Buddyzm i Chrześcijaństwo wobec cierpienia.

Dla Buddy samo świadomość jest iluzją, dlatego też cierpienie, które jest największym złem, jest również iluzją.
Kilka różnych procesów całkiem przypadkowo zdarzyło się tu i teraz i w wyniku ich "zazębiania" powstaje iluzyjna osoba, która cierpi.
Uwolnienie od cierpienia jest możliwe dzięki medytacji, za pomocą której rozpoznamy te pierwotne procesy, czyli uświadomimy sobie, że nas nie ma, a więc nie możemy cierpieć.

W Chrześcijaństwie osoba i jej historia jest realna. Największym złem jest grzech, z którego wynika realne cierpienie, które przyjęte w posłuszeństwie Ojcu Niebieskiemu - niszczy grzech.

Komu należał się okup i zadośćuczynienia?

Wszyscy wiemy, że Jezus jest odkupicielem i Jego Ofiara jest zadośćuczynieniem.
Ale KOMU się one należą?

Bóg stworzył człowieka w naturze doskonałej, obdarzonej łaską i darami nadprzyrodzonymi.
Przez grzech utracił te dary i łaskę, a natura doznała zmiany na gorszę (np. osłabienie wolnej woli).
Stanowił to pewien dług człowieka wobec Boga, który dopiero Jego Syn wyrównał.

Niespełnione (?) proroctwo o upadku "Babilonu".

Apokalipsa zawiera proroctwo o zagładzie Babilonu. Komentatorzy jednomyślnie utrzymują, że tym "Babilonem" jest pogański Rzym. Jednak jak pokazuje historia Rzym, mimo że był wielokrotnie zdobywany i plądrowany stoi po dziś dzień. Mało tego - stał się stolicą chrześcijaństwa.
Czyżby proroctwo zawiodło ?!

W Księdze Jeremiasza mamy taką naukę:
Jer 18:7-10 pau "(7) Raz postanawiam wykorzenić jakiś naród i królestwo, zburzyć je i zniszczyć. (8) Lecz jeśli naród, na który wydałem taki wyrok, poniecha nieprawości, to i Ja odstąpię od mojego zamiaru. (9) Innym razem postanawiam budować i ugruntować jakiś naród i królestwo. (10) Lecz jeśli ten naród będzie źle postępować i nie posłucha mojego głosu, wtedy odstąpię od czynienia dobra, jakie zamierzyłem względem niego."
Podobnie w Księdze Jonasza Bóg przez proroka grozi zagładą Niniwy, jednak widząc jej pokutę okazuje miastu miłosierdzie.

Proroctwa nie są jakimś nieuchronnym fatum, najczęściej mają charakter warunkowy.

Łaska wystarczająca i łaska skuteczna

Gdy Bóg daje łaskę wystarczając, a człowiek pod jej wpływem czyni co może aby podobać się Bogu to otrzymuje łaskę skuteczną

z Wikipedii:

Łaska wystarczająca: Oznacza ona łaskę Bożą, która zawsze jest dana każdemu człowiekowi. Wolna wola może ją przyjąć (wtedy staje się ona łaską skuteczną) lub odrzucić, czyli zgrzeszyć.
Łaska skuteczna – termin określający łaskę Bożą, rozumianą jako determinujący dar Boga. Działanie Boga, któremu nie można się oprzeć.

Kilka przemyśleń o Ksiedze Hioba

1. Hiob skarży się, że Bóg działa arbitralnie dając szczęście lub cierpienie.
2. Przyjaciele Hioba twierdzą, że szczęście lub cierpienie są nagrodą lub karą za czyny człowieka.
3. Elihu twierdzi, że wyroków Bożych nie sposób pojąć, więc należy je przyjąć w posłuszeństwie.
4. Bóg odpowiada że w Swoim działaniu kieruje się Mądrością.

Powszechna wola zbawcza w Liście do Rzymian

Wielu czytając List do Rzymian nabywa przekonania, że Bóg jednych przeznacza do potępienia, a innych do zbawienia:
Rz 9:18 pau "Okazuje więc miłosierdzie komu chce, a kogo chce, tego czyni zatwardziałym."
Jednak należy zauważyć , że św. Paweł nie pisze tu o eschatologicznym losie jednostek, tylko opisuje Boski plan zbawienia, w którym mieszczą się nawet ludzkie grzechy.
Dokładnie wskazuje na to dalsza treść Listu:
Rz 11:32 pau "Bóg bowiem pogrążył wszystkich w nieposłuszeństwie, aby wszystkim okazać miłosierdzie."

Dzienniczek świat Faustyny o ostatecznej pokucie dla konających

1698 Często towarzyszę  duszom  konającym i wypraszam  im  ufność  w miłosierdzie Boże, i błagam  Boga o wielkość  łaski Bożej, która zawsze zwycięża. Miłosierdzie Boże dosięga nieraz grzesznika w ostatniej chwili, w sposób dziwny i tajemniczy. Na zewnątrz jakoby było wszystko stracone, lecz tak nie jest; dusza, oświecona promieniem  silnej  łaski  Bożej ostatecznej, zwraca się  do Boga w ostatnim momencie z taką  siłą  miłości,  że w jednej chwili otrzymuje od Boga [przebaczenie] i win, kar, a na zewnątrz nie daje nam  żadnego znaku ani  żalu, ani skruchy, ponieważ  już  na  zewnętrzne rzeczy oni nie reagują. O jak, niezbadane jest miłosierdzie Boże. Ale,  o zgrozo — są  też  dusze, które dobrowolnie i świadomie tę  łaskę  odrzucają  i nią  gardzą. Chociaż  już  w samym skonaniu, Bóg miłosierny daje duszy ten moment jasny wewnętrzny,  że jeżeli dusza chce, ma  możność  wrócić  do Boga. Lecz nieraz u dusz jest zatwardziałość  tak wielka,  że  świadomie wybierają  piekło; udaremnią  wszystkie modlitwy, jakie inne dusze za nimi  do Boga zanoszą, i nawet same  wysiłki Boże...