Znaczenie Kościoła Rzymskiego w pismach św. Ireneusza.

W internecie na pewnej stronie znalazłem  informacje że:

" Ireneusz, który spisał imiona pierwszych dwunastu biskupów Rzymu, nie wymienia w ogóle apostoła Piotra, jako pierwszego biskupa Rzymu, lecz Linusa". 

Dla porównania zamieszczam poniżej skan z książki "Antologia Patrystyczna" A. Bober wyd. WAM z fragmentem tekstu Ireneusza z Adversus Haereses dotyczącego Kościoła Rzymskiego:

Łatwo można stwierdzić, że dzieło Ireneusza świadczy niezbicie o obecności św. Piotra (i Pawła) w Rzymie i mianowaniu przez nich (tj. Piotra i Pawła) na biskupa Linusa.

Czy św. Piotr był w Rzymie?

Ostatnio niekatolickie wyznania obiegła sensacyjna wiadomość : Piotr nigdy nie był w Rzymie!
Ktoś wyczytał w 1.Liscie św Piotra, że list ów został napisany w ...Babilonie!
1P 5:13 pau "Pozdrawia was wspólnota w Babilonie, wybrana razem z wami, a także Marek, mój syn."

Niestety ów odkrywca nie czytał Apokalipsy św. Jana:
Ap 17:5 bp "Na jej czole wypisane tajemnicze imię: "Wielki Babilon, Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi".
Ap 17:9 bp "(9) Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość. Siedem głów to jest siedem gór [ Aluzja do siedmiu pagórków Rzymu], na których siedzi Niewiasta."

Analiza gramatyczna Mt 16,19.

Mt 16:19 Bp "I tobie dam klucze królestwa niebieskiego i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie."

Mt 16:19 WHNU "δωσω σοι τας κλειδας της βασιλειας των ουρανων και ο εαν δησης επι της γης εσται
δεδεμενον εν τοις ουρανοις και ο εαν λυσης επι της γης εσται
λελυμενον εν τοις ουρανοις"


 
zwiążesz/rozwiążesz (δησης/ λυσης):

-tryb przypuszczający

-czas przeszły dokonany

-strona czynna


 
będzie (εσται):

- tryb orzekający

-czas przyszły


 
związane/rozwiązane (δεδεμενον/ λελυμενον)

-czas teraźniejszy dokonany

-strona bierna

Świeto KATEDRY ŚW. PIOTRA, APOSTOŁA

Kazanie św. Leona Wielkiego, papieża

(Kazanie 4 w rocznicę wyboru, 2-3)

Kościół Chrystusa opiera się na mocnej wierze Piotra

Jeden tylko Piotr zostaje wybrany spośród całego świata i postawiony na czele wszystkich powołanych ludów oraz grona Apostołów i wszystkich ojców Kościoła. Wprawdzie wśród ludu Bożego wielu jest kapłanów i wielu pasterzy, ale ich wszystkich, którymi najpierw włada Chrystus, ma prowadzić Piotr. Ukochani! Bóg w swej łaskawości dał temu mężowi wielki i podziwu godny udział w swej władzy; a jeżeli z woli Bożej także i pozostali pasterze Kościoła mieli ją dzielić z Piotrem, to jednak wszystko, czego im Bóg udzielił, dał im przez niego.

Wszystkich też Apostołów Pan zapytuje, co ludzie o Nim sądzą. Wszyscy też odpowiadają podobnie, bo powtarzają tylko ludzkie i nierozumne o Nim opowiadania.

Gdy jednak pada pytanie, za kogo Apostołowie Go uważają, pierwszy wyznaje Pana ten, który jest pierwszym wśród nich. Gdy więc rzekł: "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego" - Jezus mu odpowiada: - "Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony; bo nie ciało i krew ci to objawiły, lecz Ojciec mój, który jest w niebie". To znaczy: jesteś błogosławiony, bo mój Ojciec cię oświecił; nie dałeś się zwieść ziemskim mniemaniom, ale pouczyło cię natchnienie dane ci z wysoka. Nie ciało i krew wskazały mnie tobie, lecz ukazał mnie Ten, którego jestem Synem Jednorodzonym.

"Otóż i Ja ci powiadam". To znaczy: mój Ojciec objawił ci moje Bóstwo, podobnie i Ja daję ci poznać twoją wielkość, bo "Ty jesteś skałą". Innymi słowy: wprawdzie to Ja jestem niewzruszoną skałą, "kamieniem węgielnym, co czyni obojga jednym", i fundamentem, poza którym nikt nie może położyć innego; ale również i ty jesteś skałą, ponieważ moja moc cię utwierdza, a przeto i własna moja władza jest ci dana w uczestnictwie.

"I na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą", czyli na tej potędze wzniosę wiekuistą świątynię, a sięgająca niebios wspaniałość mojego Kościoła powstanie z tej niewzruszonej wiary.

Tego wyznania nie przemogą bramy piekieł, nie skrępują go więzy śmierci, albowiem ten głos jest głosem życia. Mocą tego wyznania jedni zostaną wywyższeni ku niebiosom, inni zaś - ci, którzy je odrzucają - będą pogrążeni w otchłani piekieł. W odpowiedzi na wyznanie Piotra mówi mu Jezus: "Dam ci klucze królestwa niebieskiego, cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie".

Co prawda prawo posługiwania się tą władzą przeszło i na pozostałych Apostołów, a postanowienie zawarte w tych słowach odnosi się także i do wszystkich pasterzy Kościoła. Jednakże nie bez powodu jednemu zostało powierzone to, co dotyczy wszystkich. Ta władza została powierzona w szczególności Piotrowi, albowiem przewyższa on godnością wszystkich pasterzy Kościoła.

ROMA - AMOR

mini słowniczek łacińsko-polski:
ROMA - Rzym
AMOR - miłość

„Kościół katolicki rozumie posługę Piotrową jako dar Pana dla swego Kościoła. Nie można jej interpretować w perspektywie władzy, lecz w obrębie eklezjologii komunii, jako posługę jedności w prawdzie i miłości. Biskup Kościoła Rzymskiego, który przewodniczy w miłości (św. Ignacy z Antiochii), jest pojmowany jako Sługa Sług Bożych (św. Grzegorz Wielki)” Benedykt XVI do Bartłomieja I

Św. Piotr i Św. Paweł – wspólna misja.

Ga 2:7-8 BT "Wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, że mnie zostało powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych -Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych, współdziałał i ze mną wśród pogan-"

Powołując się na ten cytat niektórzy dowodzą ,że św. Piotrowi nie zlatał powierzony powszechny Prymat. Czy rzeczywiście Apostołom została powierzona odmienna misja ? Czy spotkanie Pawła z Piotrem było swego rodzaju podziałem stref wpływów? Zobaczmy co a ten temat mówią inne pisma Nowego Testamentu:

Według zamysłu Jezusa posłanie wszystkich Apostołów miało wymiar powszechny:

Mt 28:19 BT "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego."

Jednak jak można wyczytać z Dziejów, misja wśród pogan nie rozwinęła się od razu i spotykała się z pewna opozycja, która prawdopodobnie wynikała przekonania, że aby zostać chrześcijaninem najpierw konieczne jest przyjecie Prawa Mojżeszowego.

W winku pierwszych prześladowań nastąpiło rozproszenie części chrześcijan. Niektórzy jak diakon Filip dotarli do Samarii:

Dz 8:12 BT "Lecz kiedy uwierzyli Filipowi, który nauczał o królestwie Bożym oraz o imieniu Jezusa Chrystusa, zarówno mężczyźni, jak i kobiety przyjmowali chrzest."

Apostołowie w Jerozolimie dowiedziawszy się o tym wysłali do Samarii Piotra i Jana:

Dz 8:15-17 BT "którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego.(16) Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa.(17) Wtedy więc wkładali /Apostołowie/ na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego."

Jednak Samarytanie nie byli poganami, chociaż się z nich wywodzili (można byłoby ich określić jako schizmatyków). Byli to potomkowie ludów, które sprowadzili Asyryjczycy po upadku Królestwa Izraela (Północnego). Bardzo wcześnie przyjęli judaizm:

2Krl 17:26-28 BT "Doniesiono więc królowi asyryjskiemu: Ludy, które zabrałeś do niewoli i osiedliłeś w miejscowościach Samarii, nie znają obrzędu Boga tego kraju. I nasłał na nich lwy, które ich zabijają, ponieważ nie znają oni obrzędu Boga kraju.(27) Wtedy król asyryjski przykazał: Zaprowadźcie tam jednego z kapłanów, których stamtąd zabraliście do niewoli. Niech idzie i mieszka tam, i naucza ich obrzędu Boga tego kraju!(28) Wtedy jeden z kapłanów, których zabrano do niewoli z Samarii, odszedł i zamieszkał w Betel, i pouczał ich, jak mają oddawać cześć Panu."

W czasach Jezusa Samaria posiadało własną Świątynie , tak samo jak w okresie podzielonych królestw.

Jezus nauczał w Samarii i wielu mieszkańców uwierzyło w Niego:

J 4:39 BT "Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: Powiedział mi wszystko, co uczyniłam."

Dalej mamy informacje ,że Filip ochrzcił dworzanina etiopskiego (Dz 8,25-39), który jechał do Jerozolimy oddać pokłon Bogu – był więc to prozelita.

Po opisie nawrócenia św. Pawła Ananiasz otrzymuje objawienie: Dz 9:15 BT "Idź - odpowiedział mu Pan - bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela."

Jednak Paweł po swoim chrzcie głosił Jezusa wyłącznie Żydom (Dz 9:20-27). Rozprawiał też z hellenistami (Dz 9,28), czyli z Żydami mieszkającymi poza Palestyna i mówiącymi po grecku (por Dz 6,1).

Za początek misji wśród pogan należy zatem uznać chrzest udzielony Korneliuszowi przez św. Piotra: Dz 10:47-48 BT "Wtedy odezwał się Piotr: Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?(48) I rozkazał ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Potem uprosili go, aby zabawił <u nich> jeszcze kilka dni."

Apostołowie i bracia przebywający w Judei są oburzeni: Dz 11:3 BT "Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych - mówili - i jadłeś z nimi." Piotr wyjaśnia swoja decyzję powołując się na słowa Jezusa i otrzymane objawienie, które zamyka definitywnie sprawę: Dz 11:16-18 BT "Przypomniałem sobie wtedy słowa, które wypowiedział Pan: 'Jan chrzcił wodą, wy zaś ochrzczeni będziecie Duchem Świętym'.(17) Jeżeli więc Bóg udzielił im tego samego daru co nam, którzyśmy uwierzyli w Pana Jezusa Chrystusa, to jakżeż ja mogłem sprzeciwiać się Bogu?(18) Gdy to usłyszeli, zamilkli. Wielbili Boga i mówili: A więc i poganom udzielił Bóg [łaski] nawrócenia, aby żyli."

Rozproszeni uczniowie docieraja do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, głosząc ewangelię jedynie Żydom (Dz 11,19). Jednak: Dz 11:20-21 BT "Niektórzy z nich pochodzili z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali też do Greków i opowiadali Dobrą Nowinę o Panu Jezusie.(21) A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana." Gdy wieść doszła o tym do Jerozolimy wysłany został Barnaba, który rozpoczą systematyczną misje wśród pogan, doierając sobie za pomocnika Pawła. Po pewnym czasie obaj wybrali siię na dzalszą działalność misyjną.(Dz 11,22-30). Działają na obszarze Anatolii głosząc Słowo Boże zarówno Żydom jak i poganom (Dz 13,1-14,28). Gdy drogi Pawła i Barnaby rozchodzą się Paweł nadal zachowuje ten sam schemat misii: Dz 28:23-28 BT "Wyznaczywszy mu dzień, w większej liczbie przyszli do niego do mieszkania, a on przytaczał im świadectwa o królestwie Bożym; od rana aż do wieczora przekonywał ich o Jezusie na podstawie Prawa Mojżeszowego i Proroków.(24) Jedni dali się przekonać o tym, co mówił, drudzy nie wierzyli.(25) Poróżnieni między sobą zabierali się do odejścia. Wtedy Paweł powiedział to jedno: Trafnie rzekł Duch Święty do ojców waszych przez proroka Izajasza:(26) Idź do tego ludu i powiedz: Usłyszycie dobrze, ale nie zrozumiecie, i dobrze będziecie widzieć, a nie zobaczycie.(27) Bo otępiało serce tego ludu. Usłyszeli niechętnie i zamknęli oczy, aby przypadkiem nie zobaczyli oczami i uszami nie usłyszeli, i nie zrozumieli sercem, i nie nawrócili się, i abym ich nie uleczył.(28) Wiedzcie więc, że to zbawienie Boże posłane jest do pogan, a oni będą słuchać."



Przyjrzyjmy się następnie działalności misyjnej św. Piotra o której sam opowiada:

Dz 15:7-9 BT "Po długiej wymianie zdań przemówił do nich Piotr: Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli.(8) Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam.(9) Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając przez wiarę ich serca."

Z Listów św. Pawła do Koryntian i Galatów dowiadujemy się ,że Piotr przenywał i zapewne nauczał wśród pogan:

1Kor 1:12 BT "Myślę o tym, co każdy z was mówi: Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa."

Ga 2:11 BT "Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył."

Z listów św. Piotra dowiadujemy się pośrednio, że przebywał w Rzymie:1P 5:13 BT "Pozdrawia was ta, która jest w Babilonie razem z wami wybrana, oraz Marek, mój syn.", a swoje pismo kieruje do chrześcijan Azji Mniejszej.



Św. Piotr i Paweł mają takie samo rozumienie Wolności Ewangelicznej od Prawa Mojżeszowego:

Dz 15:7-11 BT "Po długiej wymianie zdań przemówił do nich Piotr: Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli.(8) Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam.(9) Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając przez wiarę ich serca.(10) Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, wkładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać.(11) Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni."

Ga 3:11-14 BT "A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że sprawiedliwy z wiary żyć będzie.(12) Prawo nie opiera się na wierze, lecz /mówi/: Kto wypełnia przepisy, dzięki nim żyć będzie.(13) Z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił - stawszy się za nas przekleństwem, bo napisane jest: Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie -(14) aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha."



1.Pierwszym który ochrzcił poganina był św. Piotr

2.Św.Piotr miał świadomość swojego posłania do pogan i głosił im Ewangelię.

3.Św. Paweł nauczał zarówno Żydów jak i pogan

4.Obaj Apostołowie nauczali identycznie o tym, że Prawo Mojżeszowe nie jest źródłem zbawienia i nie obowiązuje chrześcijan.

„Piotr przemówił – Rzym przemówił” Prymat Następców św. Piotra w Tradycji.

Ubi Petrus, ibi Ecclesia

 BISKUPI RZYMU

Klemens I w Liście do Koryntian (ok.95r): "Jeśli zaś niektórzy z wasnie dostosują się do tego, co On [Chrystus] przez nas powiedział, niech wiedzą, że wplątuja się w poważne niebezpieczeństwo."

Juliusz I List do biskupów Antiochii (341r): "Czy nie wiecie ,że jest zwyczaj, aby najpierw nam pisano i że stąd rozstrzyga się to co jest słuszne! Zaiste, jeśli padło jakieś podejrzenie na biskupa tego miasta [Aleksandrii], należało napisać do tutejszego Kościoła."

Damazy List do biskupów wschodnich (378r.) "I chociaż jesteśmy pośród Kościoła Świętego, któremu błogosławiony Piotr przewodniczył i nauczył nas, jak powinniśmy kierować sterem nam powierzonym, wyznajemy, że nie jesteśmy tego godni."

Syrycjusz List do Hemeriusza, biskupa Terragony (385r): "Dźwigamy ciężar wszystkich, którzy są obciążeni, a właściwie to błogosławiony Piotr dźwiga je w nas, chroni nas i strzeże jako swoich następców, którym powierzona jest troska jego posługi."

Innocenty I List do biskupów afrykańskich (417r): "W poszukiwaniu Bożych rozwiązań [w sprawie donatyzmu] zwróciliście Siudo nas o wyrażenie naszego zdania, wiedząc, że do Stolicy Apostolskiej, na której zasiadający pełnią posługę samego Apostoła, od którego sam episkopat i cała władza pochodzi."

Zyzom List do biskupów afrykańskich (418r): "Tradycja Ojców Kościoła przypisywała taki autorytet Stolicy Apostolskiej, że nikt nie ośmielił się podważać jej orzeczeń."

Bonifacy I List do Rufusa biskupa Tesalonik (422r): "Do synodu w Koryncie wysłaliśmy takie pisma, aby wszyscy bracia zrozumieli, że nie należy odwoływać naszego wyroku. Nigdy bowiem nie było wolno rostrząsać na nowo tego, co zostało raz postanowione przez Stolicę Apostolską."

Gelazjusz Dekret o Księgach Kanonicznych (495r): "Święty Rzymski Kościół przewodniczy innym Kościołom nie według jakichkolwiek zarządzeń synodalnych, lecz na mocy ustanowienia Pana i Zbawiciela, od Którego prymat otrzymał"

Leon I (440-461) "Do raci naszej uroczystości dołącza się nie tylko apostolska także i biskupia godność błogosławionego Piotra, który nie przestaje przodować swojej Stolicy i utrzymuje nieustające współuczestnictwo wiecznym kapłanem. Solidność bowiem owa, którą z Chrystusa Skały on także uczyniony skałą otrzymuje , na jego następców także się przelewa." "Poprzez błogosławionego Piotra głową Apostołów Święty rzymski Kościół dzierży prymat nad wszystkimi Kościołami świata."

Hormizdas Wyznanie wiary (517r) podpisane przez patriarchę Konstantynopola i cesarza Justyniana: "A ponieważ nie można pominąć postanowień Pana naszego Jezusa Chrystusa, który mówi ' Ty jesteś Opoką i na tej opoce zbuduję mój Kościół ' i słowa te znajdują potwierdzenie w faktach, gdyż wiara katolicka zawsze była zachowana nieskalana na Stolicy Apostolskiej; przeto nie chcąc odłączyć się od tej wiary i nadziei oraz idąc za rozporządzeniami Ojców, potępiamy wszystkie herezje."

Grzegorz I (590-604) "Słowami Pana piecza nad całym Kościołem została powierzona św. Piotrowi Apostołowi i Księciu wszystkich Apostołów." List do biskupa Syrakuz: "Tych co powołują się na Kościół w Konstantynopolu, należałoby zapytać, czy wątpi kto, że jest on podległy Stolicy Apostolskiej? To stale wyznają i najpokorniejszy cesarz i brat biskup tegoż miasta."

OJCOWIE KOŚCIOŁA

Ignacy z Antiochii List do Kościoła Rzymskiego (107r) "który zajmuje pierwsze miejsce..., który przewodniczy powszechnej wspólnocie miłości."

Ireneusz z Lyonu Przeciw herezjom (180): "Z Kościołem rzymskim z powodu jego szczególniejszego pierwszeństwa (propter potentiorem principalitatem) muszą zgadzać się wszystkie inne Kościoły, albowiem w nim zachowywana jest zawsze apostolska nauka i tradycja."

Cyprian z Kartaginy (200-258r) O jedności Kościoła katolickiego: "I chociaż po zmartwychwstaniu [Chrystus] udzielił podobnej władzy wszystkim Apostołom, jednakże aby ta jedność była wyraźnie widzialna, swoim autorytetem ustanowił jej źródło, które ma swój początek w jednym tylko człowieku." Nazywa Kościół rzymski "Kościołem głównym, z którego jedność kapłańska powstała – matką i korzeniem Kościoła katolickiego", dlatego, że jest nieprzerwanie biskupstwem św. Piotra, żyjącego w jego następcach, zaś samego Biskupa Rzymskiego nazywa "zastępcą Chrystusa". Wyznanie to ma jeszcze większą wagę w obliczu jego sporu z papieżem św. Stefanem I o to, czy nawracających się z herezji należy powtórnie chrzcić. Papież stwierdził wówczas, że "nie wolno żadnej nowości zaprowadzać wobec Tradycji stwierdzonej od prastarych czasów", i uznał chrzest heretyków za ważny, a jego wyrok przyjęto w całym Kościele.

Efrem Syryjczyk (306-373r) homilia: "Szymonie, uczniu mój, uczyniłem cię skałą, abyś mógł udźwignąć ciężar mojego budynku. Jesteś nadzorcą tych, którzy buduja Kościół mój na ziemi. Ty jesteś przywódcą moich uczniów."

Hieronim z Dalmacji List do papieża Damazego (377r): "Zwracam się do Następcy Rybaka. Nikogo nie uznaję za przywódcę prócz Chrystusa, będąc jednocześnie w łączności z Waszą Łaskawością, to jest ze Stolicą Piotra."

Ambroży z Mediolanu (339-397r): "Ubi Petrus, ibi Ecclesia (gdzie Piotr tam Kosciół)."

Jan Chryzostom (347-407r): "On [Piotr], wyróżniony spośród Apostołów, był ich rzecznikiem i głową Kolegium Apostolskiego."

Hieronim ze Strydonu (331-420r): "Gdyby Piotr był pozostał w Antiochii, stamtąd do końca swego życia całym Kościołem zarządzał i nie przeniósł tych rządów gdzie indziej, Antiochia otrzymałaby w spadku po Piotrze nie tylko swoje biskupstwo, ale i zwierzchnictwo nad całym Kościołem. Ale ponieważ Piotr Antiochię opuścił i zostawił swego następcę biskupa jedynie w Antiochii, a władzę głowy Kościoła zatrzymał nadal przy sobie – przeniósł się do Rzymu, tu założył stolicę biskupią i na tej stolicy aż do swej śmierci sprawował rządy głowy Kościoła, przeto ze śmiercią Piotra stolica Biskupa Rzymskiego stała się prawną dziedziczką władzy Piotrowej nad całym Kościołem."

Augustyn z Hippony (354-430r) "Roma locuta – causa finita! (Rzym powiedział – sprawa rozstrzygnięta)."

 SOBORY I SYNODY

Synod w Sardynce (343r): "Jeżeli jakiś biskup, który został zdjęty ze swego urzędu decyzją biskupów znajdujących się w sąsiedztwie, oświadczy, że należy mu się nowa instancja dla obrony własnej, nie należy powoływać na opróżniony przez niego tron nowego biskupa, zanim biskup Rzymu, zbadawszy sprawę, wyda orzeczenie. Wydaje się rzeczą dobrą i najbardziej wskazaną, aby ze wszystkich prowincji kapłani zwracali się do głowy [Kościoła], to jest stolicy apostoła Piotra."

Sobór Efeski (431r) Przemówienie legata papieża Celestyna I :" Nikt nie wątpi, owszem całemu światu jest to dobrze wiadomo, że święty, błogosławiony Piotr, książę i głowa Apostołów, filar wiary i fundament katolickiego Kościoła otrzymał od Pana naszego Zbawiciela i Odkupiciela rodzaju ludzkiego, klucze królestwa niebieskiego, że jemu powierzono władzę odpuszczania lub zatrzymywania grzechów i że on aż do tego czasu i na zawsze żyje i rozstrzyga w swych następcach. Tego Piotra następca i dziedzic, biskup nasz Celestyn, mnie dziś na ten synod przysłał."

Sobór w Chalcedonie (451r): Zgromadzeni biskupi nazwali papieża Leona I swą głową, a samych siebie uczniami jego. – Po odczytaniu pisma papieskiego (Dogmatyczny List do Flawiana, biskupa Konstantynopola), potępiającego herezję monofizytów, zawołali biskupi: "Piotr przez Leona przemówił!". Do papieża zaś napisali: "Przez twoich legatów przewodniczyłeś nam, jak głowa członkom ciała."



BONIFACY VIII BULLA "UNAM SANCTAM" (1302r)

"Porro subesse Romano Pontifici omni humanæ creaturæ declaramus, dicimus, definimus et pronunciamus omnino esse de necessitate salutis. (Oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że posłuszeństwo Rzymskiemu Biskupowi jest konieczne dla osiągnięcia zbawienia)."

Jest to definicja ex cathedra, uroczyście potwierdzona na XI sesji XVIII Soboru Laterańskiego V (1516) bullą Leona X "Pastor aeternus gregem": " Ponieważ konieczne jest do zbawienia, aby wszyscy wyznawcy Chrystusa byli poddani Rzymskiemu Pasterzowi, jak o tym wiemy z Pisma św. i z nauki świętych Ojców oraz z ogłoszenia konstytucji Unam Sanctam Poprzednika Naszego błogosławionej pamięci papieża Bonifacego VIII, wznawiamy i zatwierdzamy tę konstytucję w obliczu świętego Soboru."

Przy opracowaniu tekstu wykorzystano:

Jan Macharski "Ty jesteś Piotr"

Karol Stehlin "Prymat Biskupa Rzymu" Zawsze wierni 2/2004

Stanisław Głowa, Ignacy Bieda "Breviarium fidei"

„Tobie dam Klucze Królestwa”Prymat św. Piotra w Nowym Testamencie.

Jezus głosił ewangelie o Królestwie Bożym, w tym celu założył wspólnotę , która miała być zalążkiem tegoż Królestwa. Pierwszym etapem tego planu było ustanowienie Dwunastu. W tym gronie tradycja chrześcijańska pokazuje ,że jedne z Apostołów został wyniesiony ponad pozostałych.

1.Pierwszeństwo Piotra.

Wiele miejsc w Nowym Testamencie podkreśla szczególne znaczenie Piotra.

W opisach powołania Apostołów jego imię pojawia się jako pierwsze: Mk 3:16 BT "Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr;" por. Mt 10,2; Łk 9,33.

Piotr był uprzywilejowanym świadkiem znaczących wydarzeń z działalności Jezusa:

• Wskrzeszenie córki Jaira Mk 5:37 BT "I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego."
  
• Przemienienia: Mk 9:2 BT "Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich."
  
• Jezus objawia mu Swoja godność Syna: Mt 17:25 BT "Szymonie, jak ci się zdaje: Od kogo królowie ziemscy pobierają daniny lub podatki? Od synów swoich czy od obcych?"
  
• Proroctwie o zburzeniu Świątyni: Mk 13:3 BT "A gdy siedział na Górze Oliwnej, naprzeciw świątyni, pytali Go na osobności Piotr, Jakub, Jan i Andrzej:"
  
• W Ogrodzie Oliwnym: Mk 14:33 BT "Wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i począł drżeć, i odczuwać trwogę."
  

Piotr często zwraca się do Jezusa jako rzecznik wspólnoty i w jej imieniu wyznaje wiarę:

• Mt 15:15 BT "Wtedy Piotr zabrał głos i rzekł do Niego: Wytłumacz nam tę przypowieść!"
  
• Mk 8:29 BT "On ich zapytał: A wy za kogo mnie uważacie? Odpowiedział Mu Piotr: Ty jesteś Mesjasz."
  
• Mk 10:28 BT "Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego: Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą."
  
• J 6:68 BT "Odpowiedział Mu Szymon Piotr: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego."
  

Tym co szczególnie wyróżnia jego pozycie w gronie uczniów jest fakt, że to jemu jako pierwszemu z Apostołów objawia się Zmartwychwstały:

• Lk 24:34 BT " Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi."
  
• Mk 16:7 BT "Lecz idźcie, powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi: Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie, jak wam powiedział."
  
• 1Kor 15:5 BT "i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu,"
  

Według obietnicy Jezusa Piotr miał ponieść śmierć męczeńską w sposób identyczny jak jego Mistrz: J 21:18-19 BT "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz.(19) To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to rzekł do niego: Pójdź za Mną!". Porównajmy : J 12:32-33 BT "A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.(33) To powiedział zaznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć."

2.Skała.

Mt 16:17-19 BT "Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.(18) Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.(19) I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie."

Piotr będzie Skałą w wierze dla swoich współbraci: W przeddzień swojej męki Jezus zapowiadał uczniom: Mk 14:27 BT " Wszyscy zwątpicie we Mnie. Jest bowiem napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce." Jednak Piotrowi powierza specjalne zadanie i obietnicę wsparcia podczas "nocy wiary": Lk 22:31-32 BT "Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę;(32) ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci."

Dar Kluczy oznacza, że Jezus ustanawia Piotra jako sługę który ma czuwać nad wspólnotą (por. Mt 24:45).

Władza rozwiązywania i związywania daje Piotrowi moc ogłaszania orzeczeń w zastępstwie Jezusa ("będzie...w niebie"). Władza ta dana osobiście Piotrowi, została też powierzona całemu Kolegium Dwunastu: Mt 18:17-18 BT "Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik!(18) Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie."

W protestanckich tłumaczeniach greckie πετρος tłumaczone jest jako "kamień" (=odłamek skały). Przykładem takiego stanu rzeczy jest "Przekład dosłowny" z 2002: Mt 16:18 A ja ci mówię: ty jesteś Kamieniem, a na tej opoce zbuduję mój Kościół i bramy Hadesu nie przemogą go." Słowo πετρος można przetłumaczyć zarówno jako kamień jak też skałę. Wskazówką pomocną w określeniu która wersja jest prawidłowa daje Ewangelia Jana: J 1:42 I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas» - to znaczy: Piotr." Kefas (κηφας) to grecka forma aramejskiego "kefa" czyli skała. Skoro Nowy Testament słowa πετρος i κηφας traktuje jako synonimy, więc muszą mieć to samo znaczenie. Kefas=Petros=Skała Jako anegdotę można zapytać dlaczego tłumacz(-e) "Przekładu dosłownego" nie byli konsekwentni w swoich założeniach lingwistycznych i wers J 1,42 przetłumaczyli "Ty jesteś Szymon , syn Jana; ty bedziesz nazwany Kefas (to znaczy Piotr)" zamiast: "...ty będziesz nazwany Skała (to jest Kamień)".

Wysuwa się też zarzut ,że słowa "na tej skale zbuduje Kościół..." nie odnoszą się osobiście do Piotra ,ale do wiary którą wyznał,: "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego". Należy jednak wziąć pod uwagę dwa fakty. Po pierwsze wiara nie jest czymś bezosobowym, ale aktem ludzkim, a Piotrowi została ona objawiona przez Ojca. Po drugie wypowiedź Jezusa (Mt 16:17-19) obraca się wokół osoby Piotra: błogosławieństwo, objawienie od Ojca, klucze Królestwa, oraz związywanie i rozwiązywanie, tak więc zgodnie z logiką słowa o skale też odnoszą się do Piotra.

W Ewangelii Mateusza Piotr jest nazywany syn Jony gr. βαριωνα po hebrajsku oznacza "syna gołębia" יוֹנָהבֵּן Natomiast autor Ewangelii Jana Piotra określa jako syn Jana (J 21,15-17), gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – Jahwe jest łaskaw. W Nowym Testamencie gołąb jest symbolem Ducha Św., który chrzcie w Jordanie wskazał na Jezusa Syna Bożego (por J 1,32-34). Bez wewnętrznej pomocy Ducha Św. nikt też nie może powiedzieć , że Jezus jest Panem (1 Kor 12,3). Wiara w Jezusa jest również działem łaski Bożej: J 6:44 BT "Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał." Często w Biblii imiona mają symboliczne znaczenie , jeśli przyjąć tę zasadę odnoście do imienia ojca św. Piotra wynikałoby , że to dzięki łasce Boga Ojca("syn Jana") i "asystenci" Ducha Św. ("syn Jony") Książę Apostołów mógł wyznać: "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego."(Mt 16,16).

3.Pasterz.

J 21:15-17 BT "A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje.(16) I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje.(17) Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje."

Jezus mówi o sobie: J 10:14 BT "Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają,". Powierzenie Piotrowi pasterzowania trzody Jezusa można zrozumieć tylko w kontekście mającego nastąpić niebawem Wniebowstąpienia. Piotr ma pełnić misję pasterza jako widzialny "przywódca" wspólnoty. (Tą funkcję Piotra w pierwotnym Kościele omówimy w dalszej części tekstu)

4.Rybak.

Łk 5:10 BT "(...) Lecz Jezus rzekł do Szymona: Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił.". Piotrowi w szczególny sposób powierzono nakaz misyjny dany uczniom. To właśnie Piotrowi otrzymał objawienie, że do Królestwa Bożego powołani są wszyscy ludzie: Dz 10:44-48 BT "Kiedy Piotr jeszcze mówił o tym, Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy słuchali nauki.(45) I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego wylany został także na pogan.(46) Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga.(47) Wtedy odezwał się Piotr: Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?(48) I rozkazał ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Potem uprosili go, aby zabawił <u nich> jeszcze kilka dni."

Piotr był świadom swojej szczególnej misji: Dz 15:7 BT "Po długiej wymianie zdań przemówił do nich Piotr: Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli." Przebywał i nauczał wśród pogan. Był w Antiochii (Ga 2,11), nauczał w Koryncie (1Kor 1,22), oraz w Rzymie (1P 5,13). W kontekście tej szerokiej perspektywy misji Piotra należy interpretować słowa Pawła: Ga 2:7 BT "mnie zostało powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych -". Nie chodzi tu o podział stref wpływów ,ale o uznanie wiarygodności.

4.Świadomość autorytetu Piotra w Nowym Testamencie

a) Dzieje Apostolskie

Piotr jest przedstawiony jako "przywódca" pierwotnego Kościoła

• Organizuje wybór następcy Judasza Dz 1:16-23
  
• wygłasza mowy Dz 2,14n; 3,12; 4,8; 5,29
  
• przyjmuje pogan do wspólnoty Dz 10:47 BT "Wtedy odezwał się Piotr: Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?"
  
• określa normatywnie wiarę: Dz 2:36 BT "Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem." Dz 3:14-15 BT "Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, a wyprosiliście ułaskawienie dla zabójcy.(15) Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami." Dz 4:12 BT "I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni."
  
• Sprawuje sąd :Dz 5,1-11
  
• cuda: Dz 5:15 BT "Wynoszono też chorych na ulicę i kładziono na łożach i noszach, aby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich."
  

b) Paweł

Ga 1:18 BT "Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy dla zapoznania się (ιστορησαι) z Kefasem, zatrzymując się u niego /tylko/ piętnaście dni.". Słowo ιστορησαι oznacza odwiedzić aby zapoznac się z czymś. Celem tej wizyty u Piotra i Apostołów było: Ga 2:2 BT "Udałem się zaś w tę stronę na skutek otrzymanego objawienia. I przedstawiłem im Ewangelię, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się powagą, /by stwierdzili/, czy nie biegnę lub nie biegłem na próżno."

c) Piotr

2P 1:13-24 BT "Uważam zaś za słuszne pobudzić waszą pamięć, dopóki jestem w tym namiocie,(14) bo wiem, że bliskie jest zwinięcie mojego namiotu, jak to nawet Pan nasz Jezus Chrystus dał mi poznać.(15) Starać się zaś będę, abyście zawsze mieli sposobność po moim odejściu o tym sobie przypominać.(16) Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale /nauczaliśmy/ jako naoczni świadkowie Jego wielkości.(17) Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.(18) I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.(19) Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.(20) To przede wszystkim miejcie na uwadze, że żadne proroctwo Pisma nie jest dla prywatnego wyjaśnienia.(21) Nie z woli bowiem ludzkiej zostało kiedyś przyniesione proroctwo, ale kierowani Duchem Świętym mówili /od Boga/ święci ludzie."

Apostoł jest świadomy swojego zadania, które zostało mu poznać Pan. Objawienie jakie otrzymał sprawia ,że może autorytatywnie interpretować Słowo Boże.

5.Słabość Piotra

2Kor 4:7 BT "Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas.".

Piotr przeżywa słabość wiary: Mt 14:31 BT "Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: Czemu zwątpiłeś, małej wiary?". Okazuje się małodusznym: Mk 8:33 BT "Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie." By na końcu trzykrotnie zaprzeć się Jezusa. Dał się też wciągnąć w "udawanie" za co został skarcony przez Pawła Ga 2:11 BT "Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył."

Piotr sam wyznaje, że jest grzesznikiem: Lk 5:8 BT "Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny.", ta świadomość daje mu możliwość skruchy: Mt 26:75 BT "Wspomniał Piotr na słowo Jezusa, który mu powiedział: Zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz. Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.", która umożliwia mu przyjecie przebaczenia: J 21:17 BT "Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje."

Moc posługi Piotra nie wynika z jego osobistych cnót, a zadanie jakie powierzył mu w Kościele Jezus powoduje, że staje się szczególnym celem ataków szatana. Tym co pozwala mu pełnić misję jest prośba jaką w jego intencji Jezus zanosi do Ojca:

Lk 22:31-32 BT "Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę;(32) ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci."

Bazyliki rzymskie

Bazylika większa (basilica maior), często nazywana jako bazylika patriarchalna od łacińskiej nazwy Patriarchium – pałac papieski, nazwa sugeruje że są one częścią pałacu papieskiego - tytuł honorowy zarezerwowany dla kościołów własnych patriarchów, a obecnie papieża z tronem papieskim i ołtarzem zarezerwowanym dla papieża albo upoważnionych przez niego prałatów. Bazyliki większe posiadają także pewne przywileje: używa się w nich konopeum i tintinnabulum. W takich kościołach organizowane są nadzwyczajne odpusty, istnieją przy nich siedziby kolegiów penitencjarzy, zaś ich kanonicy mają prawo używać cappa magna oraz rokiety.

TYTUŁY PAPIEŻA:
Wyraz „papież” wywodzi się z języka greckiego: pappas, i oznacza „ojczulka”, po łacinie papa. Tym tytułem obdarzano, począwszy od w. III, wszystkich biskupów. Dopiero w w. VI-VIII nastąpiło zawężenie jego użycia wyłącznie do biskupa Rzymu, następcy św. Piotra. Wśród bardziej urzędowych tytułów papieża są: namiestnik Jezusa Chrystusa, następca Księcia apostołów, najwyższy kapłan Kościoła powszechnego, patriarcha Zachodu, prymas Włoch, arcybiskup i metropolita prowincji rzymskiej, głowa państwa watykańskiego. Powyższe tytuły odzwierciedlają w pewnym stopniu zróżnicowanie znaczenia i zakresu działania papieża. W niektórych dokumentach papieskich występują wszystkie wspomniane tytuły, na ogół jednak pod podpisem papieża znajduje się tytuł stosowany do treści dokumentu. I tak gdy dokument odnosi się tylko do terytorium watykańskiego, wówczas papież podpisuje się jako głowa państwa watykańskiego. Natomiast gdy treść dokumentu dotyczy sprawy wiary i moralności, papież podpisuje się jako namiestnik Jezusa Chrystusa.

Święty Piotr syn Jony, syn Jana

Mt 16:17 BT "Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie."
Wyrażenie syn Jony gr. βαριωνα po hebrajsku oznacza "syna gołębia"יוֹנָהבֵּן
W Ewangelii wg. św. Jana Piotr jest określany jako syn Jana (J 21,15-17), gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – Jahwe jest łaskaw.

W Nowym Testamencie gołąb jest symbolem Ducha Św., który chrzcie w Jordanie wskazał na Jezusa Syna Bożego (por J 1,32-34). Bez wewnętrznej pomocy Ducha Św. nikt też nie może powiedzieć , że Jezus jest Panem (1 Kor 12,3).
Wiara w Jezusa jest również działem łaski Bożej:J 6:44 BT "Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał."

Często w Biblii imiona mają symboliczne znaczenie , jeśli przyjąć tę zasadę odnoście do imienia ojca św. Piotra wynikałoby , że to dzięki łasce Boga Ojca("syn Jana") i "asystenci" Ducha Św. ("syn Jony") Książe Apostołów mógł wyznać:"Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego."(Mt 16,16).

Najwyższa władza w Kościele.

LG 18 Obecny Sobór święty, idąc w ślady pierwszego Soboru Watykańskiego, zgodnie z nim poucza i oświadcza, że Jezus Chrystus, Pasterz wiekuisty, założył Kościół, posławszy Apostołów, tak jak sam został posłany przez Ojca (por. J 20,21), chciał też, aby ich następcy, mianowicie biskupi, byli w Kościele Jego pasterzami aż do skończenia świata. Żeby zaś episkopat był jedyny i niepodzielny, postawił nad innymi Apostołami świętego Piotra i w nim ustanowił trwałą i widzialną zasadę i fundament jedności i wspólnoty (communio). Tę naukę o ustanowieniu, wiecznej trwałości, znaczeniu i naturze świętego prymatu Biskupa Rzymskiego i o jego nieomylnym urzędzie nauczycielskim Sobór święty na nowo wszystkim wiernym do wierzenia podaje, a kontynuując rozpoczęte dzieło, postanawia wszem wobec przedstawić i ogłosić naukę o biskupach, następcach Apostołów, którzy wraz z następcą Piotra, Namiestnikiem Chrystusowym, i widzialną Głową całego Kościoła, zarządzają domem Boga żywego.
LG 22. Jak z ustanowienia Pańskiego święty Piotr i reszta Apostołów stanowią jedno Kolegium apostolskie, w podobny sposób Biskup Rzymski, następca Piotra, i biskupi, następcy Apostołów, pozostają we wzajemnej łączności (...)Kolegium albo ciało biskupie posiada władzę autorytatywną jedynie wtedy, gdy się je bierze łącznie z Biskupem Rzymskim, następcą Piotra, jako jego głową, i gdy nienaruszoną zostaje władza zwierzchnia tego ostatniego nad wszystkimi, zarówno Pasterzami, jak wiernymi. Albowiem Biskup Rzymski z racji swego urzędu, mianowicie urzędu Zastępcy Chrystusa i Pasterza całego Kościoła, ma pełną, najwyższą i powszechną władzę nad Kościołem i władzę tę zawsze ma prawo wykonywać w sposób nieskrępowany. Stan zaś biskupi, który jest następcą Kolegium Apostolskiego w nauczycielstwie i w rządzeniu pasterskim, co więcej, w którym trwa nieprzerwanie ciało apostolskie, stanowi również razem z głową swoją, Biskupem Rzymskim, a nigdy bez niego, podmiot najwyższej i pełnej władzy nad całym Kościołem, władza ta jednak może być wykonywana nie inaczej jak tylko za zgodą Biskupa Rzymskiego.
„Wstępna nota wyjaśniająca”
Rozróżnienie zachodzi nie miedzy Biskupem Rzymskim i Biskupami wziętymi kolektywnie, lecz miedzy Biskupem rzymskim oddzielnie i Biskupem Rzymskim razem z Biskupami. Do osadu Papieża, należy określenia w jaki sposób [najwyższa władza] powinna być sprawowana osobiście czy kolegialnie.
Papież, może w każdym czasie wykonywać swa władzę według własnej woli. Kolegium zaś, choć istnieje zawsze, nie zawsze jest w pełnym akcie, przeciwnie, tylko od czasu do czasu działa aktem ściśle kolegialnym i nie inaczej jak za zgodą Głowy Kolegium.

Skała czy Kamień ?

W katolickim przekładzie ewangelii wg św. Mateusza mamy:

Mt 16:18 Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.

Natomiast w protestanckim „Dosłownym przekładzie” z 2002r mamy:

Mt 16:18 A ja ci mówię: ty jesteś Kamieniem, a na tej opoce zbuduję mój Kościół i bramy Hadesu nie przemogą go.

W tekście oryginalnym mamy : πετρος

W Nowym Testamencie słowo to jest używane tylko w jednym znaczeniu: to imię Apostoła.

Według „Wiktionary, the free dictionary” słowo πετρος oznacza: skałę ,kamień.

Tak więc wygląda ,że oba tłumaczenia są poprawne. Czy jednak naprawdę tak jest ?

Wskazówkę co do tej kwestii może nam udzielić tekst Ewangelii wg św. Jana (cytaty w kolejności jak wyżej):

J 1:42 I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas» - to znaczy: Piotr.

J 1:42 Przyprowadził go też do Jezusa. Jezus, przyjrzawszy się mu powiedział: Ty jesteś Szymon, syn Jana; ty będziesz nazwany Kefas (to znaczy: Piotr).

Kefas (κηφας) to grecka forma aramejskiego „kefa” czyli skała (wg „Encyklopedii Biblijnej pod red. P. Achtemeier)

Skoro NT słowa πετρος i κηφας traktuje jako synonimy, więc muszą mieć to samo znaczenie.

Tłumaczenie πετρος jako skała jest zgodne z intencjami autorów NT.

Na koniec zauważmy ,że zdanie Mt 16,18 pierwotnie wypowiedziane w języku aramejskim w obu przypadkach użyto tego samego słowa (kefa) na określenia Apostoła oraz „miejsca” budowy Kościoła. W zachowanej wersji greckiej wystepuje gra słów między πετρος (petros),

a πετρα (petra).

Wysuwa się też zarzut ,że słowa „na tej skale zbuduje Kościół...” nie odnoszą się osobiście do Piotra ,ale do wiary którą wyznał,: ”Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”.

Przyjrzyjmy się odpowiedzi Jezusa Mt 16,17-19: „Na to Jezus mu rzekł:

Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony.

Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.

Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.

I tobie dam klucze królestwa niebieskiego;

cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.”

Każda cześć tej wypowiedzi odnosi się do Piotra :błogosławieństwo, objawienie od Ojca, klucze Królestwa, oraz związywanie i rozwiązywanie. Zgodnie z logiką słowa o skale też odnoszą się do Piotra.

Ale czy człowiek i to człowiek słaby, może być opoką(skałą) Kościoła Chrystusowego?

I jaki związek rola Piotra ma z wyznaną wiarą ?

Obie sprawy wyjaśniają słowa Jezusa:

Lk 22:32 BT „ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci.”