Wyznanie wiary św. Atanazego wierszem.

Ktokolwiek szczerze pragnie dostać się do nieba,
Przede wszystkim mu wiary katolickiej trzeba,
Bo gdy jej nie zachowa ściśle i w całości,
Bez pochyby zatraci swą duszę w wieczności.

Wiara ta jedynego Boga w Trójcy głosi,
A Troistość w Jedności nad wszystko podnosi,
I ani mieszać osób pojedynczych będzie,
Ni przez rozdział istności w grubym zabrnie błędzie.

Inna bowiem osoba Ojca, inna Syna,
I Ducha też Świętego osoba jest inna,
Lecz Ojca, Syna, Ducha, jedna boskość cała,
I odwieczny majestat i równa jest chwała.

Jaki Ojciec, Syn taki i taki Duch Święty,
Żaden z nich nie stworzony, każdy niepojęty,
Niczem nieogarniony, obecnym jest wszędzie,
I jak nie miał początku, końca mieć nie będzie.

Przecież nie trzej wieczyści, nie trzej niestworzeni,
Ani trzej nie znający czasu ni przestrzeni,
Lecz Jeden Wiekuisty, Jeden Niestworzony
I Jeden tylko niczem jest Nieograniczony!

Wszechmoc w Ojcu i w Duchu Świętym jest i w Synie
Wszakże nie trzej Wszechmocni lecz jeden jedynie.
Bogiem czcimy Cię Ojcze, Synu, Duchu Ciebie,
Ależ nie trzy są Bogi, Tyś jedyny w niebie!

Panem Ojciec, Syn Panem i Duch Panem zwany,
Przecież Jeden tylko Pan a nie trzy są Pany!
Bo choć każdą z tych osób wielbim Panem, Bogiem,
To trzech Bogów lub Panów znać jest błędem srogim.

Nikt Ojca przedwiecznego, co włada na niebie,
Nie zdziałał, ani stworzył, ani wydał z siebie.
Syn nie zdziałan, nie stworzon, sam Ojciec go rodzi,
Duch zarówno od Ojca i Syna pochodzi
Więc nie zdziałan, nie stworzon, ani też zrodzony,
Lecz owem pochodzeniem uosobistniony.

Jeden zatem jest Ojciec a nie trzej Ojcowie,
Nie masz trzech Synów, tylko jeden tak się zowie;
Jeden też i Duch Święty, nie w liczbie troistej! –
Świeci więc jako słońce dogmat oczywisty:
Że w uwielbionej wszędzie Trójcy Przenajświętszej
Nikt pierwszy lub pośledni, nikt niższy lub świętszy,
Lecz wszyscy trzej i każdy we własnej osobie
Są, jak równie przedwieczni we wszem równi sobie.

A zatem pod utratą szczęśliwej wieczności
Jedność w Trójcy, a Trójcę mamy czcić w jedności.
Wszakże by pożądane osiągnąć zbawienie
Oraz wierzyć w Jezusa Chrystusa wcielenie
Gdyż katolickiej wiary dogmat niewątpliwy:
Że Syn Boży: Bóg oraz i człowiek prawdziwy.
Bóg: z istności Ojcowskiej przedwiecznie zrodzony,
Człowiek: z istności matki w czasie utworzony. –
Bóg doskonały, ludzkość też w nim doskonała:
Z duszy rozumnej złożon i z ludzkiego ciała. –
Równy Ojcu boskością, ale człowieczeństwem
Niższy, oddaje Ojcu korny hołd z pierwszeństwem.
A chociaż Bóg, a człowiek, jak był Adam w Eden
Nie dwaj przecież Chrystusy, ale Chrystus jeden!
Jeden zaś nie zwróceniem ku ciału Boskości,
Lecz z wzniesieniem do Bóstwa ułomnej ludzkości –
I nie są w nim zmieszane te natury obie,
Lecz skojarzone w jednej mistycznej osobie –
Bo jak każdy człowiek jest duszą i ciałem,
Tak Chrystus jest człowiekiem z Bóstwem doskonałem.
– On-to dla nas umęczon, zwiedził piekieł kraje,
Dnia trzeciego moc śmierci krusząc zmartwychwstaje,
I wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy
Ojca Wszechmogącego przedwiecznej stolicy,
Skąd przyjdzie kiedyś sądzić umarłe i żywe,
A wszyscy ludzie na to przyjście tak straszliwe
W swych ciałach z grobowego powstaną ukrycia,
Aby z czynów całego zdać mu sprawę życia;
Dobrzy będą posiadać Boga nieskończenie,
Złych ogarną wieczyście piekielne płomienie! –

– Tak uczy wiara, a kto się jej stale
Nie trzyma, ten zbawionym nie może być wcale.

Maurycy hr. Dzieduszycki.

Ta modlitwa została udostępniona przez Modlitewnik wykonany przez MB4ANDROID na androida.
https://play.google.com/store/apps/details?id=pl.mb.modlitewnik

Maryja Pośredniczką łask.

Maryję należy uważać za Pierwszą Osobę stworzoną, jej wyjątkowa pozycja wynika z obdarzenia pełnią łaski, bycia Matką Pana, oraz pierwszą wierzącą .
Jako pierwsza po Bogu Osoba znajduje się w wyjątkowej  podwójnej  relacji :
Względem Trójcy świętej jest : Służebnicą Ojca, Matką Syna Bożego, napełniona Duchem Świętym.
Względem stworzeń jest Matką Kościoła i nową Ewą.
Jest więc Wszechmocą błagającą wyjednującą wszelkie łaski, Maryja jest po Bogu pierwszą osobową przyczyną odrodzenia grzesznej ludzkości, czyniąc z Niej Matką w porządku łaski, Szafarką łask.

Spożywanie Ciała i Krwi Jezusa według Ewangelii św Jana 6

Niektórzy utrzymują, że Kościół Katolicki nie rozumie prawdziwego przesłania szóstego rozdziału Ewangelii św. Jana. Według nich nakaz spożywania Ciała I Krwi Pańskiej jest metaforą wiary w Jezusa.

Na początek należy zauważyć, że dogmat o przeistoczeniu nie opiera się tylko na J 6, ale i na opisach Ostatniej Wieczerzy w Ewangeliach Synoptycznych i 1 Kor.

Przeanalizujmy J 6 od "strony psychologicznej":

W wersecie 52 Żydzi gorszą się słowami Jezusa:

52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: «Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia?»
Jezus nie tłumaczy, że Jego słowa są metaforą, ale jeszcze dobitniej mówi o Eucharystii:
53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie
To kolejne stwierdzenie Mistrz budzi wątpliwości większości uczniów:

60 A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: «Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?»
Czy Jezus wyjaśnia zgorszony uczniom, że nie zrozumieli jego "metafory"? Absolutnie nie:
61 Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: «To was gorszy? 62 A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem?




W Ewangelii Jana jest przykład, że metafora Jezusa jest źle rozumiana przez uczniów, co Mistrz zaraz koryguje:

J 11,11 To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić». 12 Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». 13 Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. 14 Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł,

Trynitarny wymiar sakramenty spowiedzi.

Wyznając grzechy stajemy prze trybunałem Ojca:

Ps 32:5 bt4 "Grzech mój wyznałem Tobie i nie ukryłem mej winy. Rzekłem: Wyznaję nieprawość moją wobec Pana, a Tyś darował winę mego grzechu."

Syn jest naszym Orędownikiem:

1J 2:1 pau "Dzieci moje, piszę wam o tym, abyście nie grzeszyli. Gdyby jednak ktoś zgrzeszył, mamy Orędownika u Ojca, sprawiedliwego Jezusa Chrystusa."

Przedstawiając swoją jedyną Ofiarę wyjednuje mam dar Ducha:

Rz 8:9 bp "Wy natomiast nie kierujecie się pożądaniami ciała, lecz złączeni jesteście z Duchem, bo przecież Duch Boży w was mieszka. A gdy ktoś nie posiada Ducha Chrystusowego, nie jest Jego własnością."

Równy hołd προσκυνεω składany Bogu Ojcu i Jezusowi wskazuje na jedność w Bóstwie.

Προσχυνεω – to głęboki ukłon, znak czci i uwielbienia, składać hołd.

W Nowym Testamencie προσκυνεω jest oddawane pracowicie jedynie Bogu Ojcu i Jezusowi:

·         Bogu Ojcu

·         składany przez ludzi:

Mt 4,10

Łk 4,8

J 4,20.21.22.23; 12,20

Dz 8,27; 24,11

1 Kor 14,25

Hbr 11,21

Ap 11,1.16; 14,7; 15,4; 19,4.10; 22,9

Mt 18,26" Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: "Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam". [Pan z przypowieści o Nielitościwym dłużniku to alegoria Boga]

·         składany przez aniołów:

Ap 4,10; 5,14; 7,11;

·         Jezusowi

·         składany przez ludzi:

Mt 2,2.8.11; 82; 9,18; 14,33; 15,25; 20,20; 28,9.17

Mk 5,6; 15,19

 Łk 24,52

J 9,38

·         składany przez aniołów:

Hbr 1,6

Ap 3:9 pau "(9) Oto wydam ci tych z synagogi szatana, którzy nazywają siebie Żydami, lecz kłamią, bo nimi nie są. Oto sprawię, że przyjdą i upadną do twoich stóp, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem."

[ tutaj hołd jest składany Kościołowi i jego Aniołowi-zapewne metafora biskupa. Należy pamiętać ,że Kościół jest „Ciałem Chrystusa”.]

·         Nieprawomocnie hołd προσκυνεω jest składany stworzeniom – co spotyka się z jednoznaczną naganą:

Dz 10:25-26 pau "(25) Kiedy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu na spotkanie. Upadł mu do nóg i oddał pokłon. (26) Lecz Piotr podniósł go, mówiąc: „Wstań! Ja też jestem człowiekiem”.

Ap 19:10 bp "Ja upadłem do jego stóp, by oddać mu pokłon, ale mi mówi: "Uważaj, byś tego nie czynił! Ja jestem współsługą twoim i twoich braci, którzy mają świadectwo Jezusa: Bogu samemu złóż pokłon!" Świadectwem bowiem Jezusa jest duch proroctwa."

Ap 22:8-9 pau "(8) Ja, Jan, słyszałem to i widziałem. A gdy usłyszałem i zobaczyłem, upadłem do stóp anioła, który mi to pokazał. (9) On jednak powiedział do mnie: „Nie rób tego! Jestem sługą razem z tobą i z twoimi braćmi prorokami oraz tymi, którzy strzegą słów tej księgi. Oddaj pokłon Bogu!”.

·         Składanie hołdu προσκυνεω uzurpuje sobie szatan i jego poplecznicy:

Mt 4,9; Łk 4,7

Ap 9,20; 13,4.8.12.15; 14,9.11; 16,2; 19,20; 20,4

Dz 7,43

WNIOSKI:

Należy podkreślić, że Nowy Testament nie podaje żeby Jezus składał hołd προσκυνεω Ojcu.

Ponieważ hołd προσκυνεω należy się jedynie Bogu:

Mat 4:10 pau "(10) Lecz Jezus mu odpowiedział: „Idź precz, szatanie! Bo napisano: PANU, twemu Bogu, będziesz oddawał hołd i tylko Jego będziesz czcił”.

Należy przyjąć, że Ojciec i Syn są współistotni, co do Bóstwa.

Często podnosi się zarzut, że προσκυνεω w Septuagincie (grackim tłumaczeniu Starego Testamentu) okazywane stworzeniom. Należny jednak zauważyć, że miedzy ST a NT dokonała się pewna "rewolucja" i tak pewne świeckie słowa stały się pojęciami religijnymi. Jako ilustrację tego można podać ευαγγελιου oznaczające pierwotnie jakąkolwiek dobrą wiadomość. W NT ευαγγελιου jest terminem oznaczającym zbawcze orędzie o odkupieniu w Jezusie.

Teksty Dz 10:25-26 i Ap 22:8-9 są wykorzystywane do podważenia kultu świętych, ale jak widać z analizy użycia  προσκυνεω w Nowym Testamencie stworzeniom nie można oddawać Boskiej czci, nie dotyczy to przypadku prośby o wstawiennictwo kierowane do świętych.

Syn Boży Początek i Pierworodny stworzenia "zrodzony a nie stworzony".

Wyjaśnijmy pojęcia:
Zrodzony - otrzymuje byt z natury rodzica.
Stworzony - powołany do istnienia z nicości.
Z Objawienia wiemy ,że:
1.Bóg stworzył wszystko z nicości:
2Mch 7:28 pau "Proszę cię, synu, spójrz na niebo i na ziemię, i na wszystko, co jest na nich. Wiedz, że Bóg uczynił je z niczego i że rodzaj ludzki powstał w ten sam sposób."
2. Bóg stworzył wszystko przez Syna/Słowo:

J 1:3 bp "Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało."

O pochodzeniu Syna/Słowa możemy wnioskować z:

1.Imion:

• Syn

Hbr 2:14 bp "Skoro zaś dzieci uczestniczą w naturze ludzkiej, On także otrzymał w niej udział, aby przez śmierć pozbawić mocy tego, który rządził śmiercią, mianowicie diabła,"

• Słowo

Iz 55:11 pau "(11) Tak samo jest z moim słowem. Wychodzi ono z ust moich, nie po to, by wrócić do Mnie bezowocnie, lecz aby wypełnić moją wolę i spełnić to, z czym je posłałem."
Syr 24:3 pau "„Wyszłam z ust Najwyższego, jak mgła okryłam ziemię."

2.Jedynej pozycji wobec Boga:

•  istnieje w "formie Bożej" Flp 2:6 εν μορφη θεου 
•  jest "odblaskiem chwały Boga i odbiciem Jego istoty" Hbr 1,3απαυγασμα της δοξης και χαρακτηρ της υποστασεως 
•  jest w wyjątkowej relacji z Ojcem:J 1:18 pau " Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, On nam Go objawił." 
•  jako jedyny jest Jednorodzonym (Jedynym) Synem

3. Biblia nie mówi o "powstaniu Syna w czasie" ale stwierdza fakt jego istnienia już "na początku"

• J 1:1 pau "(1) Na początku było [ην -czas przeszły] Słowo, a Słowo było u Boga - i Bogiem było Słowo." 
• Flp 2:6 bp "(6) On to, istniejąc [υπαρχων - imiesłów czasu teraźniejszego niedokonanego] w naturze Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem,"

4. wyjątkowej roli w stworzeniu wszechrzeczy

J 1:3 pau "(3) Wszystko zaistniało dzięki Niemu. Bez Niego zaś nic nie zaistniało. To, co zaistniało,"
Kol 1:16 pau "gdyż w Nim wszystko zostało stworzone w niebie i na ziemi: to, co widzialne i niewidzialne, trony czy panowania, zwierzchności czy władze - wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone."
Hbr 1:2 pau "W tych dniach ostatnich przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy i przez Niego stworzył czasy."

Kol 1:15-19 pau "(15) On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wobec całego stworzenia, (16) gdyż w Nim wszystko zostało stworzone w niebie i na ziemi: to, co widzialne i niewidzialne, trony czy panowania, zwierzchności czy władze - wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. (17) On jest przed wszystkim i wszystko w Nim istnieje. (18) On także jest Głową Ciała - Kościoła. On jest początkiem [αρχη], pierworodnym spośród umarłych, aby być pierwszym we wszystkim. (19) Spodobało się bowiem Bogu, by w Nim zamieszkała cała pełnia"
Ap 3:14 pau "Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, wierny i prawdziwy świadek, początek [ η αρχη] Bożego stworzenia."

Niektórzy z nazwania Syna Pierworodnym stworzenia wnioskują, że jest On "pierwszym stworzeniem", argumentując, że pierworodny spośród umarłych oznacza "pierwszego zmartwychwstałego":

1Kor 15:20 pau "Chrystus jednak zmartwychwstał, i to jako pierwszy!"

Kluczowym pojęciem wyjaśniającym jest określenie Syna jako Początku αρχη.

Greckie ἀρχή etymologicznie oznacza zasadę, przyczynę, władzę termin oznaczający praprzyczynę wszystkich bytów, zasadę oraz najbardziej zasadnicze tworzywo.

Należy zauważyć, że Jezus nie tylko jest "pierwszym wskrzeszonym"(Jako pierwszego zmartwychwstałego można określić Jezusa tylko w odniesieniu do Jego ludzkiej natury.), ale podmiotem, przyczyną, początkiem  powszechnego zmartwychwstania, oznacza to że zmarli ożyją przez Niego i w Nim:

1Kor 15:22 pau "Jak bowiem przez jedność z Adamem wszyscy umierają, tak też przez jedność z Chrystusem wszyscy będą przywróceni do życia."

J 5:25 bp "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zbliża się godzina - a nawet już nadeszła - w której umarli usłyszą głos Syna Bożego. Ci zaś, którzy usłyszeli, żyć będą."

Odnośnie stworzenia Syn jest również Początkiem ponieważ jest stwórczym Słowem Boga:

J 1:3 bp "Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało."

Kol 1:16-17 pau "(16) gdyż w Nim wszystko zostało stworzone w niebie i na ziemi: to, co widzialne i niewidzialne, trony czy panowania, zwierzchności czy władze - wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. (17) On jest przed wszystkim i wszystko w Nim istnieje."

Hbr 1:2 pau "W tych dniach ostatnich przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy i przez Niego stworzył czasy."

Pierworodny stworzenia można tez analogicznie odnieść do ludzkiej natury Jezusa, nie przeszkadza w tym fakt, że Jezus narodził się dopiero "w pełni czasu" ponieważ:

1P 1:20 bp "Był On przewidziany wprawdzie już przed stworzeniem świata, ale został objawiony w czasach ostatecznych ze względu na was."

Imię "Pierworodny" w odniesieniu do Syna może oznaczać to, że jest On "wzorem - συμμορφους" według którego Ojciec stworzył wszystkie byty. Podobnie jak Syn jest "worem" przyszłego wskrzeszenia, co czyni go Pierworodnym zmartwychwstałych:
Rz 8:29 nwt-pl "(29) ponieważ tych, których najpierw uznał, tych też z góry wyznaczył do odwzorowania [ συμμορφους] według obrazu jego Syna, aby on był pierworodnym pośród wielu braci."
Flp 3:21 nwt-pl "(21) który przekształci nasze upokorzone ciało, żeby je dostosować [συνμορφον] do swojego chwalebnego ciała zgodnie z działaniem mocy, jaką też wszystko może sobie podporządkować."

Syn jako Pośrednik, Zasada,Pierworodny czyli "Boski wzór"-Logos 
w stworzeniu z nicości, sam nie może pochodzić z nicości, ale z natury/substancji Ojca.

Rozróżnienie „ho theos-theos” u Orygenesa.

Orygenes, Komentarz do Ewangelii św. Jana, Księga II

(8). Słowo jednak pojawia się˛ u ludzi, którzy przedtem nie mogli ogarnąć umysłem obecności Syna Bożego. On bowiem jest Słowem. U Boga natomiast nie pojawia się˛ Ono tak, jak gdyby Go przedtem u Niego nie było. I właśnie dlatego, że zawsze przebywa z Ojcem, powiedziano: „I Słowo było u Boga”, a nie: „powstało u Boga”. (9). Ten sam czasownik: „było”, odnosił się˛ do Słowa wówczas, gdy „było na początku”, i wtedy, gdy „było u Boga”, Słowo bowiem nie było oddzielone od „początku”, ani nie opuściło Ojca. Również nie powstało „na początku” tak, jak gdyby na początku nie istniało, ani nie pojawiło się˛ u Boga tak, jak gdyby u Niego nie przebywało, przed wszelkim bowiem czasem i przed wiecznością˛ „na początku było Słowo” i „Słowo było u Boga”.
(16). I tu można rozwiązać problem nurtujący wielu ludzi, którzy pragną˛ trwać w pobożności, ale z obawy przed wyznawaniem dwóch różnych Bogów, skłaniają˛ się˛ ku fałszywym i bezbożnym opiniom: przyznają˛ wprawdzie, że Bogiem jest Ten, którego określają˛ imieniem Syna, ale odmawiają˛ Mu indywidualnego istnienia poza bytem Ojca, albo też trzymając się˛ własnych założeń uważają˛, iż Jego indywidualny byt jest różny od bytu Ojca, zaprzeczając jednocześnie bóstwu Syna
(17). Trzeba im powiedzieć, że Bóg [ho Theos] jest Bogiem samym w sobie [autotheos], i właśnie dlatego Zbawiciel tak mówi do Niego w modlitwie: „Ażeby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga”. Wszystko natomiast, co jest poza Bogiem samym w sobie, a jest uświęcone przez udział w Jego boskości, raczej winno zwać się˛ nie Bogiem [ho Theos], ale Bóstwem [Theos], od którego pod każdym względem czcigodniejszy jest „pierworodny wszelkiego stworzenia”, bo On pierwszy przepojony został boskością˛ dzięki temu, że jest u Boga, i innym bogom pozwolił stać się˛ bogami. Bogiem tych bogów jest Bóg, zgodnie ze zdaniem: „Przemówił Pan, Bóg bogów, i zawezwał ziemie˛”. Od Boga otrzymał moc uczynienia ich bogami, i w swej dobroci szczodrze im tego udzielił. (18). Bóg [ho Theos] jest zatem prawdziwym Bogiem, bogowie zaś ukształtowani na Jego wzór są˛ jak gdyby odbiciem pierwowzoru. Ale z kolei prototypem wielu obrazów jest przebywające u Boga Słowo, które „było na początku”, a dzięki temu, że jest u Boga, wciąż˙ pozostaje Bogiem. Nie mogłoby posiadać tej cechy, gdyby nie było u Boga, i nie byłoby Bogiem, gdyby nie trwało w nieprzerwanym oglądaniu Ojcowskiej głębi.

Stosunek „ho theos-theos” nie wyraża w tym miejscu — co ważne — rozróżnienia „Ojciec-Syn”,

 ale rozróżnienie Ojciec i „wszystko, co jest ubóstwione przez uczestnictwo” w Słowie.