsko, ale nie zdoła się oprzeć. Wszystkie plany wojenne zostaną skierowane przeciwko niemu. (26) Towarzysze jego stołu doprowadzą go do upadku, jego wojsko rozproszy się i wielu polegnie. (27) Obaj królowie, kierując się złymi myślami, przy jednym stole będą się wzajemnie okłamywać. Nic jednak nie osiągną, bo jeszcze nie nastąpi koniec tego, co przepowiedziane. (28) Potem wróci z wielkim łupem do swojej ziemi, ale jego serce będzie przeciwne świętemu przymierzu. Tak postąpi i wróci do swojej ziemi. (29) W czasie wyznaczonym wyruszy znów na południe. Lecz tym razem nie będzie tak jak poprzednio. (30) Wyruszą przeciw niemu okręty z Kittim. Przelęknie się, zawróci i pełen gniewu skieruje się przeciw świętemu przymierzu. I tak postąpi. Powróci i wynagrodzi tych, co porzucili święte przymierze. (31) Wkroczą jego oddziały i zbezczeszczą świątynię w twierdzy, zniosą codzienną ofiarę i postawią tam ohydny posąg - bluźnierczą obrzydliwość. (32) Grzeszących przeciwko przymierzu zwiedzie pochlebstwami i skłoni do odstępstwa, ale naród znający swojego Boga wytrwa i będzie działać. (33) Najmądrzejsi z ludu będą pouczać wielu, ale przez jakiś czas będą ginąć od miecza, w płomieniach ognia, w niewoli i od grabieży. (34) A kiedy będą ginąć, niewielu pospieszy im z pomocą, natomiast wielu przyłączy się do nich, ale podstępnie. (35) Spośród mędrców niektórzy upadną. Tak zostaną oni poddani próbie, oczyszczeniu, obmyciu, zanim nadejdzie koniec czasów, bo trwa jeszcze to, co zostało przewidziane. (36) Król zaś będzie robił, co mu się podoba. Stanie się dumny, wywyższając się ponad wszystkich bogów. Przeciw Bogu bogów będzie mówił rzeczy obelżywe. Będzie mu się powodziło, aż dopełni się miara bluźnierstwa, bo stanie się to, co zapowiedziano. (37) Nie będzie szanował bogów swoich ojców, nie będzie się troszczył o ulubieńca kobiet, ani o żadnych innych bogów, bo wywyższy się ponad wszystkich. (38) Zamiast tego będzie czcił boga twierdz, którego nie znali jego ojcowie - będzie go czcił złotem i srebrem, szlachetnymi kamieniami i kosztownościami. (39) Będzie zdobywał twierdze, szukając wsparcia u obcego boga. Tych, którzy go uznają, obsypie zaszczytami i da im władzę nad wieloma. A jako zapłatę rozdzieli ziemię. (40) W dniach ostatecznych będzie z nim walczył król południa i uderzy na niego król północy swymi rydwanami, konnicą i licznymi okrętami. Wkroczy do jego kraju, zaleje go jak powódź i przejdzie.(41) Wtargnie do ziemi wspaniałej i wielu wytraci. Z jego ręki ujdą: Edom, Moab i najlepsza część Ammonitów. (42) Wyciągnie swoją rękę po inne kraje. Także Egipt nie zdoła ujść przed nim. (43) Zawładnie ukrytymi skarbcami ze złotem i srebrem, i innymi kosztownościami Egiptu. Libijczycy i Kuszyci pójdą za nim. (44) Lecz zaniepokoją go wieści ze wschodu i północy, wyruszy więc w wielkim gniewie, aby wyniszczyć i wymordować wielu. (45) Rozbije swoje wspaniałe namioty między morzem a piękną świętą górą. Wtedy dojdzie do swojego kresu i nikt mu nie pomoże."

Powodem dla którego to proroctwo jest umyślnie przemilczane jest fakt, że określa ono dokładnie kim jest "Mały Róg" czyli Antioch IV Epifanes syna Antiocha III Wielkiego władcy Syrii starożytnej z dynastii Seleucydów.

Poniżej cytuje interpretacje tego rozdziało z Biblii Tysiąclecia wyd.4

Dn 11, 2 - Cyrus, Kambyzes i Dariusz I. Czwartym będzie Kserkses. 

Dn 11, 3 - Aleksander Wielki. 

Dn 11, 5 - "Król z południa" - Ptolemeusz I (323-285); "książąt" - ściśle: wodzów, Seleukos I Nikator (312-280), twórca państwa syryjskiego. 

Dn 11, 6 - "Oni" - małżeństwo Antiocha II (261-246) z Berenike, córką Ptolemeusza II Filadelfa (261-246); "opiekun" - Berenike oraz jej syn i mąż zostali zgładzeni, a królem został Sleukos II, najstarszy syn Antiocha II i oddalonej przez niego żony, Laodiki. 

Dn 11, 7 - Ptolemeusz III Euergetes, brat Bereniki, zdobył Seleucję lub nawet Antiochię w Syrii. 

Dn 11, 8 - W starożytności zabierano często do niewoli oprócz ludzi także posągi bóstw - por. np. Jr 48,7. 

Dn 11, 9 - Wyprawa odwetowa Seleukosa Kallinikosa przeciw Ptolemeuszowi III skończyła się niepowodzeniem. 

Dn 11, 10-19 - Antioch III Wielki (223-187) wyprawia się na Egipt i po początkowych sukcesach (zdobycie Palestyny) ponosi klęskę w 217 r. pod Rafią. "Królem południa" jest Ptolemeusz IV.

Dn 11, 13 - Nowa wyprawa Antiocha III, przeprowadzona tym razem z powodzeniem (zob. w. 15n). 

Dn 11, 14 - Chodzi o ród Tobiadów w Palestynie, usposobiony wrogo do Ptolemeuszów. 

Dn 11, 15 - Sydon zdobyty przez Antiocha III w r. 197. Sukces ten ułatwił mu zdobycie Palestyny (w. 16). 

Dn 11, 17 - Dosł.: "córkę kobiet" - mowa o córce, Kleopatrze. 

Dn 11, 18 - Wysiłki Antiocha III zmierzające do zdobycia Azji Mniejszej zakończyły się jego porażką pod Magnezją w 190 r.

Dn 11, 19 - Dosł.: "nie będzie można go znaleźć". 

Dn 11, 20 - Seleukos IV wysyła swego ministra Heliodora celem zrabowania skarbu świątyni w Jerozolimie. Por. 2 Mch 3,1. 

Dn 11, 21-24 - Antioch IV Epifanes walczy z Heliodorem, następnie zaś usuwa arcykapłana Oniasza (170 r.)

Dn 11, 25 - Ptolemeusz VI Filometor uległ w walce z Antiochem na skutek zdrady swoich bliskich. 

Dn 11, 28 - Wracając z Egiptu Antioch IV zrabował świątynię w Jerozolimie, a miasto obsadził swoim garnizonem. 

Dn 11, 29 - Druga wyprawa Antiocha IV na Egipt w r. 168. 

Dn 11, 30 - Flota rzymska. Po klęsce Antioch podejmuje znów prześladowania Żydów w Palestynie. 

Dn 11, 31 - Zob. Dn 9,27. 

Dn 11, 32 - Por. 2 Mch rozdz. 7 [->2 Mch 7,1]. 

Dn 11, 37 - Adonisa, por. Ez 8,14. 

Dn 11, 38 - Zeusa Kapitolińskiego. 

Dn 11, 40-45 - Sumaryczny opis ostatnich lat panowania Antiocha IV, jego wojen dla Palestyny tak nieszczęśliwych. Antioch IV zmarł w mieście perskim Tabae (2 Mch 9,28).

Kim jest "Mały róg" z Księgi Daniela ?

W poniższej tabeli na podstawie zestawienia proroctw z Dn dotyczących „małego rogu” z danymi historycznymi  wykażemy, że w przepowiedni chodzi o Antiocha IV Epifanesa władcę Syrii starożytnej z dynastii Seleucydów, który panował w latach 175 p.n.e. – 163 p.n.e..

Proroctwo	Objaśnienie z Dn	Interpretacja
Dn 7:3-8 bp  "(3) Cztery wielkie zwierzęta wyszły z morza, różniące się jedno od drugiego. (4) Pierwsze było jak lew i miało skrzydła orle. Patrzyłem [na nie w] widzeniu aż do chwili, gdy wyrwano mu skrzydła. Zostało podniesione z ziemi, postawione na nogach jak człowiek i dano mu serce ludzkie. (5) Oto inne, drugie zwierzę, podobne do niedźwiedzia, było postawione na jednym boku. Trzy żebra miało w swej paszczy między zębami i tak mu powiedziano: Wstań i pożeraj dużo mięsa. (6) Potem widziałem: Oto inne [zwierzę], jak pantera. Miało cztery skrzydła ptasie na swoim grzbiecie. Zwierzę miało cztery głowy i dano mu panowanie. (7) Potem widziałem w widzeniach nocnych: Oto czwarte zwierzę, straszne, okropne, bardzo silne, zęby miało żelazne, ogromne, żarło, miażdżyło, resztę deptało swoimi nogami. Różniło się ono od wszystkich zwierząt, które były przed nim. Miało dziesięć rogów. (8) Uważnie przyglądałem się rogom.  Oto inny mały róg wyszedł spośród nich. Trzy z poprzednich rogów zostały wyrwane przed nim. Oto oczy, niby oczy ludzkie, były na tym rogu oraz usta głoszące wielkie rzeczy."	Dn 7:23-26 bp  " (23) Tak powiedział: - Czwarte zwierzę [oznacza] czwarte królestwo, [które] będzie na ziemi, odmienne od wszystkich królestw. Pożre całą ziemię, podepcze ją i zmiażdży. (24) Dziesięć rogów oznacza dziesięciu królów, którzy powstaną z tego królestwa. Po nich powstanie inny, będzie on różny od poprzednich i poskromi trzech królów. (25) Będzie mówił słowa przeciw Najwyższemu, będzie gnębił świętych Najwyższego, będzie chciał zmienić czasy i prawo, w jego ręce zostaną wydani aż do czasu i czasów, i połowy czasu. (26) Ale sąd zasiądzie. Zostanie [mu] odebrana jego władza, aby została zniszczona i zatracona aż do końca."	Lew – symbol królestwa babilońskiego. Niedźwiedź – symbol królestwa Medów (wg. Dn 6,1 po ostatnim królu babilońskim Baltazarze władzę obiją Dariusz Med.) Pantera – symbol Persji. Symbol imperium Aleksandra Wielkiego.(por.: 1 Mch 1,2-5) Dziesięć rogów – symbol dziewięciu generałów armii Aleksandra, którzy po jego śmierci podzielili między siebie królestwo.(por 1Mch 1,6-10) Mały róg- Antioch IV Epifanes Poskromi trzech królów: Ptolomeusz VI w 169 p.n.e.; Ptolomeusza VII w 168 p.n.e. i Artaksisa w 166 Próba zniesienia szabatu i Prawa (por. 1Mch 1,41-64)
Dn 8:5-14 bp  "(5) Gdy ja się zastanawiałem, oto przyszedł kozioł z zachodu nad całą ziemię, ale nie dotykał ziemi. Kozioł ten miał okazały róg między swymi oczami. (6) Przyszedł aż do barana, który miał dwa rogi, a którego widziałem stojącego nad brzegiem. Podbiegł ku niemu w poczuciu swej siły (7) i zobaczyłem, [jak] dopadł barana, pastwił się nad nim, powalił barana, połamał oba jego rogi, a baran nie miał siły, aby mu się oprzeć. I rzucił go na ziemię, stratował, i nie miał baran [nikogo], kto by go wyrwał z jego mocy. (8) Kozioł rósł w potęgę coraz bardziej, a gdy stał się silny, został złamany wielki róg.  Na jego miejsce powstały cztery okazałe [rogi] na cztery wiatry nieba. (9) Z jednego z nich wyszedł jeden mały róg i rósł bardzo w kierunku południa, w kierunku wschodu i w kierunku ozdoby [ziemi]. (10) Rósł aż ku wojsku niebieskiemu. I rzucił na ziemię część wojska i część gwiazd, i podeptał je. (11) Urósł aż do Wodza wojska i zabrał Mu nieustanną [ofiarę], a miejsce Jego sanktuarium zostało porzucone. (12) Wojsko zostało wydane wraz z nieustanną [ofiarą] z powodu nieprawości. [Róg] rzucił na ziemię prawdę. Działał i rozwijał się pomyślnie. (13) I słyszałem jednego świętego mówiącego, a drugi święty postawił pytanie mówiącemu: Jak długo będzie trwać widzenie dotyczące nieustannej ofiary, nieprawość niszcząca, sanktuarium wydane [na zniewagę] i wojsko zdeptane? (14) I rzekł do niego : Aż [minie] dwa tysiące trzysta wieczorów [i] poranków. [Wówczas] sanktuarium zostanie przyprowadzone do porządku."	Dn 8:20-25 bp   (21) Kozioł porośnięty sierścią to król Jawanu; wielki róg, który jest między jego oczami, to jest pierwszy król. "(20) Baran o dwu rogach, którego widziałeś, oznacza królów Medów i Persów. (22) On został złamany. Cztery zaś [rogi, które] powstały na jego miejsce, to cztery królestwa. Z narodu powstaną, ale nie będą miały jego potęgi. (23) pod koniec ich panowania, gdy grzesznicy dopełnią miary przewrotności, powstanie król o srogim obliczu, który zna podstęp. (24) Jego moc będzie wielka, ale nie przez jego [własną] siłę. Dokona niewiarygodnych zniszczeń. Będzie się mu powodziło [w tym, co] będzie niszczył. Zniszczy możnych i naród świętych. (25) Przez swoją przebiegłość sprawi, że oszustwo będzie mu przynosić owoce. Będzie się wynosił w swym sercu i zniszczy wielu żyjących spokojnie.  Przeciwstawi się Księciu Książąt, lecz bez udziału [ludzkiej] ręki zostanie złamany." Dn 9:27 bp  "(27) Uczyni mocne przymierze z wieloma podczas jednego tygodnia. W połowie tygodnia sprawi, że ustanie ofiara krwawa i ofiara pokarmów. Na skrzydle [ołtarza] będzie ohyda spustoszenia, aż postanowiona kara rozleje się nad niszczycielem."	Kozioł – Aleksander Wielki. Dariusz III Kodoman ostatni król Persji pokonany w 331r p.n.e. Cztery rogi – generałowie Aleksandra Wlk. :Ptolomeusz, Kassander, Seleukos i Lizymach, którzy w 305r p.n.e. ogłosili się jego następcami. 2300 wieczorów i poranków to 1150 dni (ok. trzy i pół roku) okres prześladowania Izraela i zbezczeszczenia Świątyni od 168 do 165 p.n.e. Ohyda spustoszenia – posąg Zeusa Olimpijskiego ustawiony na ołtarzu całopalenia.
Dn 11:2-38 bp  "(2) A teraz oznajmię ci prawdę: Oto jeszcze trzech królów pojawi się w Persji; czwarty zgromadzi więcej bogactw niż wszyscy. A gdy przez swoje bogactwa stanie się potężny, poruszy wszystkich [do walki z] królestwem Jawanu. (3) I powstanie mężny król. Będzie sprawował wielką władzę i będzie czynił według swojego upodobania. (4) Zaledwie jednak powstanie, jego królestwo zostanie rozbite i rozpadnie się na cztery wiatry niebieskie, nie na rzecz jego potomków, i bez takiej władzy, jaką on sprawował. Królestwo jego bowiem zostanie rozdarte i dostanie się innym, ale nie tym. [...] (20) w jego miejsce powstanie [człowiek], który sprawi, że przez chwałę królestwa przejdzie poborca [podatków]. Lecz w kilku dniach zostanie złamany, ani nie w gniewie, ani nie w bitwie. (21) W jego miejsce powstanie [człowiek] godny pogardy, któremu nie powierzą majestatu królestwa, a przyjdzie nieoczekiwanie i obejmie królestwo przez intrygi. (22) Siły najazdu załamią się przed nim i zostaną zdruzgotane, a także książę przymierza. (23) Z tymi, którzy się sprzymierzą z nim, będzie działał podstępnie, wzrośnie [w potęgę], osiągnie przewagę z niewielkim narodem. (24) Nieoczekiwanie wkroczy do najbogatszych prowincji i dokona, czego nie dokonali jego ojcowie i ojcowie jego ojców. Łup, grabież i dobra rozdzieli między nich. Będzie snuł plany przeciw twierdzom, ale tylko do czasu. (25) Pobudzi swą moc i swe serce przeciw królowi południa, [wyprawiając się] z wielkim wojskiem. Król południa przygotuje się na wojnę z wielkim i bardzo walecznym wojskiem, lecz nie będzie mógł stawić czoła, ponieważ podejmą [złe] zamiary przeciw niemu. (26) Ci, którzy jedli jego królewskie potrawy, zgubią go, jego wojsko pójdzie w rozsypkę i padnie wielu pomordowanych. (27) Obydwaj królowie, o sercach [pełnych] złych zamiarów, przy jednym stole będą mówić kłamstwa, ale to nie przyniesie owocu, ponieważ jeszcze nie nadszedł koniec na czas oznaczony. (28) powróci więc do swego kraju z wielkim bogactwem, lecz jego serce będzie zwrócone przeciw świętemu przymierzu. Dokona [grabieży] i wróci do swego kraju. (29) W oznaczonym czasie wróci i przyjdzie do [krainy] południa, ale za drugim razem nie będzie tak, jak za pierwszym. (30) przeciw niemu ruszą okręty Kittim, przelęknie się, zawróci i skieruje swój gniew przeciw świętemu przymierzu. Zacznie działać, a wracając okaże względy tym, co zdradzili święte przymierze. (31) I powstaną wojska przez niego [wysłane], zbezczeszczą sanktuarium-twierdzę, zniosą nieustanną ofiarę i ustawią ohydę spustoszenia. (32) Tych, którzy gwałcili przymierze, będzie intrygami nakłaniał do odstępstwa. Ale lud znający swego Boga nabierze mocy i zacznie działać. (33) [Mężowie] rozumni z ludu będą pouczać wielu, ale zostaną wyniszczeni mieczem, płomieniem, niewolą i rabunkiem [na wiele] dni. (34) Gdy oni będą się załamywać, zostaną wsparci niewielką pomocą. Wielu przyłączy się do nich obłudnie. (35) Spośród owych [mężów] rozumnych niektórzy będą męczeni, aby ich doświadczyć [przez ognień], wypróbować i wybielić aż do końca czasu, albowiem jeszcze jest czas oznaczony. (36) Król postąpi według swojej woli. Wbije się w pychę i będzie się wynosił ponad każdego boga i ponad Boga bogów i będzie mówił rzeczy nie do wiary. I będzie się mu powodziło, aż dopełni się gniew, albowiem dokona się to, co zostało postanowione. (37) I nie będzie uznawał bogów swoich ojców ani ulubieńca kobiet. Nie będzie się liczył z żadnym bóstwem, gdyż wyniesie się ponad wszystkich. (38) W ich miejsce będzie czcił boga grodów warownych, którego nie uznawali jego ojcowie. Będzie mu oddawał cześć [ofiarując] złoto, srebro, drogie kamienie i cenne [przedmioty].		Opis nieudanej próby obrabowania świątyni jerozolimskiej przez Heliodora (por. 2 Mch 3,1-4,6) Antioch IV Epifanes Król południa- władca Egiptu Ptolomeusz VI pokonany przez Antiocha pod Pelizjum w 169r p.n.e. Druga wyprawa na Egipt w 168r p.n.e. udaremniona przez Rzymian. Wracając Antioch najechał Jerozolimę i zbezcześcił Świątynie. (por. 2Mch 5,11) Antioch przypisywał sobie boskość przydomek Epifanes znaczy „objawiony [bóg}”.

Charakterystyka polityki religijnej Antiocha IV wg 1.Księgi Machabejskiej:

1Mch 1:41-64 bp "(41) Król [Antioch IV] zaś rozesłał po całym swym królestwie pismo z rozkazem, aby wszyscy poddam utworzyli jeden naród (42) i porzucili swoje własne zwyczaje. Wszystkie ludy postąpiły zgodnie z wolą króla. (43) Także wielu Izraelitów zgodziło się przyjąć jego boski kult. Składali więc ofiary bałwanom i znieważali szabat. (44) Następnie wysłał król posłów do Jerozolimy i miast judzkich z pisemnym rozkazem, aby przyjęli obce ich ziemi zwyczaje, (45) a zaprzestali całopalenia, składania ofiar krwawych i płynnych w Świątyni, aby znieważali szabat i święta, (46) aby splugawili Przybytek i świętych, (47) wznieśli ołtarze ofiarne, posągi bożków i założyli święte gaje oraz by składali na ofiarę świnie i inne nieczyste zwierzęta. (48) [Żądał], by synów zostawiali bez obrzezania i dusze swe plamili wszystkim, co nieczyste i ohydne, (49) aby w ten sposób zapomnieli o Prawie i odrzucili wszystkie święte przepisy. (50) Ktokolwiek by się nie zastosował do rozkazu króla, miał być karany śmiercią. (51) Takie rozporządzenia wydał w całym swym królestwie. Mianował też zarządców nad całym ludem i polecił miastom judzkim, aby wszystkie po kolei składały ofiary. (52) Wielu spośród ludu przyłączyło się do nich - ci wszyscy, którzy wyrzekli się Prawa. Uczynili w kraju wiele zła (53) i zmusili lud izraelski do ukrywania się we wszelkich niedostępnych miejscach. (54) W dniu piętnastym miesiąca Kasleu roku sto czterdziestego piątego wybudował [król] na ołtarzu całopalenia obrzydliwość spustoszenia, nadto w pobliskich miastach judzkich wzniesiono ołtarze. (55) Ofiary kadzielne składano przed bramami domostw i na ulicach. (56) Znalezione Księgi Prawa darto i rzucano w ogień. (57) Każdy, u kogo znaleziono Księgę Przymierza lub kto trwał wiernie przy Prawie, skazywany był na śmierć wyrokiem królewskim. (58) W taki to sposób miesiąc po miesiącu sprawowali władzę nad Izraelem - nad wszystkimi, których napotkali w miastach. (59) Dnia dwudziestego piątego miesiąca Kasleu składano ofiary na ołtarzu wzniesionym na miejscu ołtarza całopalenia. (60) Kobiety, które pozwoliły obrzezać swe dzieci, mordowano zgodnie z rozkazem królewskim; (61) a na szyjach wieszano im niemowlęta. Wykonywano też wyroki na krewnych i na tych, którzy je obrzezali. (62) Wielu jednak spośród Izraela postanowiło mocno i niezłomnie nie jeść nic nieczystego. (63) Woleli raczej umrzeć, niż skalać się pokarmem i podeptać święte Przymierze - umierali więc. (64) Straszny gniew Boży zawisł nad Izraelem."