15 sie 2016

Eschatologia Starego Testamentu.



Historię zbawienia w Starym Testamencie można streścić, jako próbę odbudowy Ogrodu Eden.
Po upadku pierwszych rodziców dalszą degradację ludzkości zakończył potop. Przymierze z Noem było odnowieniem przymierza z Adamem: Rdz 9:1 pau "(1) Bóg pobłogosławił więc Noego i jego synów, mówiąc im: „Bądźcie płodni, mnóżcie się i napełniajcie ziemię."
Jednak ta próba kończy się fiaskiem. Rozproszenie ludzkości jest jakby potopem, z którego „wyratowany” został Abraham Rdz 12:1-2 pau "(1) PAN powiedział do Abrama: „Zostaw twoją ziemię, twój ród i dom twojego ojca, i idź do kraju, który ci wskażę. (2) Uczynię cię bowiem wielkim narodem. Będę ci błogosławił i uczynię cię sławnym. Będziesz błogosławieństwem." Gen 12:7 pau "(7) Pewnego dnia PAN ukazał się Abramowi i powiedział: „Twojemu potomstwu daję ten kraj". Abram zbudował w tym miejscu ołtarz dla PANA, który mu się ukazał."
Ogrodem Eden ma być ziemia Kanaan, „kraj mlekiem i miodem” płynący z Świątynią znakiem obecności Boga.
Jednak niewierności Izraelitów doprowadziły do zburzenia Świątyni i deportacji ludności.
Częściowy powrót z niewoli i skromna odbudowa Świątyni nie spełniały do końca oczekiwań repatriantów. Oczekiwano „złotego wieku”:
Tb 14:5-7 pau "(5) Jednak Bóg znowu zmiłuje się nad nimi i sprawi, że powrócą do kraju Izraela. I na nowo odbudują dom Boży, chociaż nie tak, jak pierwszy - dopóki nie wypełni się ustalony czas. Wtedy to powrócą z wygnania i odbudują Jeruzalem w całej świetności, i zostanie w niej odbudowany dom Boży, jak to zapowiadali prorocy Izraela. (6) Wtedy wszystkie narody na ziemi zwrócą się do Boga i prawdziwie będą Mu służyć w bojaźni. Wszyscy odrzucą swoje bóstwa i tych, którzy ich zwodzili, i w sprawiedliwości będą wielbić Boga wieków. (7) Wszyscy Izraelici, którzy ocaleją w tych dniach, bo prawdziwie pamiętali o Bogu, zgromadzą się i pójdą do Jeruzalem. Na wieki zamieszkają bezpiecznie w ziemi Abrahama, która będzie im dana na nowo. Ci, którzy prawdziwie miłują Boga, będą się cieszyć, a dopuszczający się grzechu i niesprawiedliwości znikną z powierzchni ziemi."
Iz 66:18-24 pau "(18) Ale Ja znam ich czyny i myśli! Przybędę, aby zgromadzić wszystkie narody i języki, a one przyjdą i ujrzą moją chwałę! (19) Dam im znak i poślę ocalałych spośród nich do narodów: do Tarszisz, Put, Lud, Meszek, do Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, gdzie jeszcze nie słyszano o Mnie i nie widziano mojej chwały. Oni będą głosili moją chwałę wśród narodów (20) i przyprowadzą wszystkich waszych braci spośród wszystkich narodów jako dar ofiarny dla PANA, na koniach i wozach, w lektykach, na mułach i wielbłądach na moją świętą górę, do Jeruzalem - mówi PAN - tak jak Izraelici przynoszą do świątyni PANA dar ofiarny w czystych naczyniach! (21) Także spośród nich wezmę sobie niektórych na kapłanów i lewitów - mówi PAN. (22) Bo podobnie jak nowe niebo i nowa ziemia, które Ja stworzę, będą trwały przede Mną - wyrocznia PANA - tak też będzie trwało wasze potomstwo i wasze imię! (23) Co miesiąc w święto nowiu i co tydzień w szabat wszyscy ludzie będą przybywali, aby oddać Mi pokłon - mówi PAN. (24) A gdy będą wychodzić, będą oglądać zwłoki ludzi, którzy buntowali się przeciwko Mnie. Bo ich robak nie umrze, a ogień nie zgaśnie. I będą odrazą dla wszelkiego stworzenia."
Jest to jednak nadal ziemski Raj, w którym ludzie będą się rodzić i umierać, nie oczekiwano również zmartwychwstania, karą dla grzeszników ma być śmierć cielesna:
Iz 65:20 pau "Nie będzie tam już niemowlęcia, żyjącego tylko kilka dni, ani też starca, który nie dożyłby sędziwego wieku. Będzie uchodził za młodzieńca, kto umrze jako stuletni, a kto by nie dożył stu lat, będzie uchodził za dotkniętego klątwą."


Idea zmartwychwstania jak i szczęśliwości pośmiertnej pojawią się w okresie Machabejskim. Początkowo są one niezależne, twórczo połączone zostały w zaraniu nowej ery:
2Mch 7:11 pau "mówiąc odważnie: „Niebo mi je dało, ale z powodu Jego praw nimi gardzę i mam nadzieję od Niego otrzymać je ponownie".
Mdr 3:1 bp "Dusze zaś sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dotknie ich żadne cierpienie."

„Czyż nie wiecie, że ludzie, którzy schodzą ze świata zgodnie z prawem natury i oddają dług otrzymany od Boga, kiedy dawca pragnie go odebrać, osiągają chwałę wieczną, domy i rodziny ich mają bezpieczne trwanie, dusze zaś pozostają czyste i posłuszne i otrzymują najświętsze miejsce w niebie, skąd po upływie wieków znów wstępują w nieskazitelne ciała? Natomiast dla dusz tych, co w szaleństwie ręce przeciw samym sobie obracają, przeznaczone jest szczególnie ciemne miejsce w Hadesie, a Bóg, ich ojciec, karze także potomnych za grzechy przodków” Józef Flawiusz, „Wojna żydowska”, Księga trzecia VIII, 5, wersety 374, 375