Apokalipsa – analiza struktury objawienia

Ostatnia księga Nowego testamentu składa się z dwóch części: siedmiu listów (rozd.:1-3) i serii wizji (rozdz.: 4-22). Wizje zawarte w drugiej części księgi można zebrać w pięć serii: trzy dotyczące historii zbawienie i dwie mówiące o plagach spadających na grzeszny świat.

Wizje dotyczące plag to "siedem trąb" (8,2 – 11,19) i "siedem czasz" (15,5 – 19,10), są paralelne, jak można się o tym przekonać porównując ich treść:

	TRĄBA	CZASZA
Prolog:	Anioł z kadzielnicą, która jest modlitwami świętych 8,2-6	Siedmiu aniołów otrzymuje siedem czasz gniewu w świątyni 15,5-16,1
1.:	Ognisty grad na 1/3 ziemi 8,,7	"na ziemię" – bolesne wrzody 16,2
2.:	Ognista góra na 1/3 morza 8,8-9	"na morze" – woda zmienia się w krew 16,3
3.:	Gwiazda na 1/3 rzek 8,10-11	"na rzeki" – woda w krew 16,4-7
4.:	Porażenie 1/3 ciał niebieskich 8,12	"na słońce" – wielki upał 16,8-9
5.:	Dym i szarańcza z czeluści sprawiająca cierpienia ludziom 9,1-12	"na tron bestii" – ciemność i ból na ludzi 16,10-11
6.:	Uwolnienie armii nad Eufratem zabijającej 1/3 ludzi 9,13-21	"na Eufrat" – otwarcie drogi dla armii 16,12-16
7.:	"Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca", poprzedzone kosmiczną katastrofą 11,15-19	"w powietrze" – sąd nad światem (kara na Babilon), kosmiczna katastrofa 16,17-19,10

 

Podobnie ma się sprawa wizji dotyczących historii, które są refleksjami nad trzema zasadniczymi tematami:

1.Pierwsze zwycięstwo Jezusa odniesione dzięki jego Wcieleniu i Passze.

2.Współistnienie królestwa Baranka i królestwa bestii, oraz prześladowanie wiernych.

3.Ostateczny Triumf w Paruzji.

W Apokalipsie wyróżnić można czy serie wizji dotyczących historii zbawienia :

 

I. Siedem pieczęci 4,1-8,1

ad.1 :

-Baranek – zwycięski lew z pokolenia Judy 5,9-14

ad.2 :5, 10

-"i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi", por.:6,11-14

-dusze męczenników pod ołtarzem :6,9-11

-144tys. opieczętowanych 7,1-8

ad.3:

-triumf wybranych 7,13-17

 

II. Niewiasta i smok (Baranek i bestia) 12,1-15,4

ad.1:

-Niewiasta rodząca Mesjasza i porażka smoka 12,1-18

ad.2:

-bestia z morze i bestia z ziemi 13,1-18

-Baranek i orszak 144tys 14,1-5

ad.3:

-Syn człowieczy z sierpem 14,14-20

-hymn zbawionych 15,1-4

III. Królestwo Słowa 19,11-22,5

 

ad.1:

- pierwsze zwycięstwo Słowa 19,11-20,3

ad.2:

-"tysiącletnie królestwo" 20,4-6

-armia Goga i Magoga 20,7-10

ad.3:

-Sąd 20,11-14

-Nowe Jeruzalem 21,1-22,5

 

 

Identyczna strukturę mają wizje zawarte w Księdze Daniela stanowiące refleksje nad historią Izraela od niewoli babilońskiej do królestwa Mesjasza. Również tutaj mamy do czynienia z trzema seriami wizji:

1. Cztery bestie: Dn 7,1-14 (wyjaśnienie wizji w 7,15,28)
   

1. Baran i kozioł: 8,3-12 (wyjaśnienie: 8,13-27)
   
2. Siedemdziesiąt tygodni :9,25-27 (wyjaśnienie w rozdziale 11)
   

Rozpatrzmy układ wizji czterech bestii:

-Skrzydlaty lew : królestwo Babilońskie

-Niedźwiedź : królestwo Medyjskie

-Pantera :Presja

-Bestia z dziesięcioma rogami: królestwa hellenistyczne

-Mały róg: Antioch IV Epifanes

Następnie pojawia się wizja Dworu Niebieskiego i nastanie królestwa Syna Człowieczego:

 

Dn 7,9-10: Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny* zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła - płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi*.

Ap 4,2-3: Doznałem natychmiast zachwycenia: A oto w niebie stał tron i na tronie [ktoś] zasiadał*. A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika, a tęcza* dokoła tronu - podobna z wyglądu do szmaragdu.

Dn 7,11-14 Z powodu* gwaru wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzałem, aż zabito bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie. Także innym bestiom odebrano władzę, ale ustalono okres trwania ich życia co do czasu i godziny. Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy*. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Ap 5,5-6: Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida*, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci». I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego Baranka jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na całą ziemię

 

Apokalipsa jak widać z powyższego zestawienia zaczyna się w chwili gdy kończy się wizja Daniela.

Obie księgi powstały w identycznych okolicznościach: prześladowania przez wrogie imperia.

Pierwsi chrześcijanie jak i Żydzi myśleli, że przyjście Mesjasza spowoduje nastanie Mesjańskiego królestwa. Objawienie św. Jana wyjaśnię, że historia jest bardziej złożona : Pierwsze przyjście Jezusa było ustanowieniem Królestwa wśród prześladowań: Mt 5,10-12. Dopiero Paruzja będzie czasem ukazania się Królestwa w chwale:

Hbr 2:8-9 Bp "Skoro zatem poddał wszystko, nie zostawił niczego, co byłoby mu niepoddane. A przecież obecnie widzimy, że nie wszystko jest mu poddane.(9) Owym zaś 'niewiele mniejszym od aniołów' jest, jak widzimy, Jezus przez śmierć męczeńską 'chwałą i czcią uwieńczony', skoro z łaski Bożej za wszystkich umarł."

Archanioł Michał i smok

Ap 12:7   Bp   "Nastąpiła walka w niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie,"
Opis tej walki jest ponad czasowy:
Lk 10:18 Bp  „Rzekł im: - Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica.”

J 12:31 Bp  „Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie wyrzucony.”

Kimże jest ta, która świeci z wysoka? (Ap 12,1-5)

"Współcześni egzegeci zgodnie dopatrują się w tej niewieście wspólnoty Ludu Bożego, rodzącego w bólach zmartwychwstałego Mesjasza. Oprócz interpretacji zbiorowej, tekst ten sugeruje również interpretację indywidualną, gdy głosi: 'I porodziła Syna ? Mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną' (Ap 12, 5). W ten sposób, poprzez nawiązanie do kwestii porodu, Niewiasta obleczona w słońce zostaje niejako utożsamiona z Maryją, niewiastą, która wydała na świat Mesjasza. Niewiasta-wspólnota opisana jest bowiem w słowach zbliżonych do opisu niewiasty-Matki Jezusa.

Przedstawiona jako matka niewiasta 'jest brzemienna i woła cierpiąc bóle i męki rodzenia' (Ap 12, 2). Słowa te nawiązują do Matki Jezusa stojącej obok krzyża (por. J 19, 25), gdzie z duszą, którą przenika miecz (por. Łk 2, 35), uczestniczy Ona w bólach rodzenia się wspólnoty uczniów. Pomimo cierpień jest 'obleczona w słońce', czyli nosi w sobie odblask Bożej chwały i stanowi 'wielki znak' oblubieńczej relacji Boga ze swym ludem. Obrazy te mogą być interpretowane jako wyraz miłości i troski Ojca, otaczającej Maryję łaską Chrystusową i blaskiem Ducha. Apokalipsa zachęca wreszcie w sposób szczególny do uznania eklezjalnego wymiaru osobowości Maryi: niewiasta obleczona w słońce jest obrazem świętości Kościoła, urzeczywistniającej się w pełni w Najświętszej Dziewicy na mocy szczególnej łaski" (Jan Paweł II).

 
Ap 12:1-5 BT "Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.(2) A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia [...] (5) I porodziła syna - mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną. I zostało porwane jej Dziecię do Boga i do Jego tronu."

Pnp 6:10 BT "Kimże jest ta, która świeci z wysoka jak zorza, piękna jak księżyc, jaśniejąca jak słońce, groźna jak zbrojne zastępy?"

Istnieje podwójna możliwość interpretacji Niewiasty z Ap 12. Jedna zbiorowa upatruje tu symbol Ludu Bożego, natomiast interpretacja indywidualna identyfikuje Niewiastę z Marią .

W Artykule tym przytoczę argumenty na poparcie tezy o tym, że wizja ta odnosi się do Matki Jezusa:

Mi 5:2 BT "Przeto [Pan] wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela."

Iz 7:14 BT "Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel."

Ga 4:4 BT "Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem,"

J 2:4 BT "Jezus Jej odpowiedział: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?"

J 19:26 BT "Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój."


 
Jednak najsilniejszym dowodem jest określenie kim jest Syn Niewiasty o którym wiadomo, że będzie "będzie pasł rózgą żelazną":

Ap 2:26-28 Bp "A zwycięzcy i temu, kto czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad poganami,(27) a będzie ich pasł żelazną laską: jak naczynie gliniane będą rozbici(28) - jak i Ja to wziąłem od mego Ojca - i dam mu gwiazdę poranną."

Ap 19:13-15 Bp "Odziany jest w szatę we krwi skąpaną, a imię Jego nazwano: Słowo Boże.(14) Wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach, wszyscy (byli) odziani w biały bisior.(15) A z Jego ust wychodzi ostry miecz, aby nim uderzyć narody. On paść je będzie rózgą żelazną i On wyciska w tłoczni wino zapalczywego gniewu Boga, Władcy wszechrzeczy."

Analiza gramatyczna Łk 28,19-20

Przekłady katolickie w większości nie dokładnie tłumaczą ten fragment, używając czasu przyszłego zamiast teraźniejszego. Dala przykładu tłumaczenie wg Biblii poznańskiej:
Lk 22:19-20 Bp "Wziąwszy chleb, odmówił modlitwę dziękczynną, połamał go i podał im, mówiąc: - To jest ciało moje, które za was będzie wydane. To czyńcie na moją pamiątkę!(20) Tak samo po wieczerzy (wziął) kielich, mówiąc: - Ten kielich to Nowe Przymierze w mojej krwi, która za was będzie wylana."

Natomiast w wydaniach krytycznych tekstu greckiego mamy
Lk 22:19-20 Tisch "και λαβων αρτον ευχαριστησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις λεγων τουτο εστιν το σωμα μου το υπερ υμων διδομενον τουτο ποιειτε εις εμην αναμνησιν(20) και το ποτηριον ωσαυτως μετα το δειπνησαι λεγων τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη εν τω αιματι μου το υπερ υμων εκχυννομενον
wydane (διδομενον): (dosłownie: DAJĄCE SIĘ)

wylana (εκχυννομενον): (dosłownie: WYLEWAJĄCY SIĘ)

Oba słowa to:
-imiesłów
-czas teraźniejszy niedokonany

-strona bierna

Bliższe oryginałowi są tłumaczenia Biblii Paulistów (katolicka), Warszawskiej i "Przekład dosłowny"(protestanckie)
Łk 22:19-20 pau "(19) Następnie wziął chleb, odmówił modlitwę dziękczynną, połamał i dał im, mówiąc: „To jest moje ciało, za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę”. (20) Podobnie po wieczerzy wziął kielich, mówiąc: „Ten kielich jest nowym przymierzem w mojej krwi, która jest wylewana za was."
Łk 22:19-20 bw "(19) I wziąwszy chleb, i podziękowawszy, łamał i dawał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was daje; to czyńcie na pamiątkę moją. (20) Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was wylewa."
Łk 22:19-20 bpd "(19) Wziął też chleb, podziękował, złamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, za was dawane; to czyńcie na moją pamiątkę. (20) Podobnie kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to Nowe Przymierze w mojej krwi za was przelewanej."

Użycie czasu teraźniejszego wskazuje dobitnie, że podczas Ostatniej Wieczerzy dokonało się rzeczywiste ofiarowanie Ciała i Krwi Jezusa.

KKK1365 Ponieważ Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, jest ona także ofiarą. Charakter ofiarny ukazuje się już w słowach jej ustanowienia: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane" i "Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana" (Łk 22, 19-20). W Eucharystii Chrystus daje to samo ciało, które wydał za nas na krzyżu, tę samą krew, którą wylał "za wielu... na odpuszczenie grzechów" (Mt 26, 28).

Analiza gramatyczna Mt 16,19.

Mt 16:19 Bp "I tobie dam klucze królestwa niebieskiego i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie."

Mt 16:19 WHNU "δωσω σοι τας κλειδας της βασιλειας των ουρανων και ο εαν δησης επι της γης εσται
δεδεμενον εν τοις ουρανοις και ο εαν λυσης επι της γης εσται
λελυμενον εν τοις ουρανοις"


 
zwiążesz/rozwiążesz (δησης/ λυσης):

-tryb przypuszczający

-czas przeszły dokonany

-strona czynna


 
będzie (εσται):

- tryb orzekający

-czas przyszły


 
związane/rozwiązane (δεδεμενον/ λελυμενον)

-czas teraźniejszy dokonany

-strona bierna

Szabat - od kiedy obowiązuje?

Ne 9:13-15 BT  „Potem na górę Synaj zstąpiłeś i rozmawiałeś z nimi z nieba; i dałeś im przepisy słuszne, wskazówki niezawodne, prawa dobre i przykazania.⁽¹⁴⁾ I Twój święty szabat im oznajmiłeś, i przez sługę Twego, Mojżesza, nadałeś im przykazania, przepisy i Prawo.⁽¹⁵⁾ I chleb z nieba im dałeś, gdy byli głodni; a wodę ze skały im wyprowadziłeś, gdy odczuwali pragnienie. I rozkazałeś im, by poszli posiąść ziemię, którą im dać obiecałeś pod przysięgą.”

Kilka słów o czystości pokarmów

Mk 7:18-19 Bp "I mówi im: - Czy wy też nie pojmujecie? Czyż nie rozumiecie, że wszystko, co z zewnątrz wchodzi do człowieka, nie może go uczynić nieczystym?(19) Że nie wchodzi do jego serca, ale do brzucha i zostaje wydalone na zewnątrz? W ten sposób uznał wszystkie pokarmy za czyste."

Rz 14:14 Bp "Wiem bowiem i jestem przekonany - w Panu Jezusie - że nic samo przez się nie jest nieczyste. A jeśli ktoś mniema, że jest nieczyste, to jest ono nieczyste tylko dla niego."

Kol 2:16-17 Bp "Niechaj nikt nie odważa się krytykować was czy to z powodu pokarmu i napoju, czy też z powodu święta, nowiu księżyca lub szabatu.(17) To są tylko cienie rzeczy przyszłych, a rzeczywistością jest Ciało Chrystusa."

1Tm 4:1-4 Bp "Duch wyraźnie mówi o tym, że w czasach ostatnich niektórzy odstąpią od wiary, ulegając zwodniczym duchom i naukom szatańskim,(2) przez obłudę kłamców, którzy swoje własne sumienie naznaczyli piętnem występku.(3) Zabraniają zawierania małżeństw, przyjmowania pokarmów, które Bóg stworzył na to, by spożywali je z dziękczynieniem ci, którzy wierzą, i poznali prawdę.(4) Bo wszystko, co Bóg stworzył, jest dobre, i nie trzeba niczego odrzucać, co spożywa się z dziękczynieniem."

 

Źródło prawdziwej nieczystości:

Mt 12:34-35 Bp "Żmije, jakżeż możecie mówić dobrze o Mnie, kiedy sami jesteście źli? To przecież ciśnie się na usta, co przepełnia serce.(35) Dobry człowiek wydobywa dobre rzeczy ze skarbca, w którym jest dobro, a zły człowiek wydobywa złe rzeczy ze skarbca, w którym jest zło."

Mk 7:20-23 Bp "Powiedział: - Plami człowieka to właśnie, co z niego wychodzi.(21) Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli i nieczystości, i kradzieże, i zabójstwa,(22) i cudzołóstwa, i chciwość, i przewrotność, i podstęp, i wyuzdanie, i zazdrość, i bluźnierstwo, i pycha, i głupota.(23) Całe to zło pochodzi z wnętrza człowieka i czyni go nieczystym."

 

Mt 23:24-26 Bp "Ślepi przewodnicy, przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!(25) Biada wam, nauczyciele Pisma i faryzeusze, obłudnicy! Bo oczyszczacie zewnętrzną stronę kubka i misy, a w środku są one pełne zdzierstwa i niewstrzemięźliwości.(26) Ślepy faryzeuszu, oczyść najpierw wnętrze kubka, aby i to, co jest na zewnątrz, stało się czyste."