Spożywanie Ciała i Krwi Jezusa według Ewangelii św Jana 6

Niektórzy utrzymują, że Kościół Katolicki nie rozumie prawdziwego przesłania szóstego rozdziału Ewangelii św. Jana. Według nich nakaz spożywania Ciała I Krwi Pańskiej jest metaforą wiary w Jezusa.

Na początek należy zauważyć, że dogmat o przeistoczeniu nie opiera się tylko na J 6, ale i na opisach Ostatniej Wieczerzy w Ewangeliach Synoptycznych i 1 Kor.

Przeanalizujmy J 6 od "strony psychologicznej":

W wersecie 52 Żydzi gorszą się słowami Jezusa:

52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: «Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia?»
Jezus nie tłumaczy, że Jego słowa są metaforą, ale jeszcze dobitniej mówi o Eucharystii:
53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie
To kolejne stwierdzenie Mistrz budzi wątpliwości większości uczniów:

60 A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: «Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?»
Czy Jezus wyjaśnia zgorszony uczniom, że nie zrozumieli jego "metafory"? Absolutnie nie:
61 Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: «To was gorszy? 62 A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem?




W Ewangelii Jana jest przykład, że metafora Jezusa jest źle rozumiana przez uczniów, co Mistrz zaraz koryguje:

J 11,11 To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić». 12 Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». 13 Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. 14 Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł,

Jak Eucharystia uobecnia jedyną Ofiarę Jezusa?

Postawiono problem jak Jezus, który raz jeden ofiarował się na Krzyżu,a  obecnie jest po prawicy Ojca może uobecniać Siebie i Swoja Ofiarę w Eucharystii?

Należy stwierdzić,że Jezus w Niebie nie jest po prostu statycznie - tak że tylko "siedzi".
Jezus cały czas działa:
1J 2:1-2 pau "(1) Dzieci moje, piszę wam o tym, abyście nie grzeszyli. Gdyby jednak ktoś zgrzeszył, mamy Orędownika u Ojca, sprawiedliwego Jezusa Chrystusa. (2) On jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko za nasze, ale także całego świata."
Przedstawia Ojcu Niebieskiemu Siebie - jako ofiarę przebłagalną, za grzechy które codziennie popełniamy.

Jak to się odbywa:

Heb 9:11-12 pau "(11) Chrystuss zaś, który pojawił się jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, wszedł do namiotu większego i doskonalszego, nie ręką uczynionego, czyli nienależącego do tego stworzenia. (12) Nie z krwią kozłów i cielców, lecz przez własną krew wszedł raz na zawsze do świątyni, znajdując wieczne odkupienie."

Heb 9:24 pau "(24) Chrystus więc nie wszedł do świątyni uczynionej ludzką ręką, będącej tylko odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba. Teraz osobiście oręduje za nami u Boga."

Rev 5:6 pau "(6) Na środku tronu, wśród czterech istot żywych i pośród starszych zobaczyłem stojącego Baranka - jakby złożonego w ofierze. Miał On siedem rogów i siedmioro oczu, to jest siedem Duchów Boga posłanych na całą ziemię."

Nowy Testament wskazuje, że Jezus w Niebie przed Tronem Boga jest Kapłanem i Ofiarą.
Jezus przed swoim wniebowstąpieniem zapewnił, że będzie z nimi nadal obecny, a Eucharystia jest szczególnym miejscem/czasem spotkania z Panem.

Mt 18:20 bp "A gdzie dwóch albo trzech zbierze się w imię moje, tam Ja jestem pośród nich."

Odpowiedź na kilka zarzutów wobec Eucharystii.

1.Żydzi i Chrześcijanie nie mogą pić krwi tak samo jak jedzenie ciała.
Kpł 17:14 bw "Gdyż życie wszelkiego ciała jest w jego krwi, w niej ono tkwi; dlatego powiedziałem do synów izraelskich: Nie będziecie spożywać krwi z żadnego ciała, gdyż życie wszelkiego ciała jest w jego krwi, więc każdy, kto ją spożywa, będzie wytracony." 
J 6:53 pau "Jezus więc oświadczył: „Uroczyście zapewniam was: Jeśli nie będziecie spożywali ciała Syna Człowieczego i pili Jego krwi, nie będziecie mieli życia w sobie."

2.Eucharystia nie jest określana jako Ofiara.
1Kor10:20 pau "(20) Nie! Mówię, że to, co składają na ofiarę[θυει - ofiarowują
zabijają na ofiarę], jest dla demonów, a nie dla Boga. Nie chcę, byście się zjednoczyli z demonami." 
1Kor 10:21 pau "Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów. Nie możecie zasiadać do stołu Pana i do stołu demonów." 
Przez analogię Eucharystia nazwana ofiarą 

3. Słowa "to jest ciało moje..."nie oznaczają rzeczywistej przemiany.

1Kor 11:27 bw "Przeto, ktokolwiek by jadł chleb i pił z kielicha Pańskiego niegodnie, winien będzie ciała i krwi Pańskiej." 
1Kor 11:29 bw "Albowiem kto je i pije niegodnie, nie rozróżniając ciała Pańskiego, sąd własny je i pije." 

4. Ofiara Krzyżowa była jednorazowa.

Jezus w Niebie jest Kapłanem na wieki (por Hbr) i Barankiem zabitym (por Ap), wiec ofiara trwa i może być uobecniana podczas poszczególnych celebracji.

Rozpoznajcie w tym chlebie  Ciało, które wisiało na krzyżu, a w tym kielichu wina Krew, która z boku spłynęła.  Przyjmijcie więc i spożywajcie Ciało Chrystusowe, przyjmijcie i pijcie Krew Jego.
 Aby się nie rozdzielić, jedzcie Ciało, które was jednoczy; aby nie zwątpić o swej wartości, pijcie Krew, która jest ceną waszego zbawienia. Bo już sami staliście się członkami Chrystusa.

Analiza gramatyczna Łk 28,19-20

Przekłady katolickie w większości nie dokładnie tłumaczą ten fragment, używając czasu przyszłego zamiast teraźniejszego. Dala przykładu tłumaczenie wg Biblii poznańskiej:
Lk 22:19-20 Bp "Wziąwszy chleb, odmówił modlitwę dziękczynną, połamał go i podał im, mówiąc: - To jest ciało moje, które za was będzie wydane. To czyńcie na moją pamiątkę!(20) Tak samo po wieczerzy (wziął) kielich, mówiąc: - Ten kielich to Nowe Przymierze w mojej krwi, która za was będzie wylana."

Natomiast w wydaniach krytycznych tekstu greckiego mamy
Lk 22:19-20 Tisch "και λαβων αρτον ευχαριστησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις λεγων τουτο εστιν το σωμα μου το υπερ υμων διδομενον τουτο ποιειτε εις εμην αναμνησιν(20) και το ποτηριον ωσαυτως μετα το δειπνησαι λεγων τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη εν τω αιματι μου το υπερ υμων εκχυννομενον
wydane (διδομενον): (dosłownie: DAJĄCE SIĘ)

wylana (εκχυννομενον): (dosłownie: WYLEWAJĄCY SIĘ)

Oba słowa to:
-imiesłów
-czas teraźniejszy niedokonany

-strona bierna

Bliższe oryginałowi są tłumaczenia Biblii Paulistów (katolicka), Warszawskiej i "Przekład dosłowny"(protestanckie)
Łk 22:19-20 pau "(19) Następnie wziął chleb, odmówił modlitwę dziękczynną, połamał i dał im, mówiąc: „To jest moje ciało, za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę”. (20) Podobnie po wieczerzy wziął kielich, mówiąc: „Ten kielich jest nowym przymierzem w mojej krwi, która jest wylewana za was."
Łk 22:19-20 bw "(19) I wziąwszy chleb, i podziękowawszy, łamał i dawał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was daje; to czyńcie na pamiątkę moją. (20) Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was wylewa."
Łk 22:19-20 bpd "(19) Wziął też chleb, podziękował, złamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, za was dawane; to czyńcie na moją pamiątkę. (20) Podobnie kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to Nowe Przymierze w mojej krwi za was przelewanej."

Użycie czasu teraźniejszego wskazuje dobitnie, że podczas Ostatniej Wieczerzy dokonało się rzeczywiste ofiarowanie Ciała i Krwi Jezusa.

KKK1365 Ponieważ Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, jest ona także ofiarą. Charakter ofiarny ukazuje się już w słowach jej ustanowienia: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane" i "Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana" (Łk 22, 19-20). W Eucharystii Chrystus daje to samo ciało, które wydał za nas na krzyżu, tę samą krew, którą wylał "za wielu... na odpuszczenie grzechów" (Mt 26, 28).

Chleb i wino

Wino i chleb w Passze żydowskiej (rytuał skodyfikowany przez rabinów w II ne)

Do spozycia Paschy potrzeba wina w ilości co najmniej 4 rewiit [ok. 85 do 150 cm3 ]na osobę.

Wypijane jest ono w czterech etapach:

A- po zakończeniu kiduszu

B- po zakończeniu opowiadania o Wyjściu

C- po zakończeniu błogosławieństwa po posiłku

D- po deklaracji Halelu (odmówienie Ps 113-118)

Potrzebne są też trzy chleby niekwaszone spożywane w kolejności:

I- po opowieści o Wyjściu

II-razem z gorzkimi ziołami

III- na zakończenie posiłku


 
Z opisów Mt i Mk można wnioskować, że podczas Ostatniej Wieczerzy przemienionym w Ciało chlebem był zakończeniem Paschy [III] Mt 26:26 Bp "A podczas wieczerzy, kiedy Jezus wielbiąc Boga wziął chleb, połamał go i podając uczniom rzekł: - Bierzcie, jedzcie, to jest moje ciało.",

a wino przemienione w Krew to trzeci kielich [C] Mt 26:27 Bp "I wziął kielich, odmówił modlitwę dziękczynną i podał im, mówiąc: - Pijcie z niego wszyscy."

Brakło natomiast czwartego kielicha Mt 26:30 Bp "Kiedy odmówili hymn, wyszli na Górę Oliwną."

Bezpośrednio po opisie ustanowienia Matusz i Marek podają słowa: Mt 26:29 Bp "Powiadam wam, że odtąd nie będę już pił tego napoju z winogron aż do tego dnia, w którym będę razem z wami pił nowy napój w królestwie mojego Ojca." (por: Mk 14,25).


 
Cytat ten jest wykorzystywany przez przeciwników dogmatu o przeistoczeniu – jakoby wino pozostało winem. Słowa te nie odnoszą się jednak do Eucharystii ale do Wieczerzy. Można się o tym przekonać czytając Ewangelię Łukasza, który słowa te umieszcza przed opisem ustanowienia:

Lk 22:15-18 Bp "I rzekł do nich: - Bardzo pragnąłem spożyć razem z wami tę właśnie paschę, zanim będę cierpiał.(16) Bo powiadam wam: Nie będę jej więcej spożywał, aż wypełni się w królestwie Bożym.(17) A kiedy wziął kielich i dzięki czynił, powiedział: - Weźcie to i rozdzielcie między siebie.(18) Powiadam wam bowiem: Odtąd nie będę pił z owocu winnego krzewu, aż nie nadejdzie królestwo Boże."


 
Wykorzystują go też ci, którzy z rytualnych powodów potępiają picie wina, dowodząc ,że w Ostatniej Wieczerzy użyto soku. Dosłownie ewangelie nie mówią o napoju ale o plonie - γενημα - z krzewu winnego. Plonem jest chleb, oliwa czy wino jak pokazuje: Ps 104:14-15 BT "Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb(15) i wino, co rozwesela serce ludzkie, by rozpogadzać twarze oliwą, by serce ludzkie chleb krzepił."

Uroczystości i święta z Mszału Piusa V, których brak w wydaniu z 1962

Opracowano na podstawie "Mszał Rzymski dla użytku wiernych" Kraków Drukarnia "Czasu" 1905 (zgodny z oryginałem z 1972r)

Cytuje w kolejności nazwę święta, termin obchodu i kolektę.

 
ŚWIĘTO MODLITWY PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA W OGRÓJCU.

[wtorek po niedzieli siedemdziesiątnicy]

Panie Jezu Chryste, któryś w ogrodzie oliwnym i słowem i przykładem nas nauczał, jak się modlić mamy, chcąc zwalczyć niebezpieczeństwa pokusy, spraw łaskawie, abyśmy zawsze w modlitwie wytrwali, i obfite jej owoce zasłużyli zbierać. Który żyjesz...


 
ŚWIĘTO KORONY CIERNIOWEJ PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

[piątek po środzie popielcowej]

Spraw, prosimy Cie wszechmogący Boże, abyśmy, czcząc na ziemi pamiątkę Pana naszego Jezusa Chrystusa jego cierniową koronę, przez moc i chwałę Jego zasłużyli być uwieńczonymi w niebie. Który z Tobą żyje...


 
ŚWIĘTO WŁÓCZNI I GWOŹDZI PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

[piątek po I niedzieli wielkiego postu]

Boże, który przyobleczony w ciało, chciałeś być dla zbawienia świata gwoździami i włócznią zraniony, spraw łaskawie, abyśmy, chwała zwycięstwa Twego cieszyli się w niebie. Który żyjesz i królujesz...


 
ŚWIĘTO PRZEŚCIERADŁA PAN NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

[piątek po II niedzieli wielkiego postu]

Boże, który raczyłeś zostawić nam znaki twojej Meki na świętym prześcieradle, w które owinięto Twoje Ciało najświętsze, zdjęte z krzyża przez Józefa z Arymatei, spraw litościwie, abyśmy przez śmierć i pogrzeb Twój do chwalebnego Zmartwychwstania doprowadzeni zostali. Który żyjesz i królujesz...


 
ŚWIĘTO PIĘCIU RAN PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

[piątek po III niedzieli wielkiego postu]

Boże, który przez Mękę Syna Swego jedynego, i przez Krew, która wyciekała z pieciu Ran Jego, ludzka naturę przez grzech zeszpecona naprawiłeś, daj nam, prosimy, abyśmy, czcząc Rany Jego na ziemi, zasłużyli pozyskiwać owoce przenajdroższej Krwi jego


 
ŚWIĘTO PRZENAJDROŻSZEJ KRWI PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

[piątek po IV niedzieli wielkiego postu]

propia takie jak 1 lipca.


 
UROCZYSTOŚĆ SIEDMIU BOLEŚCI N. MARYI P.

[piątek po niedzieli Męki Pańskiej]

Boże, w którego Męce, według proroctwa Symeona, przeczystą duszę błogosławionej Matki Twojej Maryi Panny miecz boleści przeszył: daj nam miłościwie, abyśmy, boleść przeszywającą jej serce ze czcią rozpamiętując, błogosławionymi zasługami i modlitwami wszystkich Świętych pod Krzyżem stojących, wsparci, Męki Twojej zbawiennych skutków uczestnikami się stali. Który żyjesz...


 
ŚWIĘTO OPIEKI ŚW. JÓZEFA WYZNAWCY.

[trzecia niedziela po Wielkanocy]

Boże, któryś w swej niewypowiedzianej Opatrzności raczyłeś wybrać błogosławionego Józefa na Oblubieńca najświętszej Matki Twojej, spraw, abyśmy, czcząc go na ziemi jako opiekuna, zasłużyli mieć go przyczyna w niebie. Który żyjesz...


 
UROCZYSTOŚĆ PRZENAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA.

[trzecia niedziela lipca]

Boże, który jedynego Syna Twego Odkupicielem ustanowiłeś, i przez jego nad śmiercią zwycięstwo, miłosiernie nas do życia powołałeś: dozwól, abyśmy pamiętni na te dobrodziejstwa, nieustanna miłością z Tobą się łączyli, i owoców odkupienia godnymi się stali. Przez tegoż Pana...


 
ŚWIĘTO CZYSTOŚCI NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY.

[trzecia niedziela października]

Daj nam, prosimy Cie wszechmogący i wieczny Boże, abyśmy w dniu dzisiejszym, czcząc czystość niepokalaną Najświętszej Maryi Panny, za Jej przyczyną czystość ciała i duszy zachowali. Przez Pana...

TABERNAKULUM, ARKA

We wczesnym stadium chrześcijaństwa, tabernakula (łac. namiot, przybytek) znajdowały się w prywatnych domach chrześcijan – księża i świeccy zabierali poświęcony podczas Eucharystii chleb do swoich domów, aby dać go tym, którzy nie byli w stanie uczestniczyć w uroczystości. Jednak po wprowadzeniu w 313 r. edyktu tolerancyjnego Konstantyna, ustanowiono zwyczaj trzymania Eucharystii jedynie w kościołach. . W średniowieczu pojawiła się szafka znajdująca się z dala od środkowej części kościoła, podwieszona nad ołtarzem lub wmurowana w ścianę obok lub za ołtarzem. W X i XI w. zaczęto ją umieszczać na ołtarzu, co miało związek z rozwojem kultu eucharystycznego. Sobór Laterański IV (1215) zarządził, aby Eucharystię przechowywano w zamkniętym pojemniku, a tabernakulum było dobrze zabezpieczone. Na początku XVI w. Biskup Matteo Giberti rozkazał, by (w jego diecezji w Weronie) pomieszczenie na Najświętszy Sakrament znajdowało się na ołtarzu. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się na północną część Włoch. Święty Karol Boromeusz (który został Arcybiskupem Mediolanu w 1560 r.), rozkazał przenieść Eucharystię z zakrystii na ołtarz swojej katedry. Jednak wydanie mszału, rozpropagowane przez Papieża Piusa V w 1570 r. (zob. Msza trydencka), nadal nie przewidywało umieszczania tabernakulum na ołtarzu. Stało się to regułą dopiero w 1614 r., dzięki papieżowi Pawłowi V. W odpowiedzi na protestanckie zaprzeczenie obecności Chrystusa w Eucharystii zaczęto coraz częściej umieszczać tabernakulum nawet na głównym ołtarzu, skąd było bardziej widoczne. Zaś obok tabernakulum umieszcza się wieczną lampkę, będącą znakiem obecności Eucharystii (a przez to Chrystusa) w tabernakulum.

W Kościołach Wschodnich, Najświętszy Sakrament, jest trzymany w tabernakulum znanym pod nazwą "Arka" (w kult. Słowiańskiej: Kovtcheg). Arka znajduje się na Świętym Stole, czyli ołtarzu, znajdującym się za ikonostasem. Arka jest zazwyczaj wykuta ze złota, srebra lub wyrzeźbiona z drewna i pokryta bogatymi zdobieniami. Najczęściej przypomina ona kształtem miniaturę cerkwi, z krzyżem umieszczonym na górze. Arka może być otwierana dzięki małym drzwiczkom lub szufladzie. Najświętszy Sakrament jest traktowany z najwyższą godnością, jako że prawosławni wierzą w rzeczywistą obecność Ciała i Krwi Chrystusa. Duchowieństwo musi być w stanie łaski uświęcającej za każdym razem, gdy błogosławi Najświętszym Sakramentem. Podczas liturgii uprzednio poświęconych Darów (komunia jest otrzymywana z przechowywanej Eucharystii), kiedy to poświęcony chleb jest wyniesiony podczas Wielkiego Wyjścia (jedna z procesji w ramach Liturgii prawosławnej) wszyscy pozostają w ciszy, śpiewy ustają i każdy przeżywa ten moment w skupieniu. Znakiem obecności Jezusa jest wieczna lampka pali się przy Świętym Miejscu, gdy Najświętszy Sakrament jest wewnątrz. Może to być oddzielna lampka, zwisająca z sufitu lub główna lampa lichtarza, który znajduje się na ołtarzu lub za nim.

W nazwie tabernakulum i arka można się doszukać biblijnych korzeni. Ze Starego Testamentu znany jest Namiot Spotkania, w którym przechowywano Arkę Przymierza. Tam też wchodzili przywódcy Ludu Wybranego, by spotkać się z obecnym tam w szczególny sposób Panem. Namiot/Przybytek był sanktuarium miejscem spotkania z Bogiem: Wj 25:22 BT "Tam będę się spotykał z tobą i sponad przebłagalni i spośród cherubów, które są ponad Arką świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach, które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom." Wj 40:34 BT "Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przybytek."

Arka Przymierza stanowiła manifestacje obecności Boga Lb 10:35-36 BT "Gdy arka wyruszała, mówił Mojżesz: Podnieś się, o Panie, i niech się rozproszą nieprzyjaciele Twoi; a ci, którzy Cię nienawidzą, niechaj uciekną przed Tobą.(36) A gdy się zatrzymywała, mówił: Wróć się, o Panie, do mnóstwa izraelskich zastępów." Na Arce znajdowała się przebłagalnia – tron Boga: Wj 25:17-22 BT "I uczynisz przebłagalnię ze szczerego złota: długość jej wynosić będzie dwa i pół łokcia, szerokość zaś półtora łokcia;(18) dwa też cheruby wykujesz ze złota. Uczynisz zaś je na obu końcach przebłagalni.(19) Jednego cheruba uczynisz na jednym końcu, a drugiego cheruba na drugim końcu przebłagalni. Uczynisz cheruby na końcach górnych.(20) Cheruby będą miały rozpostarte skrzydła ku górze i zakrywać będą swymi skrzydłami przebłagalnię, twarze zaś będą miały zwrócone jeden ku drugiemu. I ku przebłagalni będą zwrócone twarze cherubów.(21) Umieścisz przebłagalnię na wierzchu arki, w arce zaś złożysz świadectwo, które dam tobie.(22) Tam będę się spotykał z tobą i sponad przebłagalni i spośród cherubów, które są ponad Arką świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach, które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom."

W Nowym Testamencie przebłagalnia stała się typem Ofiary Krzyżowej:

Rz 3:25 Bp "Jego to Bóg ustanowił ofiarą przebłagalną przez wiarę i przelanie Jego krwi, chcąc okazać w ten sposób swoją sprawiedliwość, dzięki której odpuszcza dawniej popełnione grzechy."

Odpowiedzi Komisji Ecclesia Dei na pytania dotyczące nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego.

Początkiem stycznia Moderator Duszpasterstwa Tradycji Łacińskiej w Diecezji Rzeszowskiej, ks. dr Krzysztof Tyburowski wystosował pismo do Papieskiej Komisji Ecclesia Dei z zestawem pytań obejmujących istotne zagadnienia związane ze stosowaniem w naszym kraju postanowień motu proprio Summorum Pontificum. Pytania były efektem pracy i spotkań zarządu Duszpasterstwa. Jeszcze w tym samym miesiącu z Rzymu nadeszła zwrotna korespondencja. Odpowiedzi udzielone przez Komisję z pewnością ułatwią wiernym skupionym wokół Mszy trydenckiej rozwiązanie wielu problemów i wątpliwości. Pismo podpisał własnoręcznie Sekretarz Komisji Ecclesia Dei, ks. Guido Pozzo.

1. Czy jest dozwolone w przypadku, gdy nie ma innej możliwości, to znaczy, gdy nie ma do dyspozycji żadnego kościoła specjalnie przeznaczonego do celebracji w formie nadzwyczajnej, celebrować także (dodatkowo) liturgię Wielkiego Tygodnia w formie nadzwyczajnej w kościele (parafialnym albo rektoralnym), w którym zwyczajnie celebruje się Triduum Sacrum w formie zwyczajnej? Trudność dotyczy konkretnie sytuacji, że w wielu miejscach właśnie w Wielkim Tygodniu praktycznie we wszystkich kościołach już jest celebrowana Liturgia w nowej formie. Czy ta celebracja stwarza przeszkodę, aby mogła być celebrowana liturgia także w formie nadzwyczajnej?

ad 1: jest możliwa celebracja także w formie nadzwyczajnej, według osądu Ordynariusza miejsca.

2. Czy wolno, aby Msza św. w formie nadzwyczajnej była wyznaczona na godzinę, w której dotychczas sprawowano Mszę św. w formie zwyczajnej? Pytanie dotyczy sytuacji, kiedy w niedziele Msze św. w nowej formie są sprawowane nieprzerwanie aż do popołudnia. Aby przychylić się do potrzeb wiernych, którzy proszą o celebrację w formie nadzwyczajnej, musi się ją wyznaczać na jeszcze wolne liturgicznie godziny popołudniowe (od godz. 13.00 do 15.00), co stanowi znaczny dodatkowy logistyczny wysiłek dla współpracowników (służba kościelnego, itp.), jak również trudność pogodzenia z normalnym rytmem chrześcijańskiej niedzieli, przede wszystkim dla rodzin.

3. Czy wolno proboszczowi, albo innemu kapłanowi ze swojej własnej inicjatywy celebrować publicznie w formie nadzwyczajnej – obok zwyczajnego regularnego stosowania nowej formy, po to "aby wszyscy wierni – młodzi i starsi – mieli możliwość zaznajomienia się ze starszym rytem i mogli czerpać z jego odczuwalnego piękna i transcendencji"?

ad 2 i ad 3: sprawę należy pozostawić roztropnemu osądowi proboszcza, zachowując zasadę, że stabilna grupa wiernych ma prawo do uczestnictwa w celebracji Mszy w formie nadzwyczajnej.

4. Czy jest dopuszczalne, aby dla Mszy św. w formie nadzwyczajnej używać kalendarza, czytań lub prefacji z Missale Romanum z 1970 roku, zamiast odnośnych tekstów Missale Romanum z 1962?

ad 4: nie.

5. Czy wolno zwykłemu świeckiemu, np. ministrantowi, podczas mszy św. w formie nadzwyczajnej, wykonywać czytania w języku narodowym, po tym jak kapłan (który także włada tym językiem) odczytał teksty w języku łacińskim?

ad 5: czytania Epistoły i Ewangelii w czasie Mszy mają być wykonane przez samego kapłana celebrującego lub przez diakona w przypadkach przewidzianych przez liturgię; po ich odczytaniu tłumaczenia mogą być jednak wykonane przez świeckiego.

„Nie wyrzucajcie starych mszałów, one powrócą”

Św. Escrivà de Balaguer wyprosił osobiście u Pawła VI, pomimo wprowadzenia nowego porządku Mszy św., zezwolenie na dalsze odprawianie Mszy św. w dotychczasowej formie. W tej sytuacji „proroczo” wydają się brzmieć słowa Świętego, które wypowiedział w kilka lat po posoborowej reformie liturgii: „Nie wyrzucajcie starych mszałów, one powrócą”.

Maryja Niewiasta Eucharystii

W pewnym sensie Maryja wyraziła swoją wiarę eucharystyczną, jeszcze zanim Eucharystia została ustanowiona, przez sam fakt ofiarowania swojego dziewiczego łona, aby mogło się dokonać Wcielenie Słowa Bożego. Eucharystia odsyłając do męki i zmartwychwstania, wyraża jednocześnie ciągłość z tajemnicą Wcielenia. W zwiastowaniu Maryja poczęła Syna Bożego również w fizycznej prawdzie ciała i krwi, antycypując w sobie to, co w jakiejś mierze realizuje się sakramentalnie w każdym wierzącym, który przyjmuje pod postacią chleba i wina Ciało i Krew Pańską.(Jan Paweł II ECCLESIA DE EUCHARISTIA 55)

Ofiara i Uczta.

 

Ofiara eucharystyczna sama z siebie skierowana jest ku wewnętrznemu zjednoczeniu nas, wierzących z Chrystusem przez Komunie: otrzymujemy Tego, który ofiarował się za nas, otrzymujemy Jego Ciało, które złożył za nas na Krzyżu, oraz Jego Krew, która przelał za wielu na odpuszczenie grzechów.

Uczta eucharystyczna jest prawdziwie uczą świętą, ucztą ofiarną naznaczona krwią przelana na Golgocie. (Jan Paweł II Ecclesia de Eucharistia)

Kościół urzeczywistnia się wówczas gdy w owym braterskim zespoleniu i wspólnocie sprawujemy i celebrujemy Chrystusową Ofiarę krzyża, a z kolei głęboko przejęci tajemnicą naszego Odkupienia, przystępujemy społecznie do Stołu Pańskiego, aby karmić się w sposób sakramentalny owocami Najświętszej Ofiary przebłagalnej. [Błędem] jest traktowanie Mszy św. tylko jako uczty, na która przybywa się po to aby przyjmując Chleb Pański zamanifestować nade wszystko braterska wspólnotę. (Jan Paweł II O kulcie Eucharystii)

Dopełnieniem Ofiary ołtarza jest komunia w uczcie Pańskiej. Jednakowoż jak to wszystkim wiadomo, do zupełności tej Ofiary wystarcza, by odprawiający kapłan spożył Boski Pokarm, a nie jest konieczne – acz jest nader pożądane – by lud przystąpił do Stołu Pańskiego. (Pius XII Mediator Dei)

Msza święta jest równocześnie i nierozdzielnie pamiątką ofiarną, w której przedłuża się ofiara Krzyża, i świętą ucztą Komunii w Ciele i Krwi Pana. Sprawowanie Ofiary eucharystycznej jest nastawione na wewnętrzne zjednoczenie wiernych z Chrystusem przez Komunię. Przystępować do Komunii świętej oznacza przyjmować samego Chrystusa, który ofiarował się za nas (KKK 1382)

Misterium Paschalne – świadectwo Mszału św. Piusa V

Suscipe

Przyjmij, Trójco Święta, tę ofiarę, którą Ci składamy na pamiątkę Męki, Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa, Pana naszego, oraz na cześć Najświętszej Maryi Zawsze Dziewicy, świętego Jana Chrzciciela, świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także tych (których szczątki są w ołtarzu) i wszystkich świętych: niech posłuży im ku chwale, nam zaś pomoże do zbawienia; niechaj ci, których ze czcią wspominamy na ziemi, raczą orędować za nami w niebie: przez tegoż Chrystusa, Pana Naszego. Amen.

Unde Et Memores

Przeto i my słudzy Twoi, Panie, oraz lud Twój święty, wspominając tak błogosławioną Mękę, jak też i Zmartwychwstanie z otchłani i chwalebne Wniebowstąpienie tegoż Chrystusa, Syna Twojego, Pana naszego, ofiarujemy przedostojnemu Majestatowi Twojemu, z darów i dobrodziejstw Twoich, Hostię (+) czystą, Hostię (+) świetą, Hostię (+) Niepokalaną, Chleb (+) święty wiekuistego życia i Kielich (+) zbawienia wiecznego.

Bezkrwawa Ofiara czyli Misterium Paschalne

 

Dar miłości i posłuszeństwa Jezusa ,aż do ostatniego tchnienia, jest głownie darem dla Ojca: jest to tajemnica ofiary, która Ojciec przyjmuje, odwzajemniając bezgraniczne oddanie swojego Syna swoim Ojcowskim oddaniem – a był to dar nowego Życia nieśmiertelnego w zmartwychwstaniu.

Eucharystia zawiera niezatarty zapis męki i śmierci Pana. Nie jest tylko przywołaniem tego wydarzenia, lecz jego sakramentalnym uobecnieniem. Jest Ofiarą Krzyża, która trwa przez wieki. Ofiara ta ma do tego stopnia decydujące znaczenie dla zbawienia rodzaju ludzkiego, że Jezus złożył ją i wrócił do Ojca dopiero wtedy, gdy zostawił nam środek umożliwiający uczestnictwo w niej, tak jakbyśmy byli w niej obecni. W ten sposób wierny może uczestniczyć w niej i korzystać z jej niewyczerpalnych owoców.

Ofiara eucharystyczna uobecnia także tajemnice zmartwychwstania, w której ofiara znajduje swoje wypełnienie. Jako żywy i zmartwychwstały, Chrystus może uczynić sienie w eucharystii chlebem życia (Jan Paweł II Ecclesia de Eucharistia 11. 14).

Przenajświętsza Ofiara Ołtarza jest prawdziwym i istotnym ofiarowaniem, w którym Najwyższy Kapłan to samo czyni przez niekrwawą ofiarę, co uczynił już na krzyżu, ofiarując siebie samego Ojcu Przedwiecznemu. Sposób ofiarowania Chrystusa jest odmienny, skoro Jego ludzka natura jest w stanie chwały. Niemożliwe jest już przelanie krwi. Jednakowoż to ofiarowanie jest nam ukazane przez zewnętrzne znaki, które są symbolem Jego śmierci. Postaci eucharystyczne pod którymi jest On obecny, wyobrażają krwawe rozdzielenie Ciała i Krwi (Pius XII Mediator Dei 25).

Kanon Rzymski

Kanon rzymski w rycie trydenckim



Historia kanonu rzymskiego sięga IV wieku. Od czasów papieża Grzegorza Wielkiego modlitwa ta nie była zmieniana i jest jedną z najstarszych modlitw Kościoła. Jej znaczenie i świętość potwierdził Sobór trydencki nazywając go – podczas 22. sesji – wolnym od wszelkiego błędu i zastrzegł, że jeśli ktoś twierdzi, że Kanon Mszy zawiera błędy i że dlatego winien być zniesiony – niech na niego będzie anatema!



Kanon poprzedzony jest prefacją i śpiewem Sanctus. W całości jest odmawiany po cichu przez kapłana. W tym czasie wierni klęczą. Postawa kapłana (wzniesione ręce, pochylenie, przyklękanie) i gesty jakie wykonuje (wielokrotny znak krzyża) są również świadectwem wagi tej części mszy.



tekst wg portalu sanctus.pl:

Modlitwy Kanonu, którego pochodzenie sięga pierwszych wieków Kościoła, odzwierciedlają dokładnie myśl Apostołów i Zbawiciela. Dlatego powinniśmy z wielką czcią i radością odmawiać z kapłanem te modlitwy, które uświęciła tak starodawna tradycja.

24. (Pierwsza) modlitwa wstawiennicza
Kapłan ogólnie poleciwszy ofiarę wstawia się (a) za cały Kościół wojujący (b) za biorących udział w Ofierze (c) w łączności z Kościołem tryumfującym. "Naprzód należy polecić ofiary i wtedy wygłosić imiona tych, których należy" (św. Innocenty I 417). Imiona odczytywano z tabliczek zwanych dyptychami. Wypisywano na nich imiona żywych i umarłych, których polecano modlitwom wiernych, oraz imiona świętych, których przy ofierze w dniu danym wspominano.

Te Igitur - ogólne polecenie ofiar

Te igitur, clementissime Pater, per Iesum Christum Filium tuum Dominum nostrum, supplices rogamus ac petimus, uti accepta habeas, et benedicas haec (+) dona, haec (+) munera, haec (+) sancta sacrificia illibata.

Ciebie wiec, najmiłościwszy Ojcze, przez Jezusa Chrystusa Syna Twojego, Pana naszego, pokornie błagamy i prosimy: przyjmij te (+) dary, te (+) daniny, te (+) święte, nieskalane ofiary.

In Primis - Za Kosciół wojujący

In primis, quae tibi offerimus pro Ecclesia tua sancta Catholica quam pacificare, custodire, adunare, et regere digneris toto orbe terrarum: una cum famulo tuo Papa nostro N. et Antistite nostro N. et omnibus orthodoxis, atque Catholicae et Apostolicae fidei cultoribus.

Składamy Ci je przede wszystkim za Kościół Twój Święty, powszechny: racz Go obdarzyć pokojem, strzec, jednoczyć i rządzić Nim na całym okręgu ziemskim, wraz ze sługą Twoim Papieżem naszym N., i Biskupem naszym N., i ze wszystkimi prawowiernymi powszechnej i apostolskiej wiary wyznawcami.

Memento - za uczestników (wspomnienie żywych)

Memento, Domine famulorum, famularumque tuarum "N." et "N." et omnium circumstantium, quorum tibi fides cognita est, et nota devotio, pro quibus tibi offerimus: vel qui tibi offerunt hoc sacrificium laudis, pro se suisque omnibus: pro redemptione animarum suarum, pro spe salutis et incolumitatis suae: tibique reddunt vota sua aeterno Deo, vivo et vero.

Pomnij, Panie na sługi i służebnice Twoje N.N. i na wszystkich tu obecnych, których wierność jest Ci wiadoma, a gorliwość znana, za których Tobie ofiarujemy i którzy Ci składają tę ofiarę uwielbienia za siebie samych i za wszystkich swoich, za odkupienie dusz swoich, w nadziei zbawienia i ocalenia swego, oddając dary swoje, Tobie, Bogu wiecznemu, żywemu i prawdziwemu.

Communicantes - w łączności z Kościołem tryumfującym

S. Communicantes, et memoriam venerantes, in primis gloriosae semper virginis Mariae, Genitricis Dei et Domini nostri Iesu Christi: sed {et beati Ioseph, eiusdem virginis Sponsi} et beatorum Apostolorum ac Martyrum tuorum, Petri et Pauli, Andreae, Iacobi, Ioannis, Thomae, Iacobi, Philippi, Bartholomaei, Matthaei, Simonis et Thaddaei: Lini, Cleti, Clementis, Xysti, Cornelii, Cypriani, Laurentii, Chrysogoni, Ioannis et Pauli, Cosmae et Damiani, et omnium sanctorum tuorum: quorum meritis precibusque concedas, ut in omnibus protectionis tuae muniamur auxilio. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.

W świętym obcowaniu, ze czcią wspominamy przede wszystkim wsławioną zawsze Dziewicę Maryję, Rodzicę Boga, Pana naszego, Jezusa Chrystusa, a także Świętych Apostołów i Męczenników Twoich: (Apostołów) Piotra i Pawła, Andrzeja, Jakuba Jana, Tomasza, Jakuba, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Szymona, i Tadeusza, (Papieży) Linusa, Kleta, Klemensa, Ksystusa, Korneliusza, (Męczenników Cypriana, Wawrzyńca, Chryzogona, Jana i Pawła, Kosmę i Damiana, i wszystkich Świętych Twoich: racz dla ich zasług i modlitw wspierać nas w każdej potrzebie pomocą Swojej opieki. Przez tegoż Chrystusa, Pana naszego. Amen.

25. Hanc Igitur - prośba o przyjęcie ofiary
Kapłan wyciąga dłonie nad Hostią i kielichem, a gdy zaczyna błogosławić, ministrant dzwoni: - wierni klękają.

Hanc igitur oblationem servitutis nostrae, sed et cunctae familiae tuae, quaesumus, Domine, ut placatus accipias: diesque nostros in tua pace disponas, atque ab aeterna damnatione nos eripi, et in electorum tuorum iubeas grege numerari. Per Christum Dominum nostrum. Amen.

Prosimy Cię przeto, Panie, abyś tę ofiarę sług Twoich i całej rodziny Twojej miłościwie przyjął, dni życia naszego w pokoju swym ustalił i zechciał od wiecznego potępienia nas wybawić i zaliczyć w poczet wybranych Twoich. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

26. Quam Oblationem - Prośba o przeistoczenie
Kulminacyjnym punktem w Ofierze Mszy Świętej jest przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Pańską. Ofiara, które się spełnia na ołtarzu, jest tą ofiarą, która się dokonała na Kalwarii. Ten sam Kapłan i Ofiara ta sama. Wzbudźmy w sobie wiarę w obecność Chrystusa pod postaciami chleba i wina mówiąc po cichu, podczas podniesienia słowa św. Tomasza: Pan Bóg i Bóg mój. (7 lat odp. dla tych, co mówią codzień odp. zup. raz na tydzień pod zwykłymi warunkami. S. Pen. 26, I, 1937)

Quam oblationem tu, Deus, in omnibus, quaesumus benedictam (+), adscriptam (+), ratam (+), rationabilem, acceptabilemque facere digneris: ut nobis Corpus (+), et Sanguis (+) fiat dilectissimi Filii tui, Domini nostri Iesu Christi.

Wsród wszystkich ofiar, prosimy Cię, Ty Boże, racz te pobło+gosławić, u+znać, za+twierdzić, prawdziwą i miłą sobie uczynić, tak, żeby stała się dla nas Cia+łem i Krwią (+) najmilszego Syna Twojego, Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

27. Konsekracja chleba
Kapłan bierze do rak Hostię

Qui pridie quam pateretur, accepit panem in sanctas ac venerabiles manus suas: et elevatis oculis in coelum ad te Deum Patrem suum omnipotentem, tibi gratias agens, benedixit (+), fregit, deditque discipulis suis, dicens: Accipite, et manducate ex hoc omnes:

Który w przedzień Swej Męki wziął chleb w święte i czczigodne ręce Swoje, a wzniósłszy oczy ku niebu do Ciebie, Boga, Ojca Swego wszechmogącego, Tobie czyniąc dzięki, poblogo+sławił, połamał i rozdał uczniom Swoim, mówiąc: Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy:

Kapłan pochyla się nad Hostią

HOC EST ENIM CORPUS MEUM

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE.

Gdy kapłan podnosi Hostię Najświętszą, ministrant dzwoni, a wierni adorują w ciszy.

28. Konsekracja wina
Kapłan bierze do rąk Kielich.

Simili modo postquam coenatum est, accipiens et hunc praeclarum Calicem in sanctas ac venerabiles manus suas: item tibi gratias agens, bene + dixit, deditque discipulis suis, dicens: Accipite, et bibite ex eo omnes.

Podobnież, gdy było po wieczerzy, ujmując i ten przesławny Kielich w święte i czcigodne ręce Swoje, również dzięki Tobie czyniąc, poblogo+sławił i podał uczniom Swoim, mówiąc: Bierzcie i pijcie z niego wszyscy:

Kapłan pochyla się nad Kielichem.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET AETERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.	TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ, NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA: TAJEMNICA WIARY: KTÓRY ZA WAS I ZA WIELU WYLANY BĘDZIE NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.
Haec quotiescumque feceritis, in mei memoriam facietis.	To ile razy czynić będziecie, na moją czyńcie pamiątkę.

Gdy kapłan podnosi kielich, ministrant dzwoni. Wierni adorują w ciszy Krew Przenajświętszą


29. Unde Et Memores - Wspomnienie Tajemnicy Odkupienia (Anamneza)

Pamiątka Chrystusa, to nie tylko czcze wspomnienie, ale rzeczywiste uobecnienie całej Tajemnicy Odkupienia - co też podkreśla natychmiast kapłan w następnej modlitwie zwanej "anamneza" czyli "wspomnienie".

S. Unde et memores Domine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiusdem Christi Filii tui Domini nostri, tam beatae passionis, nec non et ab inferis resurrectionis, sed et in caelos gloriosae ascensionis: offerimus praeclarae majestati tuae de tuis donis ac datis, hostiam (+) puram, hostiam (+) sanctam, hostiam (+) immaculatam, Panem (+) sanctum vitae aeternae, et Calicem (+) salutis perpetuae.

Przeto i my słudzy Twoi, Panie, oraz lud Twój święty, wspominając tak błogosławioną Mękę, jak też i Zmartwychwstanie z otchłani i chwalebne Wniebowstąpienie tegoż Chrystusa, Syna Twojego, Pana naszego, ofiarujemy przedostojnemu Majestatowi Twojemu, z darów i dobrodziejstw Twoich, Hostię (+) czystą, Hostię (+) świetą, Hostię (+) Niepokalaną, Chleb (+) święty wiekuistego życia i Kielich (+) zbawienia wiecznego.

30. Supra Quae - Modlitwa o przyjęcie Ofiary bezkrwawej
Bóg łaskawie przyjął ofiary Starego Zakonu, które były tylko figurą Ofiary Chrystusa; o ile bardziej przychylnie raczy wejrzeć na ofiarę Nowego Przymierza.

S. Supra quae propitio ac sereno vultu respicere digneris: et accepta habere, sicuti accepta habere dignatus es munera pueri tui iusti Abel, et sacrificium patriarchae nostri Abrahae: et quod tibi obtulit summus sacerdos tuus Melchisedech, sanctum sacrificium, immaculatam hostiam.

Racz na nie wejrzeć przejednanym i łaskawym obliczem i przyjąć je tak mile, jak mile przyjąć raczyłeś dary sprawiedliwego sługi Twego Abla i ofiarę Patryjarchy naszego Abrahama i tę, którą Ci złożył najwyższy Twój Kapłan Melchizedek, ofiarę świętą, hostię niepokalaną.

31. Druga modlitwa wstawiennicza
Kapłan pochylony nad ołtarzem, modli się o łaski dla uczestników Ofiary.
Owym aniołem, który ma ofiarę przedstawić jest sam Chrystus. Według innych jest nim Duch Święty lub jakiś anioł ofiarnik.

Supplices - za uczestników Ofiary

Supplices te rogamus, omnipotens Deus; iube haec perferri per manus sancti Angeli tui in sublime altare tuum, in conspectu divinae majestatis tuae: ut quotquot ex hac altaris participatione, sacrosanctum Filii tui Corpus (+) et Sanquinem (+) sumpserimus omni benedictione caelesti et gratia repleamur. Per eumdem Christum, Dominum nostrum. Amen.

Pokornie Cię błagamy, wszechmogący Boże, rozkaz, by ręce świętego Anioła Twego zaniosły tę Ofiarę na niebiański Twój ołtarz, przed oblicze Boskiego Majestatu Twego, abyśmy wszyscy, tego ołtarza uczestnicy, pożywając przenajświętsze + Ciało i Krew + Syna Twego, otrzymali z niebios pełnię błogosławieństwa i łaski. Przez tegoż Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Memento - za zmarłych

Memento etiam, Domine, famulorum famularumque tuarum N. et N. qui nos praecesserunt cum signo fidei, et dormiunt in somno pacis.	Pomnij też, Panie, na sługi i służebnice Twoje NN., którzy nas wyprzedzili ze znamieniem wiary i śpią snem pokoju. (Przypomnij, za kogo się modlisz)
Ipsis, Domine, et omnibus in Christo quiescentibus, locum refrigerii, lucis et pacis, ut indulgeas, deprecamur. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.	Błagamy Cię, Panie, użycz im i wszystkim tym, którzy w Chrystusie spoczywają, miejsca ochłody, światła i pokoju. Przez tegoż Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Nobis Quoque Peccatoribus - w łącznosci z Kościołem tryumfującym

Kapłan bije się w piersi, ministrant raz dzwoni.

Nobis quoque peccatoribus famulis tuis, de multitudine miserationum tuarum sperantibus, partem aliquam et societatem donare digneris, cum tuis sanctis Apostolis et Martyribus: cum Ioanne, Stephano, Matthia, Barnaba, Ignatio, Alexandro, Marcellino, Petro, Felicitate, Perpetua, Agatha, Lucia, Agnete, Caecilia, Anastasia, et omnibus sanctis tuis: intra quorum nos consortium, non aestimator meriti, sed veniae, quaesumus, largitor admitte. Per Christum Dominum nostrum.

Nam także, grzesznym sługom Twoim, którzy pokładamy nadzieję w mnóstwie litości Twojej, racz dać jakiś udział i obcowanie ze świętymi Twoimi Apostołami i Męczennikami: Janem (Chrzcicielem), Szczepanem (Diakonem), Maciejem (Apostołem), Barnabą, Ignacym (Biskupem) Aleksandrem, Marcelinem, Piotrem, (Męczennice) Felicytą, Perpetuą, Agatą, Łucją, Agnieszką, Cecylią, Anastazją, i całym gronem Twych Świętych; dopuść nas, prosimy, do ich współdziedzictwa, nie z naszych zasług biorąc miarę, lecz przebaczeniem obdarzając Przez Chrystusa, Pana naszego.

32. Zakończenie

Per quem haec omnia, Domine, semper bona creas, sanctificas (+), vivificas (+), benedicis (+) et praestas nobis.

Przez Niego, Panie, te wszystkie dary zawsze dobrymi stwarzasz, uswię+casz, oży+wiasz, błogo+sławisz i nam ich udzielasz.

Kapłan odkrywa kielich i czyni Hostią Św. pięć razy znak krzyża, po czym podnosi kielich wraz z Hostią (małe podniesienie). Jednocześnie wielbi Boga, mówiąc:

Per ipsum (+), et cum ipso (+), et in ipso (+), est tibi Deo Patri (+) omnipotenti, in unitate Spritus (+) Sancti, omnis honor et gloria.	Przez + Niego i z + Nim, i w + Nim masz, Boże Ojcze + wszechmogący, w jedności Ducha + Świętego, wszelką cześć i chwałę.
S. Per omnia saecula saeculorum. M. Amen.	K. Przez wszystkie wieki wieków. W. Amen.

 
Kanon rzymski w nowym rycie

Jest najbardziej uroczystą i najbardziej rozbudowaną z kilku modlitw eucharystycznych. Jest odmawiana w całości na głos, część tekstów można opuścić.

Stosowanie Kanonu Rzymskiego

Zgodnie z 365. punktem Ogólnego Wprowadzenia do Mszału Rzymskiego, Kanon Rzymski można odmawiać zawsze. Ponadto zaleca się jego stosowanie w następujących dniach:

[NIESTETY JEST TO NIE PRAKTYKOWANE !!!]


 
* każda niedziela

* Msze mające własne Zjednoczeni

o Narodzenie Pańskie (razem z jego oktawą)

o Objawienie Pańskie

o od Mszy Wigilii Paschalnej do 2. Niedzieli Wielkanocnej

o Wniebowstąpienie Pańskie

o Zesłanie Ducha Świętego

o Ofiarowanie Pańskie

o Zwiastowanie Pańskie

o Przemienienie Pańskie

o rocznica konsekracji kościoła

o narodzenie świętego Jana Chrzciciela

o Wniebowzięcie NMP

o Niepokalane Poczęcie NMP

* Msze mające własne Boże przyjmij łaskawie tę Ofiarę

o Msza przy udzielaniu Chrztu

o Msza przy udzielaniu Bierzmowania

o Msza za Nowożeńców

* święta Apostołów

* święta świętych, których imiona wspomina się w tekście Kanonu


 
tekst wg WIRTUALNY MODLITEWNIK:

Kapłan z rozłożonymi rękami mówi:

Ojcze nieskończenie dobry, * pokornie Cię błagamy przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana, *

składa ręce i mówi:

abyś przyjął

robi jeden znak krzyża nad chlebem i kielichem, mówiąc:

i pobłogosławił + te święte dary ofiarne. *

rozłożywszy ręce mówi:

Składamy je Tobie przede wszystkim * za Twój święty Kościół powszechny, * razem z Twoim sługą, naszym Papieżem N * i naszym Biskupem N. * oraz wszystkimi, którzy wiernie strzegą * wiary katolickiej i apostolskiej. * Obdarz swój Kościół pokojem i jednością, * otaczaj opieką i rządź nim na całej ziemi.

WSPOMNIENIE ŻYJĄCYCH


 
Pamiętaj, Boże, o swoich sługach i służebnicach N. i N., *

Kapłan może głośno wymienić tych, za których szczególnie się modli.

i o wszystkich tu zgromadzonych, * których wiara i oddanie są Ci znane.

składa ręce i przez chwilę modli się w ciszy

i o wszystkich tu zgromadzonych, * których wiara i oddanie są Ci znane.

Następnie rozłożywszy ręce , mówi:

Za nich składamy Tobie tę Ofiarę uwielbienia, * a także oni ją składają * i wznoszą swoje modlitwy ku Tobie, * Bogu wiecznemu, żywemu i prawdziwemu, * za siebie oraz za wszystkich swoich bliskich, * aby dostąpić o odkupienia dusz swoich * i osiągnąć zbawienie.


 
WSPOMNIENIE ŚWIĘTYCH


 
Zjednoczeni z całym Kościołem, * ze czcią wspominamy * najpierw pełną chwały Maryję, zawsze Dziewicę, * Matkę Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa, * a także świętego Józefa, * Oblubieńca Najświętszej Dziewicy, * oraz Twoich świętych Apostołów i Męczenników: * Piotra i Pawła, Andrzeja, * (Jakuba, Jana, Tomasza, * Jakuba, Filipa, Bartłomieja, * Mateusza Szymona i Tadeusza, Linusa, Kleta, Klemensa, Sykstusa, * Korneliusza, Cypriana, Wawrzyńca, Chryzogona, * Jana i Pawła, Kosmę i Damiana) * i wszystkich Twoich Świętych. * Przez ich zasługi i modlitwy * otaczaj nas we wszystkim swoją przemożną opieką. * (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)


 
Boże, przyjmij łaskawie tę Ofiarę * od nas, sług Twoich * i całego ludu Twego. * Napełnij nasze życie swoim pokojem * zachowaj nas od wiecznego potępienia * i dołącz do grona swoich wybranych.

Składa ręce.

(Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)


 
Trzymając ręce wyciągnięte nad darami, mówi:

Prosimy Cię, Boże, * uświęć tę Ofiarę pełnią swojego błogosławieństwa, * mocą Twojego Ducha uczyń ją doskonałą i miłą sobie, * aby się stała dla nas Ciałem i Krwią * Twojego umiłowanego Syna, * naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On to w dzień przed męką

Bierze chleb, unosi go nieco nad ołtarzem i mówi:

wziął chleb w swoje święte i czcigodne ręce,

podnosi oczy,

podniósł oczy ku niebu, * do Ciebie, Boga, swojego Ojca wszechmogącego, * i dzięki Tobie składając, błogosławił, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

lekko się pochyla.

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.


 
Ukazuje ludowi konsekrowaną hostię, składa ją na patenie i przyklęka

Następnie mówi

Podobnie po wieczerzy

Bierze kielich, unosi go nieco nad ołtarzem i mówi:

wziął ten przesławny kielich * w swoje święte i czcigodne ręce, * ponownie dzięki Tobie składając, błogosławił, * i podał swoim uczniom mówiąc:

lekko się pochyla

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.


 
Ukazuje ludowi kielich, stawia go na korporale i przyklęka


 
Następnie rozpoczyna aklamację:

AKLAMACJA

Oto wielka tajemnica wiary.

Lud odpowiada

Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, * wyznajemy Twoje zmartwychwstanie * i oczekujemy Twego przyjścia w chwale.

Następnie z rozłożonymi rękami kapłan mówi:

Boże Ojcze, my, Twoi słudzy, * oraz lud Twój święty, * wspominając błogosławioną mękę, zmartwychwstanie * oraz chwalebne wniebowstąpienie Twojego Syna, * naszego Pana Jezusa Chrystusa, * składamy Twojemu najwyższemu majestatowi * z otrzymanych od Ciebie darów * Ofiarę czystą, świętą i doskonałą, * Chleb święty życia wiecznego * i Kielich wiekuistego zbawienia. * Racz wejrzeć na nie z miłością i łaskawie przyjąć, * podobnie jak przyjąłeś dary swojego sługi, * sprawiedliwego Abla, * i ofiarę naszego Patriarchy Abrahama * oraz tę ofiarę, * którą Ci złożył najwyższy Twój kapłan Melchizedek, * jako zapowiedź Ofiary doskonałej.

Kapłan pochyla się i ze złożonymi rękami mówi:

Pokornie Cię błagamy, wszechmogący Boże, * niech Twój święty Anioł zaniesie tę Ofiarę na ołtarz w niebie * przed oblicze boskiego majestatu Twego, abyśmy przyjmując z tego ołtarza * Najświętsze Ciało i Krew Twojego Syna, *

prostuje się i żegna, mówiąc:

otrzymali obfite błogosławieństwo i łaskę.

Składa ręce

(Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.)

WSPOMNIENIE ZMARŁYCH


 
Z rozłożonymi rękami mówi:

Pamiętaj, Boże, o swoich sługach i służebnicach N. i N., *,

Kapłan może głośno wymienić tych, za których szczególnie się modli.

którzy przed nami odeszli ze znakiem wiary * i śpią w pokoju.

Składa ręce i przez chwilę modli się za zmarłych.

Następnie rozłożywszy ręce mówi:

Błagamy Cię, daj tym zmarłym * oraz wszystkim spoczywającym w Chrystusie * udział w Twojej radości, światłości i pokoju.

Składa ręce

(Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

Prawą ręką uderza się w piersi i mówi:

Również nam, Twoim grzesznym sługom, *

rozłożywszy ręce mówi:

ufającym w Twoje miłosierdzie, * daj udział we wspólnocie z Twoimi świętymi Apostołami i Męczennikami: * Janem Chrzcicielem, Szczepanem, * Maciejem, Barnabą, * (Ignacym, Aleksandrem * Marcelinem, Piotrem, * Felicytą, Perpetuą, * Agatą, Łucją, * Agnieszką, Cecylią, Anastazją) * i wszystkimi Twoimi Świętymi; * prosimy Cię, dopuść nas do ich grona * nie z powodu naszych zasług, * lecz dzięki Twojemu przebaczeniu.

Składa ręce i mówi:

Przez Chrystusa, naszego Pana, * przez którego, Boże, wszystkie te dobra * ustawicznie stwarzasz, uświęcasz, ożywiasz, * błogosławisz i nam ich udzielasz.

Kapłan bierze patenę z hostią oraz kielich i, podnosząc je mówi:

Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego, * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Lud odpowiada:

Amen.


 
Żółtym tłem zaznaczono różnice między tekstami.