Nowy etap - nowy blog.

Zamierzałem napisać tekst analizujący wiarę jednej z denominacji. Jednak tekst ten nie powstania.
Od kilku juz lat prowadzę ten blog o orientacji apologetycznej i wydaje mi się, że napisałem już wszystko co mógłbym napisać na ten temat.
Był to ważny okres w moim życiu, wiele się dzięki niemu nauczyłem. Jednak dalsze podążanie tym szlakiem nie jest wskazane jeśli nie chcę, jak to określił Papież Franciszek, popaść w "nowy pelagianizm".
Niech te wpisy, często nieporadne i chaotyczne pozostaną. Być może komuś przysłużą się w duchowych rozterkach.

ZAPRASZAM NA NOWY BLOG "139"
adres:  tutaj kliknij

Oczekiwanie...

Św. Ludwik z Grenady podaje taką refleksje: Człowiek żyje w trzech następujących po sobie światach. Pierwszym jest matczyne łono, drugim ten świat, a trzecim jest życie wieczne w Bogu.
O ile drugi świat rożni się niewyobrażalną skalą od pierwszego, to co można powiedzieć o trzecim?
1Kor 2:9 pau "Napisano bowiem: czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, w serce człowieka nie wstąpiło, to przygotował Bóg tym, którzy Go miłują."

Różnie długo żyją ludzie, ale ci co chcą żyć w nadziei i radości powinni pielgrzymować do Domu Ojca.
Hbr 11:16 pau "Teraz jednak dążą do lepszej ojczyzny, która jest w niebie. Dlatego Bóg nie wstydzi się, gdy nazywają Go swoim Bogiem, bo przygotował im miasto."

Podstawą nadziei na nowe życie jest zmartwychwstanie Jezusa.
Ha 3:19 pau "(19) PAN BÓG, który jest moją siłą, uczyni me nogi podobnymi do nóg jelenia i na wyżyny mnie wprowadzi!

Łaska, a nasze czyny.

Historię religii Starego Testamentu można streścić jako opowieść o nieudanej próbie dojścia do Boga polegając na własnych siłach. Nawet w tych czasach zdarzali się ludzie, którzy zdawali sobie sprawę z własnej bezsilności. Psalmista woła:
Ps 80:3 wuj "Boże nawróć nas: a ukaż oblicze twoje, i będziemy zbawieni."
Ps 80:19 wuj "Panie Boże zastępów nawróć nas: i okaż nam oblicze twoje, a będziem zbawieni."
Ps 85:4 wuj "Nawróć nas Boże zbawicielu nasz: a oddal gniew swój od nas."
Lm 5:21 wuj "Nawróć nas Panie ku sobie, a nawrócimy się: odnów dni nasze jako z pierwu."
Mędrcy pozostawili piękne przykłady modlitw o Mądrość, a Prorocy obietnicę przemiany serca kamiennego w cielesne.
Dopiero posłanie Jezusa i Jego Ofiara dały nam wylanie Ducha, Który stał się wewnętrzną zasadą działania:
Ef 2:10 bt5 "Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili."

Wysiłki ludzi Starego Przymierza nie były bez owocne. Prawo było wychowaniem i przygotowaniem do Ewangelii. Łaska nie była by dana, gdyby zabrakło przygotowania do niej, polegającego na układania swojego życia po Bożemu i poznaniu faktu, że dopiero dzięki darowi Ducha Św. staniemy się nowym człowiekiem.

Trudności w dyskusji o Trójcy Świętej.

Komu zdarzyło się kiedykolwiek dyskutować z unitarianami o Trójcy Świętej, wie jak ciężka jest przeprawa. Powodem tego stanu rzeczy wynikają z braku w Biblii terminów stosowanych w teologii : osoba, natura, relacja, pochodzenia.

Biblia natomiast opisuje dzieło stworzenia i zbawienie Boga Ojca, który spełnia te dzieła posyłając Syna, a przez Syna i wraz z Nim, Ducha Świętego. Dzieło Syna i Ducha uobecnia Boga.
J 8:18 pau "Ja sam sobie daję świadectwo, lecz również Ojciec, który Mnie posłał, świadczy o Mnie”.
J 12:45 pau "I kto Mnie widzi, widzi również Tego, który Mnie posłał."
J 15:26 bp "Kiedy przyjdzie Obrońca, którego wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który pochodzi od Ojca, da o Mnie świadectwo."
J 16:7 bp "Lecz Ja mówię wam prawdę: Lepiej dla was, że Ja odchodzę, bo jeślibym nie odszedł, Obrońca nie przyszedłby do was, jeśli zaś odejdę, poślę Go do was."
Rz 5:5 pau "(5) A nadzieja nie może zawieść, ponieważ miłość Boga wypełniła nasze serca przez Ducha Świętego, który jest nam dany."
Ef 2:22 pau "(22) W Nim [Jezusie] także wy wspólnie budujecie, aby być mieszkaniem Boga w Duchu."

To działanie Ojca, Syna i Ducha w Świecie jest podstawą wyprowadzenia dogmatu o Trójcy Świętej.

Istnieją jednak nieliczne cytaty mówiące o odwiecznych pochodzeniach i relacjach w Trójcy
J 1:1 pau "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga - i Bogiem było Słowo."
1Kor 2:10 pau "Bóg objawił nam to przez Ducha, a Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga."
J 10:30 pau "Ja i Ojciec jesteśmy jedno”.

Do uczestnistwa tej jedności Trójcy Św. powołani są ludzie, przyjmujący posłanie Syna, dzięki czemu stają się przybranymi dziećmi :
J 17:22 bp "Tę zaś chwałę, którą Mi dałeś, im przekazałem, aby byli jedno, jak my jedno [jesteśmy]."

Buddyzm i Chrześcijaństwo wobec cierpienia.

Dla Buddy samo świadomość jest iluzją, dlatego też cierpienie, które jest największym złem, jest również iluzją.
Kilka różnych procesów całkiem przypadkowo zdarzyło się tu i teraz i w wyniku ich "zazębiania" powstaje iluzyjna osoba, która cierpi.
Uwolnienie od cierpienia jest możliwe dzięki medytacji, za pomocą której rozpoznamy te pierwotne procesy, czyli uświadomimy sobie, że nas nie ma, a więc nie możemy cierpieć.

W Chrześcijaństwie osoba i jej historia jest realna. Największym złem jest grzech, z którego wynika realne cierpienie, które przyjęte w posłuszeństwie Ojcu Niebieskiemu - niszczy grzech.

Komu należał się okup i zadośćuczynienia?

Wszyscy wiemy, że Jezus jest odkupicielem i Jego Ofiara jest zadośćuczynieniem.
Ale KOMU się one należą?

Bóg stworzył człowieka w naturze doskonałej, obdarzonej łaską i darami nadprzyrodzonymi.
Przez grzech utracił te dary i łaskę, a natura doznała zmiany na gorszę (np. osłabienie wolnej woli).
Stanowił to pewien dług człowieka wobec Boga, który dopiero Jego Syn wyrównał.

Niespełnione (?) proroctwo o upadku "Babilonu".

Apokalipsa zawiera proroctwo o zagładzie Babilonu. Komentatorzy jednomyślnie utrzymują, że tym "Babilonem" jest pogański Rzym. Jednak jak pokazuje historia Rzym, mimo że był wielokrotnie zdobywany i plądrowany stoi po dziś dzień. Mało tego - stał się stolicą chrześcijaństwa.
Czyżby proroctwo zawiodło ?!

W Księdze Jeremiasza mamy taką naukę:
Jer 18:7-10 pau "(7) Raz postanawiam wykorzenić jakiś naród i królestwo, zburzyć je i zniszczyć. (8) Lecz jeśli naród, na który wydałem taki wyrok, poniecha nieprawości, to i Ja odstąpię od mojego zamiaru. (9) Innym razem postanawiam budować i ugruntować jakiś naród i królestwo. (10) Lecz jeśli ten naród będzie źle postępować i nie posłucha mojego głosu, wtedy odstąpię od czynienia dobra, jakie zamierzyłem względem niego."
Podobnie w Księdze Jonasza Bóg przez proroka grozi zagładą Niniwy, jednak widząc jej pokutę okazuje miastu miłosierdzie.

Proroctwa nie są jakimś nieuchronnym fatum, najczęściej mają charakter warunkowy.

Łaska wystarczająca i łaska skuteczna

Gdy Bóg daje łaskę wystarczając, a człowiek pod jej wpływem czyni co może aby podobać się Bogu to otrzymuje łaskę skuteczną

z Wikipedii:

Łaska wystarczająca: Oznacza ona łaskę Bożą, która zawsze jest dana każdemu człowiekowi. Wolna wola może ją przyjąć (wtedy staje się ona łaską skuteczną) lub odrzucić, czyli zgrzeszyć.
Łaska skuteczna – termin określający łaskę Bożą, rozumianą jako determinujący dar Boga. Działanie Boga, któremu nie można się oprzeć.

Kilka przemyśleń o Ksiedze Hioba

1. Hiob skarży się, że Bóg działa arbitralnie dając szczęście lub cierpienie.
2. Przyjaciele Hioba twierdzą, że szczęście lub cierpienie są nagrodą lub karą za czyny człowieka.
3. Elihu twierdzi, że wyroków Bożych nie sposób pojąć, więc należy je przyjąć w posłuszeństwie.
4. Bóg odpowiada że w Swoim działaniu kieruje się Mądrością.

Powszechna wola zbawcza w Liście do Rzymian

Wielu czytając List do Rzymian nabywa przekonania, że Bóg jednych przeznacza do potępienia, a innych do zbawienia:
Rz 9:18 pau "Okazuje więc miłosierdzie komu chce, a kogo chce, tego czyni zatwardziałym."
Jednak należy zauważyć , że św. Paweł nie pisze tu o eschatologicznym losie jednostek, tylko opisuje Boski plan zbawienia, w którym mieszczą się nawet ludzkie grzechy.
Dokładnie wskazuje na to dalsza treść Listu:
Rz 11:32 pau "Bóg bowiem pogrążył wszystkich w nieposłuszeństwie, aby wszystkim okazać miłosierdzie."

Dzienniczek świat Faustyny o ostatecznej pokucie dla konających

1698 Często towarzyszę  duszom  konającym i wypraszam  im  ufność  w miłosierdzie Boże, i błagam  Boga o wielkość  łaski Bożej, która zawsze zwycięża. Miłosierdzie Boże dosięga nieraz grzesznika w ostatniej chwili, w sposób dziwny i tajemniczy. Na zewnątrz jakoby było wszystko stracone, lecz tak nie jest; dusza, oświecona promieniem  silnej  łaski  Bożej ostatecznej, zwraca się  do Boga w ostatnim momencie z taką  siłą  miłości,  że w jednej chwili otrzymuje od Boga [przebaczenie] i win, kar, a na zewnątrz nie daje nam  żadnego znaku ani  żalu, ani skruchy, ponieważ  już  na  zewnętrzne rzeczy oni nie reagują. O jak, niezbadane jest miłosierdzie Boże. Ale,  o zgrozo — są  też  dusze, które dobrowolnie i świadomie tę  łaskę  odrzucają  i nią  gardzą. Chociaż  już  w samym skonaniu, Bóg miłosierny daje duszy ten moment jasny wewnętrzny,  że jeżeli dusza chce, ma  możność  wrócić  do Boga. Lecz nieraz u dusz jest zatwardziałość  tak wielka,  że  świadomie wybierają  piekło; udaremnią  wszystkie modlitwy, jakie inne dusze za nimi  do Boga zanoszą, i nawet same  wysiłki Boże...

Wolna wola.

Człowiek posiada wolną wolę, ale jest to stworzona wolna wola.
Oznacza to więc że jej wolność jest tworzona przez łaskę.
Im bardziej wola idzie za łaską tym bardziej staje się wolna.

Kursy biblijne, a zasada Sola scriptura (łac. jedynie Pismem)

Spotykam się z ofertami kursów biblijnych oferowanych przez wspólnoty protestanckie. Zastanawiam się przy tym czemu takie kursy mają służyć? Wszak w protestantyzmie obowiązuje zasada Sola scriptura (łac. jedynie Pismem), która zawiera w sobie takie twierdzenia jak:

• Jasność Biblii czyli teza, że Boże Słowo jest zatem na tyle jasne, że pozostaje zrozumiałe dla każdego człowieka, o ile tylko przedstawione jest mu w języku, którym się on posługuje.
• Samowystarczalność Biblii -   przekaz Boży jest pełny pod względem zawartej w nim wiedzy o zbawieniu i życiu chrześcijańskim, którą Bóg postanowił objawić, wyklucza to możliwość istnienia jakichkolwiek luk w Słowie Bożym, których obecność pociągałaby za sobą potrzebę uzupełnienia spisanego objawienia.

Skoro Pismo Św. jest samo w sobie jasne i samo się wyjaśniające to po co jakieś kursy.

Proroctwo Daniela o dwu tysiącach wieczorów i poranków.(Dan 8:11-14)

1.Proroctwo Daniela:

Dan 8:11-14 pau "(11) Dosięgnął też Wodza wojska nieba, odebrał Mu codzienną ofiarę i zniszczył Jego świątynię. (12) Na miejsce ofiary wprowadził swój występek. Prawda została przez niego zdeptana, a on robił, co mu się podobało. (13) Usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty zapytał mówiącego: „Jak długo będą trwać sprawy dotyczące tej wizji: zniesienie codziennej ofiary, przerażająca bezbożność oraz deptanie świątyni i jej służby?”. (14) Odpowiedział mu: „Aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków. Potem świątynia zostanie oczyszczona”.

2.Interpretacja:

Okres 2300. wieczorów i poranków dotyczy czasu trwania profanacji Świątyni Jerozolimskiej.
Granicami tego okresy jest:
a) odebranie codziennej ofiary i zniszczenie Świątyni.(wiersz 8,11)
b)Oczyszczenie Świątyni. (wiersz 8,14)

3.Punkt sporny:

Jedni uważają że "dwa tysiące  wieczorów i poranków" oznaczają 2300 dni,
natomiast inni, argumentując, że wieczór i poranek należą do dnia, a więc mamy 1150 dni.

Moim zdaniem proroctwo dotyczy 1150 dni.

Uzasadnienie:
a) Doba Izraelska zaczynała i kończyła się z nastaniem wieczora.
Rdz 1:5 pau "I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność - nocą. Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia pierwszego."
Rdz 1:8 pau "I nazwał Bóg sklepienie niebem. Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia drugiego."
Rdz 1:13 pau "Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia trzeciego."
Rdz 1:19 pau "Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia czwartego."
Rdz 1:23 pau "Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia piątego."
Rdz 1:31 pau "I widział Bóg, że wszystko, co stworzył, było bardzo dobre. Zapadł wieczór i zaświtał poranek dnia szóstego."

b) Wieczorem i rano składano nieustanną ofiarę, a o jej zniesieniu prorokuje Daniel (wiersz 8,11.13)
Wj 29:38-42 pau "(38) Oto co masz składać na ołtarzu: codziennie dwa jednoroczne baranki, po wszystkie czasy. (39) Jednego baranka będziesz ofiarować rano, drugiego wieczorem. (40) Razem z pierwszym barankiem złożysz w ofierze dziesiątą część miary najlepszej mąki pszennej, zaprawionej ćwiercią hinu tłoczonej oliwy, do tego ćwierć hinu wina, jako ofiara z napojów. (41) Drugiego baranka złożysz wieczorem, według obrzędu porannej ofiary z pokarmów i napojów, jako woń przyjemną ofiary spalonej dla PANA. (42) U wejścia do Namiotu Spotkania, przed obliczem PANA, będziecie składali nieustanne całopalenie przez wszystkie pokolenia. Tam się wam objawię, aby stamtąd do was przemawiać."

Innym punktem spornym jest to czy dni z proroctwa należy rozumieć jako dni czy lata.

a) Gdyby przyjąć, że chodzi o lata - to niemożliwe byłoby podanie okresu początku i końca okresu 2300 lat

b) Jeśli przyjąć, że w proroctwie chodzi o 1150 dni, wówczas historyczna interpretacja byłaby bardzo prosta.
Profanacja Świątyni przez Antiocha IV Epifanesa:
1Mch 1:44-54 pau "(44) Następnie król skierował do Jerozolimy i miast Judy posłów z pisemnym zarządzeniem, że mają postępować według praw, które są obce dla kraju; (45) mają zaprzestać składania w świątyni ofiar całopalnych, pokarmowych i płynnych; mają bezcześcić szabaty i święta; (46) profanować świątynię i rzeczy święte; (47) wznosić pogańskie ołtarze, świątynie i posągi; zabijać na ofiarę wieprze i inne nieczyste zwierzęta;"[...](54) Piętnastego dnia miesiąca Kislew sto czterdziestego piątego roku  [ wg współczesnego datowania grudzień 167]król zbudował na ołtarzu całopalenia bluźnierczą obrzydliwość, a w okolicznych miastach Judy zbudowano ołtarze."

Oczyszczenie Świątyni przez Judę Machabeusza:
1Mch 4:52-54 pau "(52) Dwudziestego piątego dnia dziewiątego miesiąca, to jest miesiąca Kislew, sto czterdziestego ósmego roku [ wg współczesnej rachuby: grudzień 164] wstali wcześnie rano. (53) Zgodnie z Prawem złożyli ofiarę na nowym ołtarzu całopaleń, który wybudowali. (54) Został on ponownie poświęcony pośród śpiewów hymnów, dźwięków cytr, harf i cymbałów dokładnie o tej porze i tego dnia, w którym był sprofanowany przez pogan."

Ponieważ rok izraelski liczy 360 dni, to czas profanacji wynosił 1080 dni.

Kto kusi?

Słowa Modlitwy Pańskiej: "i nie wódź nas na pokuszenie" niektórzy rozumieją jako czynność Boga. Jednak ja k uczy List Jakuba Jk 1:13 pau "Ten, kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani sam nie jest kuszony, ani też nie kusi nikogo."
Żeby zrozumieć sens tej prośby należy ją odczytać z następującą po niej: "ale nas zbaw ode złego".
Kusi nas zły i zło w nas Jk 1:14 pau "Każdego bowiem kusi jego własna pożądliwość, która odwodzi od dobra i nakłania do zła."

W ostatnich dwu prośbach prosimy Ojca aby nie wydawał nas na pastwę zła, i tego co do zła nas ciągnie.

Węże, skorpiony i trucizny.

W Ewangelii Marka mamy taką obietnicę:
Mk 16:18 pau "węże będą brać do rąk, i choćby wypili coś zatrutego, nie zaszkodzi im.

W Ameryce istnieje nawet wspólnota, która traktuje te słowa dosłownie.
Jednak takie pojmowanie sprawy nie odpowiada właściwemu sensowi tej obietnicy.
W Ewangelii Łukasza mamy również obietnicę dotyczącą węży:
Łk 10:19 pau "Dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze nieprzyjaciela. Nic wam nie zaszkodzi."

Węże o jakie chodzi to symbole sztanów, a trucizna to fałszywe nauki.

Zatracenie ciała dla ocalenia ducha.

Św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian osobę która dopuściła się poważnego przestępstwa poleca:
1Kor 5:5 pau "wydajcie takiego szatanowi - na zatracenie ciała, ale dla ocalenia jego ducha w dniu Pana."

W poleceniu tym nie chodzi o jakiś dualizm w pojmowaniu bytu człowieka, który nadto przekładał duchową naturę na ciało. Paweł pisząc o ciele i duchu ma na myśli dwie przeciwstawne skłonności walczące w człowieku. Czasowe wydaleni ze wspólnoty ma służyć opamiętaniu:
Rz 8:5-10 pau "(5) Ci bowiem, którzy są cieleśni, myślą o sprawach ciała, ci zaś, którzy są duchowi - o sprawach Ducha. (6) Otóż myślenie Ducha prowadzi do życia i pokoju, a myślenie ciała - do śmierci, (7) gdyż myślenie ciała jest nieprzyjazne Bogu. Nie uznaje ono bowiem, ani nie może uznawać prawa Bożego. (8) Ci więc, którzy postępują według ciała, nie mogą się podobać Bogu. (9) Wy jednak nie jesteście w ciele, ale w Duchu, skoro Duch Boga w was mieszka. Jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, to nie należy do Niego. (10) Lecz jeśli Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest śmiertelne z powodu grzechu, Duch daje życie dzięki usprawiedliwieniu."

PROROCTWO DANIELA O SIEDEMDZIESIĘCIU TYGODNIACH

Dan 9:24-27 pau "(24) Nad twoim ludem i nad Miastem Świętym ustalono siedemdziesiąt tygodni, by nieprawość doszła do swojego kresu, by grzech opieczętować, by odpokutować występek i zaprowadzić wieczną sprawiedliwość, by opieczętować widzenie i proroka, by namaścić świętego nad świętymi. (25) Uznaj to i zrozum: od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do nadejścia Przywódcy-Pomazańca - siedem tygodni. Sześćdziesiąt dwa tygodnie - i zostanie odbudowany dziedziniec i fosa, choć będą to jeszcze lata ucisku. (26) A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zabity - nie za swoje winy. Ludzie księcia, który nadejdzie, zniszczą miasto i świątynię. U jego kresu - wielki zamęt. Aż do końca będzie wojna i jak postanowione - wielkie spustoszenie. (27) Przez niego przymierze stanie się dla wielu nie do udźwignięcia, przez jeden tydzień. W połowie tygodnia zostanie zniesiona ofiara krwawa i pokarmowa. Na skrzydle świątyni znajdzie się odrażająca obrzydliwość, aż niszczyciela dosięgnie ustalony koniec”.

Komentatorzy zgodnie przyjmują, że tygodnie oznaczają w tym tekście okresy siedmioletnie.

Okres ten ma obejmować czas do „oczyszczenia Świątyni”.

Oczyszczenie Świątyni nastąpiło w 164 p.n.e. (Święto Chanuka)

W oparciu o te założenia przedstawiam poniższą interpretacje

70. tygodni = 490 lat: czyli od 654 do 164

Początek siedemdziesięciu tygodni to wydarzenia opisane w2 Krn 33,11nn, a majace miejsce ok. roku 653 p.n.e.

2Krn 33:11-15 pau "(11) Wtedy PAN wysłał przeciwko nim dowódców armii króla asyryjskiego, którzy pojmali Manassesa za pomocą haków, zakuli w spiżowe kajdany i uprowadzili do Babilonii. (12) W niewoli przebłagał on PANA, swego Boga, i ukorzył się przed Bogiem swoich przodków. (13) Modlił się do Niego, a On go usłyszał, wysłuchał jego prośby i pozwolił mu wrócić do Jerozolimy, do swego królestwa. Wtedy Manasses uznał, że PAN jest Bogiem. (14) Po tych wydarzeniach wybudował zewnętrzny mur Miasta Dawidowego, który otaczał Ofel na zachód od Gichonu, w dolinie aż do Bramy Rybnej, a następnie znacznie go podwyższył. Mianował również dowódców wojskowych we wszystkich warownych miastach Judy. (15) Usunął obcych bogów oraz posąg z domu PANA, a także ołtarze zbudowane na wzgórzu domu PANA i w Jerozolimie. Wszystko to wyrzucił z miasta."

Jak widać początek proroctwa zaczyna się oczyszczeniem Świątyni z pogańskich przedmiotów kultu.

Po 7. Tygodniach, czyli w roku 604 (653-49 lat)p.n.e. prorok Jeremiasz wygłasza proroctwo o 70 latach niewoli babilońskiej:

Jer 25:1.11 pau "(1) Słowo skierowane do Jeremiasza przeciw całemu ludowi judzkiemu, w czwartym roku Jojakima, syna Jozjasza, króla Judy. Był to pierwszy rok Nabuchodonozora, króla babilońskiego.

[…](11) Cały ten kraj stanie się ruiną i przedmiotem zgrozy. Narody te będą służyć królowi babilońskiemu przez siedemdziesiąt lat."

Po 62. Tygodniu czyli w 170 p.n.e. (604-434 lata), ma miejsce zabójstwo Arcykapłana Oniasza III, (pomazańca z Dn):

2Mch 4:32-35 pau "(32) Menelaos, sądząc, że jest to odpowiedni moment, ukradł niektóre złote przedmioty ze świątyni i podarował je Andronikowi. Inne udało mu się sprzedać w Tyrze i w okolicznych miastach. (33) Kiedy Oniasz upewnił się co do tych faktów, schronił się w pobliżu Antiochii, w Dafne, które było miejscem azylu, i stamtąd upomniał Menelaosa. (34) Wtedy Menelaos, rozmawiając z Andronikiem na osobności, nakłonił go do zabicia Oniasza. Andronik udał się więc do Oniasza i podstępem chciał zdobyć jego zaufanie. Podał mu nawet prawą rękę i złożył przysięgę. Chociaż Oniasz był ciągle nieufny, Andronik przekonał go do wyjścia z miejsca azylu. Zaraz też zamordował go, nie bacząc na sprawiedliwość. (35) Nie tylko Żydzi, ale wiele innych ludów oburzyło się i zmartwiło z powodu niesprawiedliwości, jaką było zabójstwo tego człowieka."

Po Połowie ostatniego tygodnia czyli w 167 p.n.e. następuje profanacja Świątyni Jerozolimskiej. Zostaje ona przemianowana, przez Antiocha IV na świątynię Zeusa Olimpijskiego. Na miejscu ołtarza postawiony zostaje pomnik pogańskiego bóstwa.

2Mch 6:1-3 pau "(1) Po niedługim czasie król posłał pewnego starego Ateńczyka, aby zmusił Żydów do porzucenia ojczystych praw i niekierowania się prawami Bożymi, (2) oraz do zbezczeszczenia świątyni w Jerozolimie. Mieli ją przeznaczyć dla Zeusa Olimpijskiego, a świątynię na Garizim - dla Zeusa Kseniosa, zgodnie z życzeniem mieszkańców tego miejsca. (3) Natężenie zła stawało się dla wszystkich uciążliwe i nie do zniesienia."

Tego okresu, około trzyletniego, kiedy nie sprawowano w Świątyni liturgii żydowskiej dotyczy proroctwo Daniela o z Dn 8,14:

Dan 8:14 pau "(14) Odpowiedział mu: „Aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków. Potem świątynia zostanie oczyszczona”."

Okres 2300. Wieczorów i poranków dotyczy 1150 dni kiedy w Świątyni nie składano codziennej ofiary wieczornej i rannej.

Po drugiej połowie ostatniego  tygodnia w roku 164 Świątynia zostaje oczyszczona przez Judę Machabeusza:

2Mch 10:5 pau "(5) W tym samym dniu i miesiącu, w którym świątynia została zbezczeszczona przez cudzoziemców, to jest dwudziestego piątego dnia miesiąca Kislew, dokonano jej oczyszczenia."

kim był "Umiłowany Uczeń"?

I. Dlaczego uważam, że Umiłowany Uczeń to nie Jan Apostoł:
1. umiłowany uczeń pojawia się w Ewangelii Jana dopiero od 13. rozdziału, gdyby był to Jan to powinien był wspomniany wcześniej tam gdzie Apostołowie towarzyszą Jezusowi.
2. Honorowe miejsce na ostatniej wieczerzy wykazuje, że Umiłowany Uczeń był gospodarzem domu w Jerozolimie.
3. Był znajomym arcykapłana, co było by dziwne w przypadku prostego rybaka.
4. Według tradycji podanej przez Euzebiusza "Jan" pochodził z rodu kapłańskiego, z plemienia Lweiego.
5. Był bliskim towarzyszem Piotra (od 13. rozdziału) ,sam Umiłowany uczeń pojawia się tylko pod Krzyżem.
6. W Ewangeliach synoptycznych nie pojawia się żaden epizod wspólny dla Ew. Jana i synoptyków, w którym występuje Jan w miejsce Ucznia.

II. Moja (śmiała) hipoteza: Umiłowany Uczeń to Marek Ewangelista:
1. Był synem Marii właścicielki domu w Jerozolimie - miejscu spotkań uczniów i do którego udał się Piotr po uwolnieniu z więzienia:
Act 12:12 pau "(12) Po chwili zastanowienia poszedł do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem. A zebrało się tam wielu ludzi na modlitwę."
2. Marek miał drugie imię: JAN
3 Był KUZYNEM lewity Barnaby.
4. Św. Piotr w swoim liście 1P 5,13 nazywa go synem.

III Czy Umiłowany Uczeń pojawia się w Ewangeliach synoptycznych?
Moim zdaniem można go identyfikować z:
1. Człowiekiem który niósł dzban wody z Mk 14,13
2. Młodzieńcem, który był w Ogrodzie Oliwnym Mk 14,51-52.

IV. Kto może być autorem Mk ?
Ewangelia Marka tradycyjnie jest wiązana z osobą św. Piotra, więc jej autorem mógł być sekretarz apostoł, ten sam który zredagował jego pierwszy list:
1P 5:12 pau "(12) Napisałem do was ten krótki list przy pomocy Sylwana, którego uważam za brata godnego zaufania.

Kilka modlitw...

Akty uwielbienia.

Niech będzie Bóg uwielbiony! Niech będzie uwielbione święte Imię Jego! Niech będzie uwielbiony Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek! Niech będzie uwielbione Imię Jezusowe. Niech będzie uwielbione Najświętsze Serce Jezusowe! Niech będzie uwielbiona Najświętsza Krew Jezusowa! Niech będzie uwielbiony Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie Ołtarza! Niech będzie uwielbiony Duch Święty Pocieszyciel! Niech będzie pochwalona Bogarodzica, Najświętsza Panna Maryja! Niech będzie pochwalone jej święte i Niepokalane Poczęcie! Niech będzie pochwalone imię Maryi, Dziewicy i Matki! Niech będzie pochwalony św. Józef, Jej przeczysty Oblubieniec! Niech będzie uwielbiony Bóg w swoich Aniołach i w swoich świętych

Ofiarowanie się Bogu Ojcu Niebieskiemu

Mój Najukochańszy Boże Ojcze Przedwieczny Niebieski, któryś mnie stworzył z miłości!
Przepraszam Cię za wszelkiego rodzaju zło, grzechy i przewinienia świadome i nieświadome popełnione w ciągu całego mego życia… za co bardzo, bardzo żałuję i proszę pokornie Twoje Niezgłębione Miłosierdzie o  przebaczenie i odpuszczenie mi tego zła wszelkiego i pokierowanie moim całym życiem tak abym Ci sprawiał  tylko radość!
Przymnażaj mi stale sił, zdrowia na ciele i duszy, wszelkich potrzebnych Łask Bożych i Błogosław mi i mnie nieustannie!
Wyrzekam się na zawsze szatana, wszelkiego rodzaju zła i oddaję Ci na zawsze moją duszę, serce na oścież otwarte, umysł, ciało, moją wolną wolę, moją wielką nędzę, całe  moje życie doczesne i wieczne iopuszczam siebie dla Ciebie i rzucam się z zamkniętymi oczami w przepaść Twojego Niezgłębionego Miłosierdzia, rządź we mnie - przez mnie jak Ci się żywnie podoba na wieki wieków. Amen

Modlitwa zanurzenia we Krwi Chrystusa

Jezu, zanurzam w Twojej Przenajdroższej Krwi cały ten rozpoczynający się dzień, który jest darem Twojej nieskończonej miłości.
Zanurzam w Twojej Krwi siebie samego.
Wszystkie osoby, które dziś spotkam, o których pomyślę czy w jakikolwiek sposób czegokolwiek o nich się dowiem.
Zanurzam moich bliskich i osoby powierzające się mojej modlitwie.
Zanurzam w Twojej Krwi, Panie, wszystkie sytuacje, które dziś zaistnieją, wszystkie sprawy, które będę załatwiać, rozmowy, które będę prowadzić, prace, które będę wykonywać i mój odpoczynek.
Zapraszam Cię, Jezu, do tych sytuacji, spraw, rozmów, prac i odpoczynku.
Proszę, aby Twoja Krew przenikała te osoby i sprawy, przynosząc według Twojej woli uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie.
Niech dziś zajaśnieje chwała Twojej Krwi i objawi się jej moc.
Przyjmuję wszystko, co mi dziś ześlesz, ku chwale Twojej Krwi, ku pożytkowi Kościoła św. i jako zadośćuczynienie za moje grzechy, składając to wszystko Bogu Ojcu przez wstawiennictwo Maryi.
Oddaję siebie samego do pełnej dyspozycji Maryi, zawierzając Jej moją przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, bez warunków i bez zastrzeżeń. Amen.

Akt poświęcenia się Duchowi Świętemu

Duchu Święty, Boski Duchu światła i miłości, Tobie poświęcam mój rozum, serce, wolę i całą moją istotę, teraz i na zawsze. Spraw, aby mój rozum był zawsze posłuszny Twoim natchnieniom i by odkrywał Twoją obecność w Kościele, który Ty nieomylnie prowadzisz. Niech moje serce zawsze płonie miłością Boga i bliźniego, a moja wola niech będzie zgodna z wolą Bożą, aby całe moje życie mogło stać się wiernym naśladowaniem życia i cnót naszego Pana i Zbawcy Jezusa Chrystusa, któremu niech będzie cześć i chwała wraz z Ojcem i Tobą na wieki. Amen.
W. Ześlij Ducha Twego, a powstanie życie,
O. I odnowisz oblicze ziemi.
Módlmy się:
Duchu Święty, który napełniasz okrąg ziemi i przenikasz tajniki naszych serc, odnów nas swą ożywczą łaską i spraw, abyśmy byli wiernymi świadkami Twojej prawdy. Ty, który mieszkasz w nas, aby wspomagać naszą słabość, ześlij ogień Twej Bożej mocy, aby oczyścił nas, umocnił i obudził tęsknotę za nową ziemią i nowym niebem. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.