Konflikt św. Pawła z "biblijnymi chrześcijanami".

Paweł założy Kościół w Galacjii . Podczas jego nieobecności przyszyli do Galatów prawdziwi chrześcijanie uzbrojeni w Biblię: 
Act 15:5 pau "(5) Lecz pewni członkowie stronnictwa faryzeuszów, którzy przyjęli wiarę, uznali, że należy obrzezać nawróconych pogan i zobowiązać ich do zachowania Prawa Mojżesza." 
a co na to Paweł: 
Gal 2:5 pau "(5) to ani na chwilę nie ustąpiliśmy im, aby prawda Ewangelii pozostała wśród was." 


A jaki morał z tego? 
Taki,że ja ktoś machając ci Biblia przed nosem i strzelający cytatami, mówiący że jesteś złym chrześcijaninem bo coś robisz albo nie robisz, nie musi mieć racji. 
2Tm 3:14 pau "Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, wiedząc, kim byli twoi nauczyciele!"

CZY APOSTOŁOWIE MIELI ŚWIADOMOŚĆ, ŻE ICH POSŁUGA MA CHARAKTER KAPŁAŃSKI?

Jedynym Kapłanem Nowego Testamentu jest Jezus, podobnie jak Ofiara Krzyżowa jest jedyną ofiarą.

Skoro jednak ofiara krzyżowa spełniona RAZ – NA – ZAWSZE na krzyżu ma uobecniać się w Eucharystii, więc sprawujący ja ludzie uobecniają Jedynego Kapłana.

 
Jezus powołując apostołów (posłanych) uczynił ich uczestnikami swojego własnego posłannictwa (apostolstwa) powierzonego mu przez Ojca:

Hbr 3:1 Bp "Przeto, święci bracia, uczestnicy niebieskiego powołania, rozważcie, że Jezus, apostoł i arcykapłan naszego wyznania,"

J 20:21 Bp "Powiedział im znowu: - Pokój wam! Jak Mnie posłał Ojciec, tak i ja was posyłam."

Lk 10:16 Bp "Kto was słucha, Mnie słucha. Kto wami gardzi, Mną gardzi; a kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał."

Posłannictwo to ma trojaki charakter:

1.Uswiecanie:

1Kor 11:24-25 bp (24) i odmówiwszy dziękczynną modlitwę połamał go i rzekł: 'To jest Ciało moje, za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę'. (25) Podobnie po wieczerzy (wziął) kielich i powiedział: 'Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Ile razy będziecie z niego pić, czyńcie to na moją pamiątkę',

J 20:23 bp Komu grzechy odpuścicie, temu są odpuszczone, a komu zatrzymacie, temu są zatrzymane.

2Kor 5:18 bp (18) Wszystko to pochodzi od Boga, który pojednał nas ze sobą za pośrednictwem Chrystusa, a nam zlecił posługę pojednywania.

Mt 28:19 bp (19) Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody. Chrzcijcie je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Dz 19:5-6 bp (5) Po tych słowach przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. (6) Potem Paweł położył na nich ręce i zstąpił na nich Duch Święty, mówili (różnymi) językami i prorokowali.

2Tm 1:6 bp (6) Dlatego właśnie przypominam ci, żebyś na nowo rozpalił dar Boży, który otrzymałeś przez włożenie moich rąk.

Jk 5:14 bp (14) Choruje ktoś wśród was? Niech wzywa prezbiterów Kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana!

2.Nauczanie:

Mt 28:19 bp Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody.

2Tm 4:2 bp głoś naukę, nalegaj - w porę czy nie w porę - przekonuj, karć, napominaj z całą cierpliwością i umiejętnością.

3.Rządzenia:

Mt 16,19 bp (19) I tobie dam klucze królestwa niebieskiego i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

Mt 18,18 bp (18) Zaprawdę powiadam wam, że cokolwiek zwiążecie na ziemi będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

J 21:15-16 bp (15) Kiedy więc zjedli, Jezus mówi do Szymona Piotra: - Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej niż ci? Mówi Mu (Piotr): - Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Mówi mu: - Paś moje baranki. (16) Mówi mu znowu: - Szymonie, synu Jana, miłujesz Mnie? - Tak Panie, ty wiesz, że cię kocham - odpowiada (Piotr). Mówi mu: - Paś moje owce.


 
CZY APOSTOŁOWIE MIELI ŚWIADOMOŚĆ, ŻE ICH POSŁUGA MA CHARAKTER KAPŁAŃSKI?

Rz 15,16 bp (16) abym był sługą Jezusa Chrystusa wobec pogan, głosząc ewangelię Bożą, i aby ofiara pogan stała się miła Bogu i uświęcona przez Ducha Świętego.

Rz 15,16 ignt (16) εις το ειναι με λειτουργον ιησου χριστου εις τα εθνη ιερουργουντα το ευαγγελιον του θεου ινα γενηται η προσφορα των εθνων ευπροσδεκτος ηγιασμενη εν πνευματι αγιω

λειτουργον – oznacza posługę kapłańską (por.: Hbr 8,2 bp (2) On spełnia służbę w świątyni, to jest w namiocie prawdziwym, jaki zbudował Pan, a nie człowiek.)

ιερουργουντα – ιερος (święty, poświęcony) + εργν (czyn, dzieło, praca), słowo pokrewne ιερατευω – sprawować kapłańskie czynności: Łk 1,8 bp (8) Kiedy na jego zmianę przyszła kolej pełnienia służby kapłańskiej przed Bogiem,


 
Flp 2,17 bp (17) A jeśli nawet i krew moja ma być dolana do ofiary i świętej posługi około waszej wiary, jestem szczęśliwy i cieszę się razem z wami wszystkimi.

Flp 2,17 ignt (17) αλλ ει και σπενδομαι επι τη θυσια και λειτουργια της πιστεως υμων χαιρω και συγχαιρω πασιν υμιν

Flp 2,30 bp (30) Bo dla sprawy Chrystusa był bliski śmierci i naraził swoje życie, aby zastąpić was w ofiarnej posłudze, której sami nie mogliście wypełnić.

Flp 2,30 ignt (30) οτι δια το εργον του χριστου μεχρι θανατου ηγγισεν παραβουλευσαμενος τη ψυχη ινα αναπληρωση το υμων υστερημα της προς με λειτουργιας

λειτουργια – służba kapłańska por.: Łk 1,23 bp (23) Kiedy czas jego służby w świątyni dobiegł końca, powrócił do domu. ; Hbr 8,6 bp (6) Obecnie zaś otrzymał zaszczytniejsze posługiwanie, bo też jest poręczycielem lepszego Przymierza, które uprawomocnione zostało mocniejszymi obietnicami. ;


 
1Kor 9,13-14 bp (13) Czy nie wiecie, że ci, którzy sprawują święte obrzędy, żywią się na koszt świątyni, a ci, którzy służą ołtarzowi, mają udział w ofiarach składanych na ołtarzu? (14) Tak samo i Pan postanowił, aby ci, którzy głoszą dobrą nowinę, żyli z głoszenia dobrej nowiny.


 
1Kor 4,1 bp (1) Niechaj każdy człowiek uważa nas zatem za poddanych Chrystusa i szafarzy tajemnic Bożych.

1Kor 4,1 ignt (1) ουτως ημας λογιζεσθω ανθρωπος ως υπηρετας χριστου και οικονομους μυστηριων θεου

οικονομος – zarządca, włodarz, szafarz ; por.: Tt 1,7 bp (7) Bo biskup - włodarz Boży - ma być bez zarzutu, nie samowolny, nie skory do gniewu, nie pijak, nie awanturnik, nie chciwy brudnego zysku, ;

1P 4,10 bp (10) służcie sobie wzajemnie otrzymanymi darami, jak dobrzy szafarze różnorodnej łaski Bożej.


 
Apostoł Paweł opisuje swoją posługę w języku liturgicznym. Uważa ją za "urząd kultowy" analogiczny do funkcji żydowskich kapłanów w Świątyni

Dwie obietnice.

Mt 16:28 Bp "Zaprawdę, powiadam wam: Wśród obecnych tutaj są tacy, którzy nie umrą, zanim nie ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego w swoim królestwie."

Mt 28:20 Bp "Uczcie je zachowywać wszystko, co wam nakazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do końca (tego) czasu."


 
Obie obietnice zostały złożone Dwunastu, i jak wiadomo Apostołowie pomarli, a nie nastąpiło przyjście Jezusa. Czy były to obietnice bez pokrycia?

A może były one złożone "w szerszej perspektywie" i dotyczyły tych których Apostołowie ustanowili, bo w ich następcach misja apostolska będzie trwała do skończenia czasu.

Czy luteranie posiadają ważną Sukcesje Apostolską ?

-->

Polemika z artykułem : [O urzędzie biskupim] ks. Jan Gross

http://www.luteranie.pl/www/biblioteka/dliturgika/urzad-biskupa.htm

Te święcenia biskupie, prezbiterskie i diakonackie zostały później zarezerwowane tylko dla biskupów Tylko biskup mógł święcić, czyli ordynować lub konsekrować. Powstała także nauka o "sukcesji apostolskiej", czyli o nieprzerwanym łańcuchu przekazywania swoim następcom urzędu apostolskiego. Kościół zna "sukcesję wiary" apostolskiej i "sukcesję urzędu" apostolskiego. Najważniejsza jest sukcesja wiary apostolskiej, a jej potwierdzeniem może być sukcesja urzędu. Chodzi bowiem o to, aby Kościół przekazywał Słowo Boże czysto i wiernie, a Sakramenty Święte były udzielane zgodnie z ustanowieniem Chrystusa.

Najstarszym świadectwem przekazującym naukę o Sukcesji Apostolskiej, jest „List do Koryntian” św. Klemensa: „Chrystus pochodzi zatem od Boga , Apostołowie zaś od Chrystusa .Nauczając po różnych krajach i miastach spośród pierwocin wybierali ludzi wypróbowanych duchem i ustanawiali ich biskupami , a później dodali jeszcze zasadę ,ze kiedy oni umrą , inni wypróbowani mężowie mają przejąć ich posługę”. Wbrew temu co twierdzi autor tekstu Sukcesja nie jest późniejszym „wymysłem” Kościoła ale prawem przekazanym przez Apostołów. Tak samo misja ustanowienia kolejnych biskupów została powierzona jedynie tym których ustanowili Apostołowie.

Odnośnie sukcesji wiary należy zauważyć, że to właśnie sukcesja urzędu jest gwarancja zachowania czystej wiary: Tt 1:5-9 BT "W tym celu zostawiłem cię na Krecie, byś zaległe sprawy należycie załatwił i ustanowił w każdym mieście prezbiterów... Biskup bowiem winien być, jako włodarz Boży, człowiekiem nienagannym,..., przestrzegającym niezawodnej wykładni nauki, aby przekazując zdrową naukę, mógł udzielać upomnień i przekonywać opornych.

Sam Refomator ks. dr Marcin Luter powiedział, że Kościół nie może żyć bez biskupa, gdyż biskup to "pastor" Ponieważ w Kościele luterańskim zabrakło biskupów wyświęconych przez swoich poprzedników biskupów, dlatego Marcin Luter, który pomimo, że był tylko prezbiterem - księdzem, sam udzielił święceń biskupich w katedrze w Naumburg w roku 1542 Mikołajowi Amsdorfowi z Magdeburga.

Zresztą nawet teologia rzymskokatolicka mówi, że norma, iż święcić może tylko biskup, jest normą prawa kościelnego, a nie prawa Bożego. Dlatego podczas święceń prezbiteratu razem z biskupem ręce wkładali na głowy święconych także prezbiterzy. I tak pozostało aż po dzień dzisiejszy, również w naszym Kościele. Jeżeli nieraz nie uznaje się luterańskiego urzędu duchownego i twierdzi się, że sukcesja apostolska została w nim przerwana, to wtedy luteranie przypominają katolikom, iż historia Kościoła powszechnego zna także z czasów przedreformacyjnych przykłady święcenia duchownych, których święcenia nigdy nie były kwestionowane, a udzielone były nie przez konsekrowanych biskupów katolickich, lecz przez prezbiterów katolickich i to w dodatku za zgodą papieży (papież Bonifacy IX w r. 1400 pozwolił opatowi kanoników regularnych w diecezji londyńskiej wyświęcać swoich zakonników na kapłanów, a papież Marcin V w r. 1427 pozwolił opatowi cystersów w diecezji miśnieńskiej na udzielanie wyższych święceń; papież Innocenty VIII w r. 1489 pozwolił 5 opatom cystersów na udzielanie święceń subdiakonatu i diakonatu).

Autor chyba nie zna nauki katolickiej odnośnie tego kto może udzielać sakramentu święceń. Katechizm Kościoła Katolickiego podaje w n. 1576 „Ponieważ sakrament święceń jest sakramentem posługi apostolskiej, przekazywanie tego "daru duchowego", "nasienia apostolskiego" , należy do biskupów jako następców Apostołów (ponieważ posiadają oni pełnię sakramentu świeceń KKK 1557). Biskupi ważnie wyświęceni, to znaczy włączeni w sukcesję apostolską, udzielają ważnie trzech stopni sakramentu święceń.” (Por. Innocenty III, list Eius exemplo: DS 794; Sobór Laterański IV: DS 802; KPK, kan. 1012; KKKW, kan. 744; 747). To ,że w średniowieczu papieża przyznawali opatom prawo do wyświęcania prezbiterów nie zmienia normy Kościoła. Opaci ci byli szafarzami nadzwyczajnymi i nie mieli prawa wyświęcać biskupów. Poza w tej epoce opaci godnością dorównywali biskupom. (tak więc próba usprawiedliwienia postępku Lutra na podstawie tego przywileju jest pozbawiony sensu, to tak jakby pułkownik mianował generała)

Inaczej było w krajach skandynawskich, a konkretnie w Szwecji. Tu cały naród szwedzki przeszedł łagodnie na luteranizm wraz ze swoimi duszpasterzami.

Zapomniano też dodać, znaczny majątek kościelny zasilił pusty skarbiec królewski, a także o dążeniu króla Gustawa I Wasy do uniezależnienia się od wpływów Rzymu na podobieństwa Henryka VIII. Ciekawostką jest tez , że reformatorzy zachowali wiele z zewnętrznych form katolicyzmu, tak więc wielu prostych ludzi nie miało pojęcia, że zmienili wyznanie.

Król wyznaczył na urząd arcybiskupa Uppsali, młodego, zdolnego Laurentiusa Petri, który studiował u samego Marcina Lutra w Wittenberdze. Do udzielenia mu święceń biskupich wyznaczył dotychczasowego 30. katolickiego ordynariusza diecezji Vasteras (1523-1534) biskupa Petrusa Magni, który sam przyjął święcenia biskupie w Rzymie z rąk papieża Klemensa VIII w r. 1523.

Laurentius Petri został nominowany na arcybiskupa Uppsali w opozycji do żyjącego na emigracji arcybiskupa Johannesa Magnusa.[co od początku było zakazane:„ Uważamy zatem ,że nie jest rzeczą słuszną odsuwać od tej posługi ludzi , którzy wyznaczeni przez Apostołów lub później przez innych wybitnych mężów służyli trzódce Chrystusowej” św. Klemens Rzymski „List do Koryntian” I/II w. n.e.]Jego wybór nie został uznany za kanoniczny przez Stolicę Apostolską. Po śmierci Johannesa Magnusa w 1544 roku papież uznał archidiecezję Uppsali za wakującą i mianował arcybiskupem Uppsali Olausa Magnusa. Faktem świadczącym o tym jak nowy „biskup” Laurentius pojmował swoje kapłaństwo było to, że po konsekracji ożenił się z krewną króla Gustawa I Wazy, Elżbietą Didriksdotter.

I tak pozostało w Szwecji aż po dzień dzisiejszy.

Prawie, bo kilka lat temu szwedzcy luteranie zaczęli „wyświecać na biskupów” kobiety.

Kościół Rzymskokatolicki natomiast nie uznaje ani anglikańskich, ani luterańskich święceń biskupich. Na ten temat wypowiedział się papież Leon XIII w bulli z roku 1896: "Apostolicae cure": „Słowa, które aż do ostatnich czasów anglikanie tu i ówdzie uważają za właściwą formę święceń kapłańskich, a mianowicie słowa "Przyjmij Ducha Świętego", wcale nie oznaczają wyraźnie sakramentu kapłaństwa lub jego łaski czy też władzy kapłańskiej, które polega głównie na konsekrowaniu i ofiarowaniu prawdziwego Ciała i Krwi Pana w tej ofierze, które nie jest tylko czystym wspomnieniem ofiary dokonanej na krzyżu. Forma ta rozszerzona następnie została słowami: "dla sprawowania urzędu i dzieła kapłańskiego", lecz świadczą one raczej o tym, iż sami anglikanie spostrzegli, że pierwsza forma była niewystarczająca i nieodpowiadająca rzeczywistości. Dodatek ten, chociażby nawet mógł nadać właściwe znaczenie formie, został jednak wprowadzony później, w sto lat po przyjęciu rytuału Edwarda. Nastąpiło to więc wówczas, gdy z podanego wyżej powodu hierarchia już wygasła i tym samym władza udzielania święceń stała się nieważna...Z tym zasadniczym brakiem formy połączony jest brak intencji, która z tą samą koniecznością jest wymagana, by miał miejsce sakrament... Przeto w całkowitej zgodzie z dekretami wydanymi w tej sprawie przez poprzednich papieży, w pełni je potwierdzając i jak gdyby odnawiając je mocą naszej powagi, z własnej naszej woli i w oparciu o pewną wiedzę oświadczamy i ogłaszamy, że święcenia udzielane w obrządku anglikańskim stały się całkowicie nieważne i nie posiadają żadnego znaczenia.”

Leon XIII zadeklarował w liście do kard. Richarda że jego intencja było sprawę rozstrzygnąć ostatecznie. Po ogłoszeniu dokumentu wielu anglikańskich „biskupów” przyjęło święcenia z rąk jansenistów holenderskich.

Sukcesja Apostolska – wczesny Kościół

Św. Klemens Rzymski „List do Kościoła w Koryncie”:
„Chrystus pochodzi zatem od Boga , Apostołowie zaś od Chrystusa .Nauczając po różnych krajach i miastach spośród pierwocin wybierali ludzi wypróbowanych duchem i ustanawiali ich biskupami , a później dodali jeszcze zasadę ,ze kiedy oni umrą , inni wypróbowani mężowie mają przejąć ich posługę. Uważamy zatem ,że nie jest rzeczą słuszną odsuwać od tej posługi ludzi , którzy wyznaczeni przez Apostołów lub później przez innych wybitnych mężów służyli trzódce Chrystusowej.”

Św. Ireneusz z Lyonu :
„możemy wyliczyć tych których Apostołowie ustanowili biskupami w Kościołach oraz ich następców aż po nas.”

Tertulian :
[zwraca się do heretyków] :niech wskażą początki swych Kościołów ; niech rozwiną szeregi swych biskupów i dowiodą ,że ci biskupi droga nieprzerwanego następstwa sięgają samych początków , tak by pierwszego z nich mianował oraz poprzedzał któryś z Apostołów”.

Sukcesja Apostolska – nakładania rąk czy wybór ?

Opisowi ustanawiania starszych toważyszą dwa zwroty :

Επιτιθημι – nakłasanie , wkładanie (rąk)

Dz 6:6 BT [o diakonach] „Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce.”

Dz 13:3 BT „Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk,[prorocy i nauczyciele z Antiochii] wyprawili ich[Pawła i Barnabe].”

1Tm 4:14 BT „Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa i przez nałożenie rąk kolegium prezbiterów.”

1Tm 5:22 BT „Na nikogo rąk pospiesznie nie wkładaj ...”

2Tm 1:6 BT „Z tej właśnie przyczyny przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez włożenie moich rąk.”

Oraz χειροτονεω – wyciągać rękę ( by głosować) , wybierać , ustanawiać .

Dz 14:23 BT [Paweł i Barnaba]„Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli.”

2Kor 8:19 BT „Co więcej, przez same Kościoły został on [Tytus ?] ustanowiony towarzyszem naszej podróży w tym dziele, około którego się trudzimy ku chwale samego Pana i ku zaspokojeniu naszego pragnienia,”.

Z tekstów wynika ,że starszych wybierano ze wspólnoty ,a gest nakładania rąk miał charakter kolegialny lub mogła go wykonać pojedyncza osoba.Może też chodzić o osobę wyróżniającą się z kolegium.

Sukcesja Apostolska – starsi wyznaczają starszych

W Nowym Teastamęcie znajdujemy też potwierdzenie tego , że i ludzie wyznaczeni przez Apostołów mieli prawo i obowiązek wyznaczać inne osoby do tej samej funkcji .:

Tt 1:5-9 BT „W tym celu zostawiłem cię na Krecie, byś zaległe sprawy należycie załatwił i ustanowił (καθιστημι) w każdym mieście prezbiterów. Jak ci zarządziłem, [może nim zostać],⁽⁶⁾ jeśli ktoś jest nienaganny, mąż jednej żony, mający dzieci wierzące, nie obwiniane o rozpustę lub niekarność.⁽⁷⁾ Biskup bowiem winien być, jako włodarz Boży, człowiekiem nienagannym, niezarozumiałym, nieskłonnym do gniewu, nieskorym do pijaństwa i awantur, nie chciwym brudnego zysku,⁽⁸⁾ lecz gościnnym, miłującym dobro, rozsądnym, sprawiedliwym, pobożnym, powściągliwym,⁽⁹⁾ przestrzegającym niezawodnej wykładni nauki, aby przekazując zdrową naukę, mógł udzielać upomnień i przekonywać opornych.”

Καθιστημι – prowadzić , postawić , ustanowić , mianować.

1Tm 5:22 BT „Na nikogo rąk pospiesznie nie wkładaj ani nie bierz udziału w grzechach cudzych?”( χειρας ... επιτιθει – rąk...nakładaj ). Ponadto tekst z 1Tm 3:1-7 zawiera opis cech „dobrego” biskupa , podobnie jaki powyższy cytat z Tt.

Sukcesja Apostolska - pomocnicy Apostołów

Młody Kościół rozwijał się bardzo szybko . Rosnąca liczba chrześcjan spowodowała ,że Apostołowie nie byli w stanie osobiście doglądać wszystkich wspólnot . Potrzebowali więc pomocników.

Nowy Testament wymienia biskupów i prezbiterów.

Dz 14:23 BT "Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli." (χειροτονησαντες δε αυτοις κατ εκκλησιαν πρεσβυτερους προσευξαμενοι μετα νηστειων παρεθεντο αυτους τω κυριω εις ον πεπιστευκεισαν – wybrawszy przez wyciągnięcie rąk zaś im w społecznościach starszych pomodliwszy się wśród postów podali ich panu w którego uwierzyli )

Πρεσβυτερος (presbuteros) – dosłownie „osoba starsza”, człowiek sprawujący jakiś urząd. (por.Dz 11:30 ; 15:2.4.6.22.23 ; 16:4 ; 20:17 ; 21:18 ; 1Tm 5:17.19 ; Tt 1:5 ; Jk 5:14 ; 1P 5:1 ; 2J 1 ; 3J 1

Dz 20:28 BT „Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią.”(... εν ω υμας το πνευμα το αγιον εθετο επισκοπους ποιμαινειν την εκκλησια....- w której was Duch Święty umieścił doglądających paśli społeczność ).

Επισκοπος (episkopos) – uważający na coś, troszczący się o coś , strzegący czegoś (por. Flp 1:1 ; 1Tm 3:2; 2Tm ; Tt 1:7 ). Warto zauważyć ,że tak samo św Piotr określa Jezusa :„Błądziliście bowiem jak owce, ale teraz nawróciliście się do Pasterza (ποιμενα ) i Stróża (επισκοπον ) dusz waszych.”(1 P 2:25 )

Εθετο forma podstawowa τιθημι – umieszczać , stawiać przed czymś , robić , czynić , przeznaczyć do czegoś.

Ποιμαινω – paść, być pasterzem, wprowadzać na pastwisko.

Wyborowi prezbitera / biskupa towarzyszył specyjalny obrzęd:

2Tm 1:6 BT "Z tej właśnie przyczyny przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez włożenie moich rąk." (της επιθεσεως των χειρων μου –nałożenie rąk mych). W Dz 14:23 mowa jest o wybraniu przez nałożenie rąk Χειροτονεω.

Wiele wskazuje na to ,że w czasach apostolskich słowa biskup i prezbiter były synonimami tej samej funkcji .Byli oni ustanawiani przez Ducha Św i Apostołów czemu towarzyszył określony gest: włożenie rąk (łaska , szafarz , ryt )

Pełnili oni role na równi z Apostołami :

Dz 15:2 BT "Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych."

Dz 15:4 BT "Kiedy przybyli do Jerozolimy, zostali przyjęci przez Kościół, Apostołów i starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonał."

Dz 16:4 BT "Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień powziętych w Jerozolimie przez Apostołów i starszych."

Oraz wobec społeczności pełnili rolę Chrystusa „Pasterza i Doglądającego( επισκοπον - biskupa) dusz naszych „ 1P 2:25.

Nasuwa się porównanie z misja apostoła – posłanego.

Sami Apostołowie nazywali też siebie prezbiterami (2J 1 ; 3J 1 ; 1P 5:1) i biskupami :Dz 1:20 (την επισκοπην αυτου λαβετω ετερος – doglądanie jego niech inny weźmie [o wyborze następcy Judasza])

Sukcesja Apostolska – uzupełnienie grona Dwunastu

Po zdradzie i śmierci Judasza powstał problem co zrobić z miejscem które po nim pozostało .Z tekstów Nowego Testamentu nie wynika aby Jezus pozostawił uczniom jakieś wskazówki odnośnie tej sprawy .Jednak mimo to św. Piotr stwierdza konieczność wyboru następcy :

Dz 1:21-26 BT „Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami,⁽²²⁾ począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do nieba, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania.⁽²³⁾ Postawiono dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Macieja.⁽²⁴⁾ I tak się pomodlili: Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś,⁽²⁵⁾ by zajął miejsce w tym posługiwaniu i w apostolstwie (αποστολης) , któremu sprzeniewierzył się Judasz, aby pójść swoją drogą.⁽²⁶⁾ I dali im losy, a los padł na Macieja. I został dołączony do jedenastu apostołów(αποστολων).”

Grono Apostołów zostało uzupełnione.

Warto zwrócić uwagę ,że Nowy Testament przypisuje tytuł apostoła innym ludziom poza kręgu Dwunastu:

Pawłowi: 1Kor 1:1 BT „Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła (αποστολος) Jezusa Chrystusa, i Sostenes, brat,”

Barnabie (pośrednio przez porównanie z Pawłem): 1Kor 9:6 BT „Czy tylko mnie samemu i Barnabie nie wolno nie zarobkować?”, Ga 2:9 BT „i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, byśmy szli do pogan, oni zaś do obrzezanych,”

Jakubowi (brat Pański ): Ga1:19 BT „Spośród zaś innych, którzy należą do grona Apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego.”(w opisach powołania Apostołów wymieniani są : Jakub syn Zebedeusza , oraz Jakub syn Alfeusza)

Apollosowi (pośrednio) 1Kor 1:12 BT "Myślę o tym, co każdy z was mówi: Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa." 1Kor 3:6 BT "Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost."

Tymoteuszowi (pośrednio): Flp 1:1 BT „Paweł i Tymoteusz, słudzy Chrystusa Jezusa, do wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi, wraz z biskupami i diakonami.”